අවසන් ලියුමයි ඔබට ලියන්නේ…

මම බ්ලොග් ලොව තුළ යම්කිසි කාලයක් ගතකර දැමූ මිනිසෙක්මි. ඒ කාලය තුළ ඔබ මෙන් මමද බොහෝ මිනිසුන් හඳුනාගෙන ඇත්තෙමු. මිතුරන් බොහෝ අතර විජ්ජා කාරයන්, කොළ තුනේ සූදු කාරයන්, කටු ගසන්නන්, බොරු පතුරුවන්නන් මෙන්ම ඉතා සුන්දර මිනිස් චරිතයන් ස්පර්ශ කර ඇත්තෙමි. මා වටහාගත් මහා පුදුම හිතෙනා ආකාරයේ මිනිස් සත්වයන් මේ තුළ නොයෙක් ආකාරයේ ස්වරූපයන් තුළින් මේ කරලියේ ඒ ඒ කොටස්, ඒ ඒ ආකාරයෙන් රඟ දක්වනු ලැබේ. ඒ එක එකා සතු අයිතිය බව මම දනිමි. මේ සයිබර් අවකාශය තුළ අපට නොපෙනෙනා හෝ අප වටහා නොගන්නා වෙළඳුන් රාශියක් බිහිවෙමින් පවති. මම අධ්‍යාත්මික වෙළඳුන් හා ගනුදෙනු කිරීමට ප්‍රියතාවයක් නොදක්වමි. එය ඉතා භයානක ගනුදෙනුවක් බව හය හතර තේරුම් ගන්නා කාලයේ සිට වටහා ගත්තෙක්මි. මට මේ බව මුලින්ම කියා දුන්නේ රාජකීය ප්‍රාථමික විදුහලේ අපේ ආදරණීය ගුරුතුමෙක්වූ අමරදාස සර් නම්වූ නිර්ව්‍යාජ මිනිසාය.කාලය ගෙවී යාමත් සමග අමරදාස සර්ගේ පාඩම කොතරම් නිවැරදිද යන්න අදත් මට පසක් වේ.

මේ ගනුදෙනුව අද ලෝකයට ගැලපෙන්නේ නැත. ඒත් මම මෙය අපේ දරුවාට පවා ඉතාමත් නිර්ව්‍යාජ හදවතකින් කියා දී තිබේ. ඇය ඒ සතුටින් පරිහරණය කරයි. මම බ්ලොග් ලෝකයට තිත තබමි. ඒ වෙන කිසිවක් නිසා නොව, මම මැජික් කාරයෙක් නොවෙන නිසාවෙනි.

මෙතෙක් කල් මා කියවූ සහ මා දිරිමත් කල නමින් සඳහන් කල නොහැකි ඔබට මගේ හෘදයාංගම ස්තුතිය මෙසේ පළ කරමින් ඔබෙන් සමුගන්නෙමි.

ඊයේ පෙරේදා මා පිළිබඳ පළවු කමෙන්ට් කිහිපයක් පහතින් උපුටා දක්වමි.

////Anonymous has left a new comment on the post “ලීකෙලි සම්මාන ගැන ප්‍රශ්න සහ උත්තර”:

Aruna Perera will retreat into his shell like a tortoise whenever he is found out to be duplicitous. He did it before, he threatens to do the same now. Well, that is the benefit of having a thick skin. He attacked Mahinda mercilessly, his treatment of Mahinda was contemptuous. So this is payback time for Aruna, he was behind this too but artfully moving away now. There are Mahinda haters like Maathalan and Mahinda lovers like Sarasa, why don’t we have a problem with them? Because they are true in their expressions, they don’t have a hidden agenda and don’t carry a big chip on the shoulder like Aruna the excreta eater/////////////

/////Anonymous has left a new comment on the post “ලීකෙලි සම්මාන ගැන ප්‍රශ්න සහ උත්තර”:

මා සිතන්නේ නම් අරෑ කියන දෙයෙහි වැදගත්කමක් ඇති බවයි.අජිත් පැරකුම් හෝ දර්මකීර්ති වැන්නන්ගේ ගෙන් අපට ලද හැකි එකම පාඩම එවැනි ජරාසතුන් බවට අප පත් නොවීම ගැන ඇති ආඩම්බරය පමනකි.මෙවැනි මිනිසුන් අතරේ ඉන්නවාට වඩා සද්ද නැතිව ඉන්න එක වටී.මම 2009 සිට බ්ලොග් බලමි.බියොන්ඩ් ෆ්‍රේම්,ටැබූ සිට මාතලන්,අරූ හරහා දර්මකීර්ති හෝ පැරකුම් දෙස බලන විට ඇතිවන්නේ කලකිරීමක් පමනි.මම 2013 සිට අරූගේ බ්ලොග් එක බලමි. ///////

/////Anonymous22 March 2017 at 13:31 rasikalogy blog
අරූ විතරයි බ්ලොග්කරුවෙක් හැටියට කොන්ද කෙළින් තියාගෙන ඇත්ත කිව්වෙ මේ පජාත බිස්නස් එක ගැන.
Reply/////

////කල්‍යාණ මිත්‍ර22 March 2017 at 19:57 rasikalogy blog
//මට නම් හිතා ගන්නට බැරිවුණා අරූ මේ වැඩසටහන නරඹා කලකිරුණේ ඇයි කියා// මටනම් හිතා ගන්න බැරි අරූ අයියා මේ U turn එක කොහොම ගැහුවද කියල.. ලංකා නිව්ස් වෙබ් එකට ‘දෙල්කඳ හංදිය’ විශේෂාංගය ලියපු තැන ඉඳල සයිබර් අවකාශයේ නිදහස් මත පළකරන්නන් සමඟ බද්ධ වෛරයෙන් ඉන්න සයිබරයේ ‘සුපිරියෝරිටි’ එක තියාගන්න අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදෙන කුජිත දේශපාලන බලු ගැත්තන් සෙට් එකක් එක්ක එක පතේ වළඳන තැනට එනකං.. සමහරවිට කලින්ම අවුල් වෙලාද දන්නේ නෑ. අපරාදේ./////

මේ ටිකවත් උපුටා දැක්වූයේ ඔබේ විනිශ්චය හෝ තක්සේරුව සඳහාමය.

මා පෞද්ගලිකව මුණ ගැසී ඇති ප්‍රා, අජිත් ධර්මා,කහ සල්ලි ලියන සරද සහ සඳුන් සෙවණ ලියන චන්දන පමණක් නොව මා හා දුරකථනයෙන් දොඩමළුවී ඇති හෝ නැති සියලුම බ්ලොග් කරුවන්ට විශ්වාසනීයත්වයකින් යුතු අනාගතයකට මගේ බොක්කේ සුබ පැතුම් පතමි!!!
මා කැමතිම ගීතයක්.
ගායනය ..විශාරද ෂෙල්ටන් පෙරේරා
රචනය…නොදනිමි
තනුව…නොදනිමි.

Posted in Uncategorized | 134 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (67) බෝම්බ සහ වලි….

මගේ අවුල තුළ මා තුන්මං හන්දියකට පැමිණ, කොයි දිශාවකට හැරෙන්නට දැයි කල්පනා කරමි. එක් පැත්තක එදා රටේ තත්වයය. අනිත් පසින් මගේ පෞද්ගලික ජීවිත කථාවය. තවත් පැත්තකින් මගේ රාජකාරී ජීවිතයේ තොරතුරුය. රාජකාරී ජීවිතයේ තවත් මා දුටු සිදුවීමක් දෙකක් ලියා තබා, මම ඔබරෝයි හෝටලයෙන් පිටව යන්නෙමි. එයින් පිටවගියේද මගේ වරදකින් මිස, ඔවුන්ගේ වරදකින් නොවේ.

1984 ජනවාරි මාසයේ විසි එක්වෙනි දින රැකියාවට වාර්තාකර මොහොතක් ගතවීමෙන් පසු, හෝටලය දෙදරා යන හඬක් ඇසිණි. උතුරේ ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් විසින් ඇටවු බෝම්බයක්, හෝටල් කාමරයක් තුළ පුපුරා ගොස් ඇති බව කවුරුත් කථාවේ. එදා දෙමළ ත්‍රස්තවාදී සංවිධාන අතරින් කවුරුන් එය සිදුකරාද යන්න මට දැන් මතක් නොවේ. නමුත් අපේ එක් සහෝදර සේවිකාවක්වූ වොලස් නම් බර්ගර් ජාතික හවුස්-කීපින්ග් සුපර්වයිසර්වරිය ජීවිතක්ෂයට පත්විය.

මේ හෝටල් කාමරය පස්වන හෝ හයවන මහලේ කාමරයකි. කලින් වෙන්කරවාගෙන මෙහි ලැගුම්ගත් අමුත්තන් යුවළ, පසුදින වෙනත් කටයුත්තකට ඉන් පිටත්ව ගොස් තිබේ. ඔවුන් පිළිබඳව කිසිම හෝඩුවාවක්වත් සොයා ගැනීමට නොහැකිවූ බව මගේ විශ්වාසයයි. කාමර පවිත්‍රකිරීමේ සේවකයන් කාමරයට ඇතුල්වන්නේ ඒ නිසාය. එසැනින් බෝම්බය පුපුරා ගොස් වොලස් එහි ගොදුරක් විය. වෙනත් ජීවිත හානි නොවුණත් නොයෙකුත් අලාභ හානි සිදුවූ බව මතකය. ඔබරෝයි හෝටලයේ නම ඈඳුණු ත්‍රස්තවාදි නායකයෙක්ද විය. ඒ ටෙලො හෝ ටෙලා යන සංවිධානය මෙහෙයවූ කුලසේගරම් දේවසාගරම් නම්වූ පුද්ගලයාය. ඔහු ඔබරෝයි දේවන් නමින් ප්‍රසිද්ධව සිටියේය. පසු කාලයකදි එල්ටීටිය අතින් ඝාතනයවූ බවට මතකයක් තිබේ. මේ දේවන් සේවය කළේ මුළුතැන් ගෙය ආශ්‍රිත පිරිසිඳු කිරීමේ අංශය හෙවත් කිචන් ස්ටුවඩින්ග් කොටසේ බවටත් මතකය. බෝම්බයක් පුපුරා යන තැනක මා සිටි පළවෙනි සහ දැනටඅවසාන අවස්ථාව එය වේ.ලෝකයේ සිදුවෙමින් පවතින දේ ගැන සිතනාවිට ඉදිරියේ කුමක් සිදුවේ දැයි කීමට නොහැක. 2008 වැනි වසරක මුම්බායිහී ඔබරෝයි හෝටලයක් සහ තවත් හෝටල් කීපයක් දරුණු ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයකට ගොඳුරු විය.http://www.nytimes.com/2010/04/21/business/21hotel.html 2005 වසරේදී ලන්ඩන් බස් බෝම්බයට අදාළ සිදුවීම වෙන අවස්ථාවේත් මම ඒ ආශ්‍රිත නගරයක ජීවත්විය. ඒ කම්පනය කොතරම් මානසික තැති ගැන්මක් ඇතිකරනවාද යන්න, ඒ අවස්ථාවන්ට මුහුණදුන් මිනිසුන් මට වඩා හොඳින් දන්නවා ඇතැයි සිතමි.

මා සේවය කල හෝටල්වල කිසිදා මරාගන්නා තරමේ වලි දැක තිබුණේම නැත. පසුකාලයක මම කළමනාකරුව සිටි ස්ථානයක එවන් සිද්ධියක් ඇතිවිය. මටද එහි කොටස්කරුවෙක් වෙන්නට සිදුවූයේ සහෝදර සේවයකයින් වෙනුවෙන් පෙනීසිටිම නිසාවෙන්ය. මම හෝටලයක් තුළ දුටු අවාසනාවන්තම වලිය දුටුවේත් ඔබරෝයි හෝටලය තුළදීම වීම විශේෂත්වයකි.

මේ 1984 හෝ ඒ අවධියේ සිදුවීමකි. ඒ කාලයේ ආර්.ප්‍රේමදාස අගමැතිව සිටි යුගය බව මතකය. ප්‍රේමදාස මහතාගේ හොඳම ගෝලයන් හෝ මිතුරන් කරලියේ ඉදිරිපසින් සිටින්නට පටන්ගන්නේ මේ කාලයේ බව මට මතක්වේ. ඇලෝසියස් මුදලාලි මින් එක් අයෙකි. මේ ඇලෝසියස් මුදලාලි සහ අර්ජුන් ඇලෝසියස්ලා එක පවුලේ උදවිය නොවේ. අර්ජුන්ගේ සීයාටද යුඇන්පිය හා සම්බන්ධ ඉතිහාසයක් තිබෙනා බවත් අසා ඇත්තමි. බැංකු පොලු ගැනද කියවා තිබේ. නමුත් මා කියන්නේ කැසිනෝ ඇලෝසියස් මුදලාලි පිළිබඳවය. රේණුකා ඉලෙක්ට්‍රිකල්ස් නමින් තොරන් සඳහා විදුලි බුබුළු ආදිය සැපයුවේ මොවුන්ය. පසු කාලයක ප්‍රේමදාස මහතාගේ සම්බන්ධතා මත හෝ ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධම ව්‍යාපාරිකයෙක් විය. නවලෝක මුදලාලිත් ප්‍රේමදාස මහතාගේ හොඳ ගජයෙකි.

ඇලෝසියස් මුදලාලි කැසිනෝ සහ රැකියා ඒජන්සි ව්‍යාපාර හරහා සුපිරි ධනවතෙක් වෙද්දී, නවලෝක මුදලාලි වෙනත් ව්‍යාපාර කරා යොමුවිය. ඇලෝසියස් මුදලාලිගේ පුතුන් දෙදෙනා එම ව්‍යාපාරයන්ට කොතරම් සාධාරණයක් ඉටුකෙරුවාද යන්න මම නොදනිමි. සුදත් සහ කීර්ති ගල්කිස්සේ ශාන්ත තෝමස් සිසුන්ව සිටි බව දන්නෙමි. මොවුන් මට හමුවන්නේ ඔබරෝයි හෝටලය හරහාය. ඒ මම කාලයක් රාත්‍රී වැඩ මුරය කරනා කාලයේ දිනපතාම පාන්දර දෙක තුන වෙනවිට මොවුන් ඔබරෝයි කොෆි ෂොප් එකට කෑමට එන නිසාය. එන්නේද මදාවි පන්නයේ සහපිරිවර සමගය. ඇලෝසියස් මුදලාලිගේ කොටුවේ තිබු පාම් ට්‍රී හෝ පාම් නමකින් හැඳින්වූ සුප්‍රකට කැසිනෝව පාලනය කිරීමට සුදත් පුතා හවුල්විය.සුදත් ඇලෝසියස් විවාහවූයේ ඒලියන්ත වයිට් නම් කුප්‍රකට පුද්ගලයාගේ සොහොයුරියක් සමගය. ඒ කාලේ වයිට් මිසක් ඒලියන්ත කෑල්ලක් තිබුනේ නැත. වයිට් පසුව බ්ලැක් වීම කවුරුත් දන්නා කතාවකි. කීර්ති පුතා කොළඹ නාගරික මන්ත්‍රීවරයෙක් විය. මේ දෙදෙනාම එතරම් උසස් අධ්‍යාපනයක් නොලැබූ, නාස්තිකාර පුතුන් දෙදෙනෙක් යැයි එදා ප්‍රකට කරුණක් විය. නමුත් මිනිසුන් හා ගැවසුණු, බජාර් මොඩ්ල් එකේ සොමි කාරයන්ය. උදව්, පදව් කරන හිතහොඳ ඩයල් බව කිව යුතුය. සුදත්ගේ ක්ලාස්මේට් කෙනෙක් මගේ වැඩ මුරයේ අතිජාත මිත්‍රයාය. සුදත්ලාට එදා නොකරන්නට බැරි වැඩක් තිබුණේ නැත. පොලිසිය අතේය. අත පොලිසියේය. මේවා ඇත්තය. සුදත්ලා කුවේට් එයාර්වේස් ගුවන් යානයක් පැය විසිහතරකට ප්‍රමාද කරේ කටුනායකටවත් නොගොසින්ය.

කුවේට් එයාර්වේස් ගුවන් සේවකයන් නවාතැන් ගත්තේ ඔබරෝයි හෝටලයේය. ඒ දිනවල බොහොමයක් ජාත්‍යන්තර ගුවන්සේවාවන්හී සේවකයන්ට නවාතැන් දුන්නේ මේ හෝටලය බව ප්‍රසිද්ධ කරුණකි. කුවේට් කංඩායම එදා විනෝදවෙන්නට සෙට්වුණේ හෝටලයේම සපර් ක්ලබ් නම්වූ රාත්‍රී සමාජ ශාලාවේය. ඕනෑම ගුවන් සේවක සේවිකාවකටම මත්පැන් භාවිතයෙන් තොරව සිටිය යුතු කාලසීමාවක් තිබේ. ඒ සඳහා උපදෙස් මාලාවක්ද ඇත. පසුවදා සේවයට වාර්තා කිරීමට තිබුණත් මොවුන්ද අඩිපුඩි ගසමින් සිටියෝය. අපේ කතානායක සුදත් ඇලෝසියස් සහ තව දෙතුන් දෙනෙක් එහි ගොඩවිය. සුදත් ඇඳගෙන සිටියේ කුවේට්යන්ගේ ජාතික ඇඳුමට සමාන ලෝගුවක් සහ හිස් පැළඳුමකි. කුවේටි සේවකයෝද (නොයෙකුත් ජාතින් මේ කංඩායමේ සිටි බව මතකය ) සුදත්ලාද, සුද්දෝද, ලංකාවේ පොෂ් බුවලා සහ බුවීලාද ඩාන්ස් ෆ්ලෝර් එකේය. පීටර් ප්‍රින්ස් ඇන්ඩ් කොම්බෝ සහ පර්ල්ස් නමින් බෑන්ඩ්ස් දෙකක් සංගීතය සැපයීය. ඉතාමත් ප්‍රීතිමත් සහ නැගලා යන මොහොතක් බව කිව යුතු නොවේ.

කුවේට් ජාතිකයෙක් සුදත්ට කියා තිබුණේ, ඔවුන්ගේ ජාතික ඇඳුමෙන් සැරසී විකාර නැටීම අපහාසයක් බවය. එය අනවශ්‍ය කතාවකි. සුදත්ලා ඒ කාලයේ කොහොමත් නාහෙට අහන්නේ නැත. එකක් මුදල් බලයයි. අනික දේශපාලන හා පිරිස් බලයයි. අදත් ඒ වගේ උදවිය අනන්තය, අප්‍රමාණය. එදාටත් වඩා අද භයානකය. කතාව දිග්ගැස්සි ගොස් සුදත්ට පහරක් එල්ල කෙරූ බවත් කියවෙයි. ගතවූයේ විනාඩි කිහිපයකි. අන්ත මදාවි සෙට් එකක් ඔබරෝයි ඉහළම මාලයේ රාත්‍රී සමාජශාලාවට ඇතුල්වීමට පොර බඳී. ඒ අතර නයිට්ක්ලබ් මැනේජර්වරය ඔවුන්ට ඩ්‍රෙස් කෝඩ් එක ගැන කියා දෙන්නට යයි. බෙල්ලෙන් අල්ලා මැනේජර් තුමාව පසෙකට විසිකර දැමු මේ මදාවියෝ මහා විනාශයක් කෙරුවෝය. හුලංගමුව නම්වූ අපේ මැනේජර් තුමා අන්ත අසරණ විය. මෙවන් තත්වයන් පාලනය කිරීමට මහත්මා මොඩ්ල් එකේ මැනෙජර්ලා හරියන්නේ නැති බව වටහා ගත යුතුවේ. සමාජ අවබෝධය වඩාත් වැදගත්වන්නේ මෙවන් අවස්ථාවලදී බව කිවයුතු නොවේ. පසුව අපේ වර්ගයේ මැනේජර් කෙනෙක්වූ මොහාන් ද සිල්වා එහි කළමනාකරු ලෙස පත්කිරීම වෙනම කතාවකි. ඒ ඒ බනිස් සඳහා ඒ ඒ කෙසෙල් වර්ග ඇති බව පළපුරුද්දෙන් වටහා ගත යුතු සත්‍යයකි. ඒවා පොතේ නැත. ඒවා මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් තුළින්ම වටහා ගත යුතු ප්‍රායෝගික අත්බෙහෙත් බව දන්නෙමි.

කුවේට් එයාර්වේස් කෲ එකම ඉදිමෙන්නට ගුටිකා අවසන් වන්නට විනාඩි දහයක් පහළොවක් ගතවෙන්නට ඇත. කෙළින් කටින් ඉන්නවා තබා හුස්ම ගන්නවාද යන්න සැක සහිතය. කොල්ලුපිටිය පොලිසිය පැමිණියේ සුදත්ලා පිටවීමේන් පසුවය. ගුවන් සේවකයන් පොලිසිය ගාවා ගැනීමට අකැමති වූයේ ඔවුන්ගේ ආයතන නීති රීති නිසා විය යුතු යැයි මම සිතමි. ඔවුන් මත්පැන් පානය කර තිබුණේ ඒ රෙගුලාසිවලින් සීමා පනවා තිබු කාල සීමාවකය. පසුවදා ගුවන් ගමන කුවේට් බලා යෑමට සිටි සේවකයන් රෝහල්වලය. ගුවන් ගමන අවලංගුවූ බවත්, ඉන්දියාවේ සිටි කුවේට් එයාර්වේස් කෲ එකක් කොළඹට ගෙන්වා ඒ ගමන පසුවදා සිදුකෙරු බවත් පසුව ආරංචිවිය. ගුවන් සමාගමට සිදුවු පාඩුව කෙසේ ගනන් බැලිය හැකිද යන්න නොදනිමි. හෝටලයට සහ එහි කීර්ති නාමයට නම් ලොකු පාඩුවක්වූ බව ලොක්කන්ගේ මතය විය.

සුදත් ඇලෝසියස්ට ඔබරෝයි හෝටලය ටික කාලයකට තහනම් කලාපයක් බවට හෝටලය විසින් නීති පැනවිය. නමුත් ඉන් සති කිහිපයකට පසුව සුදත් සහ සගයන් නැවතත් ඒ හෝටලයේම සුපුරුදු ලෙසම අප හමුවිය. ඒවා සිදුවෙන්නේ බලය පාවිච්චි කිරීමේ හැකියාව සහ බලයට යටවීමේ ඇති දිග සහ පළල අනුව බව අප වැනි රටවල අයට අමුතුවෙන් කියා දිය යුතු නොවේ. සුදත් සහ ඔබරෝයි හෝටලය පිළිබඳ තවත් බොහෝ කතා මම දන්නෙමි.

මගේ ජීවිතයේ මා දුටු මෙවන් අත්දැකීම් තුළින් මම බොහෝ පන්නරය ලබා ඇත්තෙමි. මගේ කතාව ලියන්නට යාමේදී මා දුටු දෑ නොලියා අතහැරීම අපරාධයකි. ඉදිරියේදීවත් මගේමවූ කතාවට අත තැබිය යුතුවේ. සමනල සීරිස් එක පටන්ගත්තා පමණි. එහි තව ලිවිය යුතු දේ ගොඩ ගැසී තිබේ. කියවාගෙන යන මෙන් ඉල්ලමි.

Posted in Uncategorized | 83 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (66)…අමුතු මිනිස්සු.

මට ජීවිත දෙකක් ඇත. එකක් මගේ පවුලේ ජීවිතයයි. අනික අපේ පවුලේ ජීවිතයයි. අපේ කියා කිව්වේ…අපේ අම්මා සහ පවුලත්, මගේ බිරිඳගේ පවුලත්ය. මේ දෙකම මට එකකි. මිනිසෙකුට හෝ ගැහැනියකට මේ සියල්ල මනා සම්බන්ධතාවයකින් පවත්වාගෙන යාමට නම් හොඳ සහකරුවෙක් හෝ සහකාරියක් සිටිය යුතුය. මට මේ දෙය ලියන්න සිතුණේ, සමහර අයගේ ජීවිත මහා ආගාධයන්ට සහ ජීවිත විනාශයන්ට පවා යොමුවෙන්නේ සහ යොමුකරන්නේ, මේ නිවැරදි සහකරු සොයා නොගැනීමේ ප්‍රතිඵලය නිසා බව සිතන නිසාවෙනි. මේ සඳහා වඩාත් වැදගත් වන්නේ මානව සබඳතාවන් නිසිලෙස හඳුනාගැනීමේ තමන් සතු හැකියාවයි. මෙය පොතින් හඳුනාගැනීමටත් හැකිය. නමුත් පොත තුළ අතගා බැලිය නොහැකිය. මම පොත නැතුව අතගා බැලුව එකෙකි. මට බොහෝ සමාජ තලයන් සමග ඇසුරක් විය. ඇසුරක් නොවේ නම් ඔවුන් හා විනාඩියකට හෝ පොඩි චැට් එකක් දැමීමට අවස්ථා ලැබී තිබුණි. මරදානේ පික්පොකට් කාරයා, කුඩු කාරයා, කුඩු රජා යැයි කිව් ඩේලුගේ සිට චාල්ස් කුමාරයා සමගත්, අත්දැකීම් තිබේ. මම සමාජ විද්‍යාව තියා කිසිම විෂයක් නිසියාකාරව හදාර නොමැත. ඒත් මට මොකක්දෝ සමාජ ඉවක් තිබේ.

මම චරිතාපදාන කියවීමට කැමැත්තෙමි. කිහිපයක් කියවා ඇත්තෙමි. නමුත් අප කවුරුත් දන්නා, ප්‍රසිද්ධ මිනිසුන් ගැන කියවීමට මම එතරම් කැමති නැත. ඒ අප ඔවුන් පිළිබඳ බොහෝ දේ කියවා සහ අත්විඳ ඇති නිසාවෙන් බව කිව යුතු නොවේ. මම කියවන්නට කෑමතිවන්නේ වැදගම්මකට නැති, ඇත්ත මිනිසුන්ගේ කථාය. ඒවා තියෙන්නේ පොත් රාක්කවල නොව සමාජයේය.මම අමුතු මිනිස්සු කිව්වේ ඒ නිසාය. අමුතු මිනිස්සු නමින් හොඳ ටෙලිනාට්‍යයක් කලකට පෙර ප්‍රචාරය විය. එය හොඳ නාට්‍යයකි. මිනිසුන්ට රස පෙවීමට නොහැකිය. නමුත් රස හඳුන්වා දිය හැකිය. කෙනෙක් යමක් රසට උයා, කෙනෙකුට එය කවන්නට විඳින්නේ මහා පරිශ්‍රමයකි. එය හොඳින්ම දන්නේ පිසින්නෙකි. මම දැන් කුස්සියට ගොඩවන්නේ, සින්ක් එකෙන් අත සෝදා ගැනීමට පමණි. ෂෙෆා නම් ඒ ආස්වාදය, එලෙසින්ම ලබනා බව පෙනේ. ආහාර සැකසීම විනෝදාංශයක් වෙනතාක් කල් එය “හොබි” එකකි. ගෙවල්වල උදවිය මේක දිගටම කොහොම කරනවාද යන්න, සිතීම පවා මට නම් හෙණ වාතයකි. මේ යකා මොනවා ලියනවාද කියා වැඩිපුර නොසිතන්න.

ඔබරෝයි හෝටලයේදි මම අපේ රටේ අගමැති කෙනෙකු සහ පසුව ජනාධිපති කෙනෙකුගේ බිරිඳගේ කකුල් දෙකේ උඩු කොටස දැක්කෙමි. එසේ දැකීම හෝ පෙන්වීම මහා අපරාධයක් නොවේ. නමුත් ඒ වෙනුවෙන්, අන් අයගේ සරල සුවපහසුවට බාධා කිරීම කොහෙත්ම සුදුසු නොවේ. මෙය සිදුවූවේ ඔබරෝයි හෝටලයේ නාන තටාකයේ නොහොත් ස්විමිං පූල් එකේය. ඒ කාලයේ අඩියෙන් අඩියට පූල් තිබුණේ නැත. හෝටලයේ නේවාසික අමුත්තන්ට පූල් එක තහනම් විය. අන්දොස්ය…මඤ්ඤංය. සින්දුවක් අහලාම ලියමු. මට මෙම ගීතය මතක්වූයේ එදා විමල් සුරේන්ද්‍ර වැනි ජායාරූප මාධ්‍යවේදීන්ගේ ඝාතන මතක්වෙන විටය.

vමේ නෝනාට මහ පුදුම පිස්සුවක් තිබුණු බව, රටට අමුතුවක් නොවේ. කරන්නේ මොනවා දැයි, නොකරන්නේ මොනවා දැයි කිසිම හැඟීමක් තිබුණේ නැතැයි මට දැන් සිතේ. නෙට්බෝල් හරහා ටෙනිස්, වෝටර් පෝලෝ දක්වාත්…ගී ගැයීමේ සිට ක්ලිවේජ් එකේ ඩීප් එකට යනකම් කරන මහා පුෂ්ප පූජා දක්වාත් මෙය ඉහවහා ගොස් තිබුණි. මේ ඇයගේ ජීවිතය, වඩාත් සුපෝෂ්පිතවු කාලය යැයි මට සිතේ. එතුමියට වෝටර්පෝලෝ ක්‍රීඩා කිරීමට සිත් ඇත්විය. ඒ සඳහා, ඔබරෝයි පූල් එක ඇය සහ ඇයගේ සහචරියන්ට පමණක් විවෘත විය. සුද්දන්ට මුඛ පූට්ටුය. තමන් නිදහසේ බුක් කරවාගත් හෝටලයට එවන් ක්‍රියා මාර්ගයක් ගැනීමට සිදුවීම පිළිබඳව, හෝටල් කළමනාකාරිත්වය ලැජ්ජා විය යුතු බව සුද්දෝ කියා සිටියෝය. මේවා එදත් උන්ට ඕන විදිහටය අදත් කියා කිසි වෙනසක් තිබේද…නමුත් රටේ තත්වය ඊට වඩා මහා අධිපතිවාදයක් ඉසුලු බව සැබෑය. පැය කීපයකට එය තහනම් කලාපයක් විය. අපි ලොක්කියන්ගේ කකුල් නැරඹිය. තමන්ට සුදුසු සහකාරිය හෝ සහකරුවාගේ කතාව අප නැවත සිතිය යුතුවේ, එදා එලීනා ජයවර්ධනට මනා හික්මීමක් තිබුණා යැයි මම සිතමි. අද ශෂී වීරව්ංසලාට නැත්තෙත් ඕකය. තව කතා තිබේ. මේ ඔබරෝයි කතා දන්න කෙනෙක් ඇත්නම් මා හා එක්ව ලියන්න යැයිද ඉල්ලමි.

ඔබරෝයි හෝටලයත් මා හයවෙනි වසරේ සිට ඉගෙනගත් රාජකීය විදුහල වගේ ස්පොට් එකකි. බොහෝ ප්‍රසිද්ධ ආයතනයන්ය. හෝටලයේදී මට හමුවු අසූව දශකයේ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ සහ විචාරකයෝ බොහොමයක් ජොලි පොරවල්ය. චැපල් බ්‍රදර්ස්ලාගේ සිට ඩෙනිස් ලිලී, ඉයන් බොතම්, ඉම්‍රාන් ඛාන්, සුනිල් ගවෙස්කාර්, අබ්දුල් කදීර් වගේ උදවිය බොහෝය. මුනුත් අපි උඹලා වාගේ අමුතු මිනිස්සුය. මොවුන්ගේ පෞද්ගලික චර්යාවන් යම්තරමක් හෝ දකින්නේ හෝටල් සේවයකින්ය. මේ ගැන වෙනම ලිවීම වටී. මේ දේවල් මම දෑසින් දුටුවෙමි. මුන් ජොලි පොරවල්ය. මුන්ගේ ගෑනු දන්නවා නම් ජුණ්ඩා කපා දමනවා ෂුවර්ය්ස්. හැමෝම එසේ නැත. ඒ සමහර ගැනුන් මුන් සමගම එන නිසාය. දෑසින් දුටු දේ බොහෝය.

මේ එවන් ක්‍රීඩයෙක් හා කතාවකි. අපේ ආර්යාවට, රිචර්ඩ් හැඩ්ලී සමගින් ටෙනිස් ගැසීමට ආශාවක් ඇතිවිය. හැඩ්ලී ඒ දිනවල අහිසය ප්‍රසිද්ධය. අපේ පිතිකරුවන්ගේ මූලික ඉලක්කය වූයේ හැඩ්ලිට ෆේස් කිරීමය. ඒ කෙසේ වෙතත් හැඩ්ලි ඇතුළු නවසීලන්ත කංඩායම හිටියේ අපේ හෝටලයේය. රෙසිඩන්ට්ස්ලාට පැය කිහිපයකට ටෙනිස් කෝට් එක තහනම් විය. රිචර්ඩ් හැඩ්ලි සහ ආර්යාව ටෙනිස් ගහනවා දැකපු එවුන් අතරේ සිටි එකෙක් අතර මමද වෙමි. මම කකුල් මෙන්ම ටෙනිස්ද දැක ඇත්තෙමි. මේ විහිළු තුළින් අපි ඕනෑ තරම් පාඩම් ඉගෙනගෙන ඇත්තෙමු. අද මීටත් වඩා අමුතු මිනිසුන් ජීවත් වෙනවා විය හැක. ලියන්නට තව දේ බොහෝය. මේ නෝනා නෙට්බොල් ගහන කාලේ, මම ජෝන් ද සිල්වා රඟහලේ නිතර නාට්‍යය නරඹනා තරුණ කොළුවෙක්මි. ඇයගේ ඒ ගැටිසි ජීවන ආශාව,ඇයට නිසි කාලයේදි මග හැරී ගිය හෝ නොලැබුණු දෙයක් වන්නට ඇත. මටත් එවැනි දේ බොහෝය. නමුත් අප අනුන්ගේ අනුහසින්, ජනතාව සතු දේ පරිහරණය කරන්නෝ නොවෙන බව පැහැදිලිය. මේ කතාව නිසාම මාගේ නාට්ටි පිස්සුවත් මතකයට එක්වේ. ඒකත් තව පස්සට යන පෝස්ට් එකක් වීම වැලක්විය නොහැක.

ඒ නෙට්බෝල් කංඩායමේ මගේ මිතුරෙක්ගේ පොෂ් සොයුරියක්ද විය. රෝසි සේනානායක නෙට්බෝල් කොට සායට හොඳ හැඩයක් විය. නෝනාද වරදක් නැත. පස්සට වඩා ඒ කාලයේ ඔළුව ලොකුව තිබෙන්නට හැක. මම එය නොදනිමි. මේ සියල්ල අතරේ පසු කාලයකදි, අපේ දුව, බිරිඳ සහ සෝමා ඇන්ටි නම් මගේ දෙවෙනි අම්මාටත්, මේ ආර්යාව සමග පෞද්ගලික තේ සැඳෑවකට අවස්ථාවක් උදා විය. ඇය සංග්‍රහශීලී ගැහැනියක් බව මගේ නැන්දම්මා පැවසීය. එය කෙසේ සිදුවූවා දැයි මට මතක නැත. මගේ අතිජාත මස්සිනා එය නිවැරදිවම දන්නා බව මම දනිමි. එය යාලට සම්බන්ධය. මට යාල ගැන ලියන්නත් බොහෝ දේ තිබේ. මම එක තැන කැරකෙනවා නොව,නූල් බෝලයක් දිග හරිමින් සිටින්නෙමි. මෙය නිකං නූල් බෝලයක් නොව අවුල් නූල් බෝලයකි.

යමක් ලියා අවසන් කර හෝ වෙන යමක් කර අවසන් වෙන විට ඇතිවන්නේ පුදුම සතුටකි. ඒත් එක් වැඩක් නම් ඉක්මනින් අවසන් කරන්නට හෝ වෙනවා දැනීම ඉවසාගත නොහැකි වේ. අදට මෙතනින් අවසන්ය. අදට අඩිය සමගම ලිවීමද අවසන් කරන්නෙමි. අකුරු ටිකක් වැඩියෙන් කෙටීමද දැන් දැන් මහා අලස ක්‍රියාවකි.

Posted in Uncategorized | 71 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (65)…ටයිටල් නැති කතා

ගිනිගත් හදවතින් යුතුව ගිනිතැබු නගරයට ගොඩවුණේ දවස් ගණනාවකට පසුය. කයද මනසද බොහෝ සේවිඩාවට පත්වී ඇත. මගේ නවාතැන් පොළවූ තාරුකාගේ නිවසට ගොඩවැදුනෙමි. ෂෙරුණිකාද කොළොන්නාවේ තමනිවෙස බලා ගියාය. කිසිවක් සිදු නොවූ ලෙස මහා පාළුවක්ද තනිකමක්ද දැනේ. එදා රාත්‍රියේ තවත් අපූරු සිදුවීමක්විය.

එකවරම නිවස ඉදිරිපිට පොලිස් ජීප් රථයක් නැවත්විය. මමත්, මගේ සගයාවූ ඥාති සහෝදරයාත්, තාරුකාගේ වැඩිමහල් නැගණියත් මිදුලේ සුහද කතාබහක යෙදී සිටියෙමු.  රාළහාමි ගේට්ටුවත් ඇරගෙන මිදුලට විත් මගේ සගයාගේ නමින්ම අමතා අතින් අල්ලාගෙන ජීප් රියට ගොඩවෙන්න යැයි සැරෙන් අණ කළේය. මම ජීප් රථය අසලට පැමිණි විගස, එහි වාඩිවී සිටි කාන්තා රුව හඳුනාගත්තෙමි. වැඩේ කිරිමේල් බව සහශුද්ධයෙන් පැහැදිලිය. වරදකරු මගේ සගයා බව මම හොඳින්ම දනිමි. දැන් සියල්ල තීරණය වන්නේ නීතිය ඉදිරියේ යන්න පැහැදිලිය. මවක් තම දරුවාගේ පියා සොයමින් ගමනක අවසානය දැන් රඟ දැක්වේ. මිතුරාද පටවා ගත් ජීප් රථය පිටත්විය.

තාරුකාගේ නැගණිය හඩන්නට පටන්ගති. මට නොදැනුවත්වම ඔවුන් දෙදෙනා අතර ප්‍රේම සබඳතාවයක් ගොඩනැගී ඇති බව කථාවෙන් දැනේ. එය නවතා දමන ලෙසත්, සිදුවී ඇති තත්වය පැහැදිලිකර දීමෙන් පසු, එම ගෙදරසිටි පේමසිරි නම්වූ පුද්ගලයාත් සමග මම කොහුවල පොලිසිය බලා පිටත්වුණෙමි. බනිස්, ප්ලේන්ටි සංග්‍රහයෙන්පසු අපි නීතිඥ මහතෙක් සොයමින් රාත්‍රියේ සැරිසැරුවෙමු. අවසානයේ මට අමරේ අයියා සිහිපත් විය. පහුවදා ඔහුගේ පිහිටින් හඳුනන නීතිඥයෙක් මාර්ගයෙන් පොලිස් අත් අඩංගුවෙන් මුදා ගන්නට ලැබීය. මෙම නීති ක්‍රියාමාර්ගයේ ඉදිරියට වූ දේ පිළිබඳ කිසිවක් මගේ මතකයට එන්නේ නැත. ඔහු විදෙස් රටක සැපවත්, ධනවත්ජීවිතයක් ගතකරනා බව මම දනිමි. අර උපන් දරුවාට දැන් මුහුකුරා ගිය මිනිසෙකු විය යුතුය. ඔහු තම පියා කවුද, කොහෙද යන්න දන්නවාද කියා මම නොදනිමි. කාලයේදි දරුවාගේ මව මා හමුවීමට නොයෙක් උත්සාහ ගත්බව මම දනිමි. මගහැර සිටිනවා හැරෙන්නට මට කල හැකි අන් කිසිවක් නොවීය. එය වරදකාරී ප්‍රතිචාරයක් බවමම දනිමි. නමුත් එය එසේ සිදුවිය. අප ඊට පසුකාලයේත් මිතුරුදම් පැවත්වුවත්, චෝදනාව මම ඔහුට වරින් වරමතක් කරදී ඇත්තෙමි.

මගේ මිතුරා එදිනට පසු තාරුකාගේ ගෙදරට පැමිණියේම නැත. නමුත් නැගණිය හා තිබු සම්බන්ධය නම් තව සුලුකාලයකට ගලාගිය බව මම දනිමි. තාරුකාගේ අයියා ඉහළින්ම ගෝරනාඩුවක් පැවත්විය. මෙය කෝලම් මඩුවක්නොකරගත යුතු බවත්, අවශ්‍යනම් මට රැඳීසිටිය හැකිබවත් ඔහුට දොර වසාදමන බවත් දැන්වීය. මම, තාරුකාඇතුළු ගෙදර අන් අයගේ බලවත් අකැමැත්ත මත වුවද නවාතැන මාරු කිරීමට තීරණය කෙරුවෙමි. මේ කාලයවනවිට මම ෂෙරුනිකා සමගින් පෙමින් වෙලී සිටි නිසා තාරුකාගෙ ඇසුරෙන් මිදීමට මෙයද අවස්ථාවක් කරගත්තෙමි. තාරුකාගේ අයියාත් මමත් කාලයක් යනතුරුත් මිතුරන්සේ ඇසුරු කෙරුවෙමු. මින් වසර ගණනාවකට පෙර ඔහු ජීවිතයෙන් සමුගත්තේය.

ෂෙරුනිකාගෙත් මගේත් ප්‍රේම කතාව සෙමින් සෙමින් ඉදිරියට ගලා ගෙන ගිය වෘතාන්තයකි. අප දෙදෙනා තුළ ප්‍රේමයටත් වඩා එහාගිය මහා සොඳුරු බැඳීමක් විය. අපි අප දෙදෙනාගේම නිදහසට ඉහළින් ගරු කෙරුවෙමු. අපදෙදෙනාත් අන් සියලු පෙම්වතුන්සේම එහි මනා රසයන් අත්වින්දෙමු. අපිට අපේම ලෝකයක් විය. රාත්‍රී සාදයන්ද, හෝටලයේ විනෝද චාරිකාවන්ටද අප දෙදෙනා නිරතුරුවම සහභාගි විය. දින දෙක තුනක් පිටත නවාතැන් ගන්නා, ආයතනයේ වාර්ෂික විනෝද චාරිකාවන්ට, අප දෙදෙනාව එකම කංඩායමකට ඇතුළත් කිරීමට අපේ ලොක්කෝත් උදව් කළෝය. මේ ගමන් බිමන්ද ඉතාමත් රසවත් සිදුවීම් වලින් පිරී තිබුණි. තරුණ, තරුණියන්ට මේ තරම් ආස්වාදයක් වෙන කොහේ ඇතිද කියා සිතන්නෙමි. මේ අත්දැකීම් හරහා අපි බොහෝ දේ දැක ගත්තෙමු. ඉතා හොඳ කංඩායමක් සේ  එක් වුණෙමු.

දැන් මගේ අලුත්ම නවාතැන බම්බලපිටියේ ජෝශප් ලේන් එකේ තනි කාමරයක්ය. මමත් මගේ හෝටල් සගයෙක්වූ මනිලාලුත් මෙහි නිත්‍ය සාමාජිකයන්ය. ඕන කෙනෙකුගේ අවශ්‍යතාවයකට කාමරයේ යතුර ඉල්ලාගැනීම අනිකුත් මිතුරන්ගේ පුරුද්ද විය. කිසිවෙකුටත් ගණිකාවන් කාමරයට ගෙන්වීමට ඉඩ දුන්නේ නැත. අපද ගණිකාවන් ඇසුරුකර නැත්තේ නොවේ. නමුත් අපි අන් අයට මේ කාමරයේ අයිතිය ලබා දුන්නේ නැත. තම පෙම්වතිය සමග යන්නට තැනක් නොමැතිනම්, සුවය වෙනුවෙන් අපි අපේ නිදහස අහිමි කරගෙන, පැය ගණන් අවන්හල් තුළ කාලය ගෙවා දමා ඇත්තෙමු. ඕනෑම ආදර කථාවක ඔය වැඩෙත් සිදුනොවී නැත්නම් පුදුමයකි.

බම්බලපිටියට පැමිණීමත් සමගම මගේ ජීවිතය බොහෝ සිදුවීම්, හැල හැප්පීම් රාශියකට මුහුණ දුන් යුගයක ආරම්භය විය. ෂෙරුනිකා උදය වරුවේ වැඩ මුරයටත් මම දවල් වරුවේ වැඩ මුරයටත් වෙන්කර දමා තිබුණේ ඔය සමයේය. මගේ රාජකාරී අවසන් වන්නේ රාත්‍රි දහයටය. ඇය හමුවූවත් වැඩි කතාබහට වෙලාවක් නැත.අපේමිතුරන් රාශියක් පදිංචිව සිටියේ නගරයේය. ඉතා හොඳ බස් සේවාවක් පැවති බව නම් ලියා තැබිය යුතුවේ. මහපාන්දර දක්වා ලංගම සේවය පැයකට දෙකකට වරක් හෝ දකින්නට තිබුණි. තරුණයින්වූ අපි මුලු රාත්‍රියම ගෙවාදමන්නේ බාර් තුළ හෝ වීදියේය. බම්බලපිටිය එයට තෝතැන්නක් විය. සියල්ල අතේ දුරින්ය. කෑම, බීම හෝ ලෑමඕනෑම මොහොතක සැපයීමට බම්බලපිටිය නිතර සුදානම්ය. මේ නොනිදන නගරයේ අප වැනි හෝටල්සේවකයන්ද, නොයෙකුත් මාදිලියේ තරුණයන්ද නිරතුරුව දැක ගත හැකිවිය. ගාලුපාරේ සිරිසඳ නම්වූ හෝටලයඉදිරිපිට කොට තාප්පයට කතා කල හැකිනම් බොහෝ දේ පවසනු ඇතමේ තාප්පය උඩ එදා හමුවූ මිතුරන් බොහෝ දෙනෙකු ඉහළ යැයි කියු සමාජ කොටස්වල පුතුන්ය. සමහර දූවරුන්දසිටියෝය. මුදල් හදල් ඇති පදමට තිබු ඔවුන් අතර හොඳින් අධ්‍යාපනය ලැබුවන්සේම. නොයෙකුත් හැකියාවන්ඇතිවුන්ද සිටියෝය. සංගීතයට ලොල්වූ පිරිස වැඩිය. සුදුසු කාලයේදි තාප්පයෙන් බැස ගැනීමට නොහැකිවූවෝබොහොමයකි. පසු කාලයකදීවත් ඔවුන් එයින් බැස යන්නට ඇත. එසේ නොකළානම් ඔවුන් අදටත් ජීවත්වෙනවාදැයි කියා මට ඇත්තේ සැකයකි. ඔය සිරිසඳේ තාප්පයට ලොකු ඉතිහාසයක් ඇත. ඔතන බොහෝ දේහුවමාරු විය.

රාජකාරී නිමවීමෙන් පසු අප නිරතුරුවම ගොඩවෙන පළමුවෙනිම ස්ථානය නම් හෝටලයට ඉදිරිපසින් වෙන්නටමුහුද ආසන්නයෙම ඉතා විවෘත ස්ථානයක පිහිටා තිබු එවර්ලාස්ට් හෙවත් යුනයිටඩ් කල්බ් එකය. ඉන්දියානු මහකොමසාරිස් කාර්යාලයට යාබද ඉඩමේ පිහිටා තිබු මෙම ස්ථානය ඉතා සොඳුරු බොන ස්පොට් එකක්ව තිබුණි. මුහුදු සුළඟේ පහස ලබමින් බෝතල් හිස්කිරීමට මධු ලෝලියෝ මධ්‍යම රාත්‍රියටත් ගොඩවේ. බෙල්ල පාත්වෙනකම්බොන ධනපාල අයියා නම්වූ වේටර් අයියාද වෙරි මරගාතේ වුණත් ඉල්ලුමට සැපයුම ලබාදේ. මෙය අයිතිව තිබුණේ නිමල් රිචඩ් නම්වූ ධනවත් පුද්ගලයෙකුටය. සුදු සරම සහ කමිසයත්,දම්වැලක් බඳු රත්තරන් මාලයත්, බ්‍රෙස්ලට්එකත්, රොලැක්ස් ඔරලෝසුවත් පැළඳ බාර් කවුන්ටරයටවී ඔහුත් මහ රාත්‍රිය වෙනකම් බීමෙන් සප්පායම් වේ. රාජකීය විදුහල අසල පස්වැනි පටුමගේ මාලිගාවක් වැනි අලංකාර නිවසක් ඔහු සතුවිය. ඔහු චිත්‍රපට නිෂ්පාදනයේද නිරතවී සිටි බව මතකය. ඕනම දේකට ඔට්ටු චණ්ඩි සල්ලිකාරයෙකි. කවුරුන් හෝ පසු කාලයකදිමොහුව වෙඩි තබා ඝාතනය කළේය.

ඔබ කිසිවෙක් විශ්වාස නොකරනා අමුතුම පන්නයේ තැනක් ඔය බාර් එකටත්, ඉන්දියන් මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයටත් මෙහා පැත්තෙන්, රේල්පාරට නුදුරුව මුහුද අයිනට වෙන්නට තිබුණි. ගස් කොළන් වලින් ආවරණයවූ මේ කාමර දෙක, විවෘත ඉස්තෝප්පුව සහ වැසිකිළියක් සහිත නිවස අපගේ නිශාචර ජීවිතයේ තවත් නැවතුමක් විය. මෙහි නැවතී සිටියේ හෝටල් සගයන් දෙදෙනක් සහ එහි අයිතිකරුගේ ගෝල බාලයෙක්ය. අද මේකුඩා බිම් කඩේ මහා විශාල ගොඩනැගිල්ලක් සාදා තිබෙන්නට පුළුවන. මේ සියලු නවාතැන් සහ සමාජ වටපිටාවන්සමගම, මගේ ජීවිතයත් එක්තරා දිශාවකට තල්ලු වෙමින් පවතින බව එදා නොතේරෙන්නට ඇත. මේ සියල්ල ජීවිතේ කොටස් බවට මතක් කරගැනීම පමණක් ඉතුරුව තිබේ. ජීවිතය පරිස්සමින් පරිහරණය කිරීම තමන් සතු වගකීමකි. මා ඉදිරියට කියන්නට යන්නේ තුළින් මා ලැබු පාඩම්ය.

AT THE CROSSROADS OF LIFE – BY MARTY ROBBINS

Posted in Uncategorized | 84 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (64)..ඇඳිරි නීතිය..

1983 ජූලි මාසයේ විසිපස් වෙනිදා වෙනවිට කොළඹ සහ අවට ප්‍රදේශයන්හී ඇඳිරි නීතිය පනවන ලදි. එනමුත් තවමත් ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා සිදුවෙමින් පවතින බව හෝටල් පරිපාලනය මගින් අපට දැන ගන්නට ලැබිණි. ගුවන් ගමන් අවලංගු නොවූ සංචාරකයින්, කටුනායකට රැගෙන යාම ඒ ඒ ආයතන විසින් සීරුවට කරගෙන ගියමුත්, සංචාරකයින් සිටියේ තදබල අවිශ්වාසයකින් හා තැතිගැන්මකින්ය. බොහෝ සංචාරකයින් හෝටලයේම රැඳි සිටි බව මතකය.

මේ වනවිට රටේ තත්වය ඉතාම බියකරු අඩියකට පත්වී තිබුණත්, හෝටලයේ සේවකයන් අතර යම් ප්‍රීතිමත් සහ උද්‍යෝගීමත් වටපිටාවක් නිර්මාණය කිරීමට ලොක්කන් සමත්විය. නිවෙස් බලා යාමට කැමති අය හැරලවීමට සියල්ල සංවිධානය කර තිබුණත්, බොහෝ අය ස්වෙච්ඡාවෙන් නතරවී ,ආයතනයේ ගෞරවය රැකගැනීමට යුහුසුළු විය. මට මෙන් අප වැනි තරුණ තරුණියන්ට නම් මෙය එක්තරා ආකරයක විනෝදජනක සේවක එකතුවීමක් ලෙස දැනුණා නම් පුදුමයක් නොවේ. මෙහෙම එකතුවීමක් දකින්නට හෝ විඳින්නට වෙන්නේ, වාර්ෂික විනෝද චාරිකා හෝ ක්‍රීඩා උත්සවයේදි පමණය. බරපතලම ගැටලුව නම්, එක් වැඩ මුරයක් සඳහා පැමිණි සේවකයින් පිරිසක් සමගින් පමණක්, මෙතරම් කාර්ය බහුල හෝටලයක් කෙසේ පවත්වා ගෙන යා හැකිද යන්නය. අවන්හල් හය හතෙන් එකක් හෝ දෙකක් තාවකාලිකව වසා දමන්නට තීරණය විය. පිටතින් අමුත්තන් නාවත්, නැවතී ඉන්නා පිරිසටවත් අවම සේවයක් හෝ ලබාදීමට සේවක සංඛ්‍යාව ප්‍රමාණවත් නොවේ. කාමර තුන්සීයකට අධික ප්‍රමාණයක අමුත්තන්ය. වැඩේ ලෙඩේ වෙන පාටය.

ඔබරෝයි හෝටලයේ ඉහළ කළමනාකාරිත්වය පවත්වාගෙන ගියේ විදේශිකයන්ය. මෙවැනි අවස්ථාවක ඔවුනට කල හැකි දෙයක් නොවේ. අපේ අවන්හලේ ලොක්කා වැඩේ අතට ගත්තේය. හෝටල් නඩත්තු අංශයේ සිට ලොන්ඩරිය, කාමර සැකසීම, මුළුතැන්ගෙය ආදී වශයෙන් සේවා අංශ විස්සකට වඩා පවත්වාගෙන යායුතුය. කොල්ලුපිටිය පොලිසියෙන් ඇඳිරිනීති බලපත්‍ර ලබාගත් මොහු, හෝටලයේම වෑන් රථයකට අප දෙදෙනෙක්ද නංවාගෙන දැන් සේවක සේවිකාවියන්ගේ නිවෙස් කරා යන්නේ, කොහොම හරි තව පනහක් හෝ හැටක් රාජකාරියට කැන්දාගෙන ඒමටය. මේ ගමනටට සම්බන්ධවීමට ලැබීමත් මා ලැබු අනගි අත්දැකීමක් බව කියා තැබීම වටී.

මහා කලබලකාරී අවස්ථාවක ,ඇඳිරි නීතිය පවතින මොහොතේ කොළඹ නගරය පුරාත්, නුගේගොඩ, මහරගම, දෙහිවල, ගල්කිස්ස, වත්තල, ජාඇල නගර හරහා කරක් ගසමින් අවට සිදුවන්නේ කුමක්දැයි දැක බලාගැනීමට ලැබෙන්නේ හමුදා හෝ පොලිස් නිලධාරියෙකුට පමණක් විය යුතුය. රස්තියාදුවට කොහොමත් කැමති මට මෙයත් බොහො වටිනා අවස්ථාවක් විය. දකින දකින තැන කළු දුමාරයය. අතරින් පතර තවමත් කොල්ල කෑම්ය. හමුදා වාහනද එහේ මෙහේ සැරි සරයි. කිසිවක් සමථයකට පත්වී නොමැත. අප කිසිත් නොදොඩා ගමනේ යන්නෙමු. ඒ අවාසනාවන්තම සිද්ධිය අප දකින්නේ, නුගේගොඩ අනුලා විදුහල ආසන්නයේදීය. පාර අයිනක ගිනිගන්නා මිනිස් සිරුරකි. ඒ දසුන තවමත් මගේ හිත තුළ වරින් වර සක්මන් කරයි. මම ඒ ගැන තවත් නොලියන්නෙමි. ඒ දෙමළෙකුගේ විය යුතුය. 1989දී අප සිංහලුන් ගිනිගන්නා අයුරුත් දුටු මිනිසුන්ය. අපේ රටට මේ විපත් දැන්නම් හොඳටෝම ඇතිය.

අප ගොඩවැදුණු නිවෙස්වලින් ලැබුණු ප්‍රතිචාර විවිධාකාර විය. සමහරුන් ස්වෙච්ඡාවෙන්ම වාහනයට ගොඩවිය. සමහරුන් සැඟවුණු බවක් පෙනුණි. සමහරුන්ගේ ගෙදර උදවිය තම දූ දරුවන්, ස්වාමියා ගෙදරින් බැහැර කිරීමට අකැමති විය. එය ඉතා සාධාරණ බැව් කිවයුතු නොවේ. දන්නා කියනා අපේ වර්ගයේ මිත්‍රයින්ව නම් මොහාන් ද සිල්වා, වාහනයට නංවාගත්තේ හැඳ සිටි සරම හෝ කොට කලිසම පිටින්ය. ඒ මුහුණු අදත් මගේ මතකයේ තිබේ. දැන් නම් අපිට දැනෙන්නේ අප විනෝද ගමනක් යෑමට එකට එකතුවෙනවා යන හැඟීමකි. ඒ සතුට මොහොතකට අමතකව ගොස්, යළිත් සතුටක්ම බවට පත්වූයේ අප සමග සේවය කල දෙමළ ජාතිකයින් දෙදෙනෙකුගේ නිවෙස් සොයා ගැනීමෙන් පසුවය. අපේ ලොක්කා ඒ පවුලේ අයවත් වාහනයට දමාගෙන හෝටලයට රැගෙන ආවෝය. ඒ මොහොත ඉතාමත් හැඟීමබර වූ බව නිසැකය. ඒ පවුලේ අයව අප හෝටල් ලොබියේ රඳවා ගෙන කෑම බීම අවශ්‍ය අඩුම කුඩුම සම්පාදනය කළේ අපේ යුතුකම් ලෙසය. දිල්හානිගේ පියාට මම හැන්දෑවට හැන්දෑවට බියර් වීදුරුවක් ගොස් පිළිගැන්වූ විට ඒ මුහුණේ තිබු අවිහිංසක ප්‍රතිචාරය අදත් මගේ දෑසට කඳුළු එක් කරයි. ඔහු දින කීපයක් නිදාගත්තේද ලොබියේ සෝපාවකට හිස හේත්තු කරගනිමින්ය. ඒ පසුපති මහතා ගුණ යහපත් වයසක මිනිසෙකි.

යම් යම් සුලු අඩුපාඩු සහිතව හෝ හෝටලයේ දැති රෝද දැන් සක්‍රීයව කැරකෙන්නට පටන් ගති. දිනපතා රැගෙන එන අලුත් මාළු, පලතුරු, එළවළු ලොරි නම් පෙනෙන්නට නැත. ඒවා අපට අදාළ නොවේ. ඒවා ලොක්කන්ගේ වැඩය. විවාහ උත්සව සහ අනිකුත් උත්සව ඩිනර් ඩාන්ස් සියල්ල අවලංගු වේ. ඒ කාලයේ ලංකාවේ තිබු හොඳම සහ වැඩි ප්‍රමාණයක් රඳවාගත හැකි උත්සව ශාලාව වූයේ ඔබරෝයි හෝටලයේ, ගෝල්ඩන් බෝල් රූම් නම්වූ ශාලාවය. අද ඒ ශාලාව කොටස් දෙකකට වෙනකර දෙතුන්සීයක් පමණවූ අපගේ නිදන ශාලාව වී හමාරය. කොටසක කෙල්ලෝය. කොටසක අපිය. විනෝද සාගරයකි. පොඩි පොඩි කොටු පැනීම් නොවුණාද නොවේ.

සිටිනා සේවක ප්‍රමාණය වැඩ මුර තුනකට බෙදා, සියලුම අංශ මනාව හසුරුවා ගෙන යාමට කළමනාකරුවෝ අති දක්ෂයෝ විය. සේවක ආපනශාලාව පැය විසිහතරේම විවෘතය. කවදත් ඉස්තරම් සහ රසවත් ආහාර පානයෙන් සේවකයන්ට සැලකු ඔබරෝයි හෝටලය, මේ කලබල අස්සේත් එය පෙර සේම පවත්වා ගෙන ගියේය. එදා ලංකාවේ හෝටලයක් සතුව තිබු විශාලතම ලොන්ඩරිය සියලු දේ පිරිසිඳු කරදෙමින් අනගි සේවාවක් ඉටු කළේය. ලොන්ඩරි කළමනාකරුව සිටියේ ඉන්දියාවේ ඔබරෝයි හෝටල් පාසලෙන් පුහුණුව ලැබු ප්‍රභාකරන් නම් ද්‍රවිඩ ජාතික තරුණ මහතෙකි. මමත් ශෙරුණිකාත් එක වැඩ මුරයක සේවය කෙරුවෙමු. අප රාත්‍රී දහය, එකොළහ වන විට සේවය අවසන් කර , කෙල්ලෝ සහ කොල්ලන්ගේ විනෝද සාගරයට එකතු වන්නෙමු. මට කෙල්ලෝ හෝ ශෙරුණිකා පිළිබඳ මහා උනන්දුවක් නොවීය. නමුත් මම ඇය පිළිබඳ සොයා බැලුවෙමි. අපේ ගැන්සිය සෙට් වෙන්නේ ඔබරෝයි ටෙනිස් කෝට් එකේ හෝ කාර් පාක් එකේය. එය ඉතාම සුන්දර දින කිහිපයකි. නමුත් රටම ගිනි ජාලාවකි.

අපේ ගැන්සියේ පහළොවකට වැඩි ප්‍රමාණයක් විය. කෑමට, බීමට, විනෝදයට ඇබ්බහිවු සෙට් එකක් යැයි කීවාට වරදක් නැත. හෝටලයේ අනිත් අංශවල සේවකයින්ට නොලැබුණු වාසියක් අවන්හල් සේවකයාට තිබුණි. එය කාටත් හොරෙන් කරගත යුතුව තිබුණි. ඒ නම් බියර්, විස්කි, බ්‍රැන්ඩි, වයින් වරප්‍රසාදයයි. එය කරගන්නා සැටි අප දැන සිටියෙමු. මේ සියල්ලද කර පින්නාගෙන, මුළුතැන්ගෙයි මිතුරන් අපටම විශේෂයෙන් හදාගන්නා, සුද්දන්ටවත් නොලැබෙනා බයිට්ද හදාගෙන හඳපානේ සෙට් වෙන්නෙමු. ලෝකයේ තිබු බොහෝ බීම වර්ගත්, කෑම වර්ගත් රස විඳින්නට හැකිවූයේ හෝටල් සේවකයෙක් නිසා බව කිව යුතුවේ.

මොහාන් ද සිල්වා නම්වූ අපේ ලොක්කාගෙන්ද අපට ඇති පදමට බියර් සැපයුමක් ඔය දිනවල ලැබුණේය. අප පිස්සු කෙළියත්, පිළිවෙළට වැඩේ කරනා අය බව ඔහු දැන සිටියේය. අපේ සෙට් එකේ දක්ෂ ගිටාර් වාදකයෙක් සිටියේය. සේනක නම්වූ ඔහු අද ජීවතුන් අතර නැත. ගාල්ලෙ පොරක්වූ ඔහු අපි සමග දෙහිවල වළේ බෝඩිම්වී සිටියේය. මේ කෑම, බීම, සංගීතය කෙසේ සපයාගත්තත්, ගංජා සුරුට්ටුවක් හෙවත් ජොයින්ට් එකක් ගැසිමේ තදබල උවමනාවක් සහ පුරුද්දක් අපිට එකල තිබුණි. හෝටලයට හිරවී සිටිනා නිසා, කොම්පඤ්ඤ වීදියට යාගන්නත් බැරිය. අපි ගාලුපාරටත්, කොම්පඤ්ඤවීදියටත් මැදිව බලා සිටිනෙම්මු.

ගාලුපාරේ ඔබරෝයි හෝටලය අසලම ඇති කුඩා පාලම යටින් දිවෙන්නේ රේල් පාරය. පාලම අසලින් රූටාගෙන පහළට බැස්සොත් රේල් පාර දිගේ කොම්පඤ්ඤවීදියට යා ගත හැකිවේ.ඔය පාලම අසලම මුහුද පැත්තට වෙන්නට ඒ කාලයේත් මාසාජ් පාලර් එකක් තිබුනා මතකය. වෙන මසාජ් පාලර්වලට ගොස් තිබුනත් මම ඔතනට නම් ගොස් නැත. ගිය අය දන්නවා ඇත. අප දෙදෙනෙක් මේ ඇඳිරි නීතිය අස්සේ ඔතනින් බඩගා ගෙන ගොස් “ඔපරේෂන් ස්ලේව් අයිලන්ඩ්” ජය ගත්තෙමි. ඒ කාලයේ කොළඹ මත්ද්‍රව්‍ය වෙළඳපොළේ තිබුණේ ගංජා, අබිං සහ ඉතා සුලු වශයෙන් හෂිශ් නම් මත්ද්‍රව්‍යත් පමණි. ඉහළ පෙළේ උදවිය අතරේ LSD වැනි ඉතාමත් විරල මත්ද්‍රව්‍ය තිබු බව අසා ඇත්තෙමි. නමුත් ඒ කාලයේ දැක තිබුණේ නැත. ගඟ අයින වත්තේ ගංජා විකුණු හාදයා කිව්වේ කර්ෆිව් නිසා බඩු නොමැතිබවය. හිස් අතින් යන්නටත් බැරිය. අපි මොහුව හොඳින් දන්නා එකෙකි. පින්සෙන්ඩු වීමෙන් අනතුරුව මොහු අපිට ඕන නම් අබිං දෙන්නම් යැයි පැවසීය. අබිං සිරිල් නම් වයසක බුවා අප හඳුනාගත්තේ එදාය. අබිං ගුලි දෙකක්ද මිලදී ගෙන අප රේල් පාර දිගේ ගිය පාරෙන්ම නැවතත් හෝටලයට ගොඩ වුණෙමු. ඒ ගිය ගමනින් පසු අප කිහිප දෙනෙක් ජීවිතේ පළමු වතාවට අබිං වැළඳුවෙමු. එය තවත් අවාසනාවන්ත පරිච්ඡේදයක ආරම්භය විය. ඒ මිතුරන්ගෙන් එකෙක් හෝ දෙදෙනෙක් හැර අන් අය බොහෝමයක් යුරෝපයේ, ඇමරිකාවේ හෝ ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජීවත්වෙන බව මම දනිමි.

එදා අප තරුණ කාලයේ පවත්වාගෙන ගිය ඒ කිසිම නරක පුරුද්දක් ප්‍රවර්ධනය කිරීම හෝ උලුප්පා දැක්වීම මගේ අරමුණ නොවන බව වටහාගන්න. ඔබ එවන් කුඩා මනසකින් හෙබි අතදරුවන් නොවන බව මගේ විශ්වාසයයි. මේ මගේ කතාවයි. මම එය හෙමින් සීරුවේ ලියන්නෙමි.

එදා 1983 කළු ජූලියේදි අප හා සමගම තම කාලය, ශ්‍රමය කැප කෙරු අපේ සහෘද සේවකයන් වෙනුවෙන් නිකුත්වු සහතිකයක සටහන්වු වාක්‍යය කිහිපයකින් කොටසක් ගෙන මේ සටහන අවසන් කරන්නෙමි.

“May I add that without your wholehearted support,it would not have been possible for the Hotel to have maintained the high standards of service it is renowned for the world-over. The generous compliments received from guests only go to emphasise the excellent team spirit and performance you and your colleagues put in during this period. The Lanka Oberoi is proud of you!!”

Posted in Uncategorized | 70 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (63)..කැත ජූලියේ ඉතුරු ටික

ජීවිතය තුළ මිනිසුන් අන්ත අසරණ තත්වයන්ට පත්වෙන අවස්ථා මම දැක ඇත්තෙමි. අසා ඇත්තෙමි. කියවා ඇත්තෙමි. එපමණක් නොව මම විඳවා ඇත්තෙමි. ඒ මට පමණක් නොව, ඔබ සැමටමද පොදුවේ. නමුත් ජීවිත කාලයක ඉතුරුකර ගත් දෙයින්, සොඳුරු නිවාඩුවක් ගත කර ගැනීමට තවත් රටකට පැමිණි සංචාරකයින් , මෙවන් අපහසුතාවයකට පත්වීම, මා දුටුවේ පළමුවරටය. මම ඒ පිළිබඳ දැන් ලියන්නෙමි.

ඔබරෝයි හෝටලයේ ලොබියට ගොඩවි සිටී නේවාසික අමුත්තන් මහා අකරතැබ්බයකට ලක්වී ඇති බව, ඒ මුහුණුවලින් පෙනේ. මුහුණු සහ මුහුණු පොත යනු එකක් නොව දෙකක් බව තරයේ මතක තබා ගත යුතු බව නම් කිව යුතු නොවේ. ෆේස් බුක්, ලෙග් බුක්, අහවල් බුක් කියා කිසිත් නැත. එහෙම තිබුණා නම්, වැඩේ මීට වඩා ලෙඩක් වීමට ඉඩ තිබු බව, අද මගේ විශ්වාසයයි. සමාජ ජාලා සමග අපේ වෛරයක් නැත. කන, බොන දේ සමග පවා අද ඇත්තේ ෆේස් බුක් තරඟයකි. එය ඉණෙන් පහළට රැගෙන නොයෑම ඔබේ යුතුකමකි. සැබෑ ෆේස් එක සහ සැබෑ පොත එළියට එන්නේ එදාටය. එතනට නොයන්න යැයි කියා සිටිමි.

මා මීට කලින් ලියු සටහනට අනුව, අප “සේවය පෙරට” තබා වැඩට සුදානම්ය. අපේ කොෆි ෂොප් මැනේජර් කිව්වේ, වැඩේ අප්සෙට් බවත්, කොල්ලනේ සහ කෙල්ලනේ, අපි අපේ වැඩේ කරමු යැයි යන්නය. මේ රෙද්දෙන් ගැලවී ගෙදර යාමට, මටත් නොසිතුණා නොවේ. මම රැඳුනෙමි. මා පමණක් නොව. අපේ අවන්හලේ බොහෝ දෙනෙක් වැඩේට බැස්සෙමු. මම සෙරුනිකාටත් ඉන්න යැයි කිව්වෙමි. අපේ මැනේජර්ව සිටියේ මොහාන් ද සිල්වා නම්, ජොලිබර මිනිස් පරානයකි. යට ඉඳන් උඩට ආ ඔහු වැනි මිනිසුන් අද විරලය. ඔහු අද අප අතරින් වියෝව ගියත්, ඔහු කියු බොහෝ දේ මට මතකයේ ඇත. “අද මේ හෝටලයේ ඉන්නේ, අපට ආදයම ගෙන එන සුද්දන්ය. අපි ඔවුන්ට නිසි සේවයක් ලබා දිය යුතුවේ. ඇඳිරි නීතිය මොහොතකින් පනවයි. යන්න ඕන එවුන් පලයන්. අනිත් එවුන් මට නම සහ ලිපිනය දීපන් ” යනුවෙනි. මේ මොහාන් ඩි සිල්වාගේ භාෂා විලාසයයි. සුද්දන් කියා ලිව්වෙත් හේතුවකටය. එදා අපේ රටට පැමිණි සංචාරකයන් සියල්ලක්ක්ම බටහිර යුරෝපීයන්වේ. එයින් බොහෝ දෙනා බටහිර ජර්මානුවන්ය. ප්‍රංශ, ඉතාලි, බ්‍රිතාන්‍ය, ඩෙන්මාර්ක සංචාරකයෝද වැඩි වශයෙන් සිටි බව මතකය. අපි වැඩට බැස්සෙමු. එදා මොහාන් නොසිටින්නට, මේ කතාව ලියන්නට වෙන්නේ වෙනත් ආකාරයෙන්ය. මට කතාවක් ඉතිරිකල මොහාන් ද සිල්වාටත්, මා නිසාම හෝටලයේ රැඳි සිටීමට, තීරණය කෙරු සෙරුනිකාටත් මගේ ආචාරය පුදමි. එදා මෙන් අදත් ඇය මා ඇසුරේ මා සමීපයේමය. මගේ සමනල එපිසෝඩ් එක පසුවට තබමි. අපේ ලොක්කා කෙල්ලන්ගේ ගෙවල්වලින් අවසර ලබා ගෙන තිබුණේය. මේ බව දැනගත්,අපට සිගරට් පවා රැගෙන දුන් රෙක්ස් කොඩිප්පිලි නම් ඒ ජනප්‍රිය නළුවාද, හෝටලයට පැමිණියේ, ඔහුගේ දුව රොශාන්තිත්, සෙරුනිකා සමග හෝටලයේ රැඳී සිටින්නියක් වූ නිසා විය යුතුය. කොල්ලන්ට ඕවා කිසි ගණනක් නැත. අප බලන්නට එකෙක් නොමැත. ඒදා හෝටල් ක්ෂේත්‍රයේ හැඩතල එසේය. නමුත් අප සියල්ලෝම හෝටලයේ සිටිනා බව, අපේ අයගෙ නිවෙස් සොයා ගෙන ගොස්, පණිවිඩ දුන්නේ ඔය මොහාන් ඩි සිල්වාය. මටත් ඒ ගමන් සඳහා සහභාගි වීමට සිදුවිය. ඒ මම වළේ පොර නිසාය. තව අයද සිටියෝය.

මේ පහතින් උපුටා දක්වන්නේ, මා විසින් වෙන ස්ථානයක මීට පෙර කාලයක ලියා තැබු සටහනකි. ඒ කොටසට එකතුවිය යුතු දේ බොහෝය. නමුත් කිසිම වෙනස් කිරීමකින් තොරව එය මෙහි ඇත. එදා කතාවේ, කැත ජූලිය මෙතනින් අවසන් කර, ලබන කොටසේ සිට, මගේ ජීවිත කතාව ඇදගෙන යමි. ඒ කැත ජූලිය…එතරම් කැතය. එතරම් කළුය.

//////සක්කිලි රාජාගේ සිට, කේ. වෙන්කට්, මුත්තුසාමි මාස්ටර්, රොක්සාමි මාස්ටර් වැනි නිර්ව්‍යාජ කලාකරුවන් දක්වා, අනේකුත් වධ බන්ධනයන්ට ලක්වූ පුරවැසියන් ප්‍රමාණය අති මහත්ය. අති මහත් මුදල් සම්බාරයක් හිමිව තිබු සුපිරි ද්‍රවිඩ ජාතික ධනපතියන්ට ඒ තරමට පීඩා විඳින්නට සිදු නොවූයේ, ඔවුන් හැකි ඉක්මනින්ම තරු පහේ හෝටල්වල ලැඟුම් ගත් නිසාවෙනි. කොපමන මුදල් තිබුනත්, කොතරම් පහසුකම් තිබුනත්, ඔවුන්ගේ හැසිරීම් රටාවන් සහ ඔවුන් සමග දොඩමළු වීමේදි මා දුටු, ඔවුන්ගේ කළකිරීම නම් ඉතා දුක්බරය. එදා සිටි සුපිරි ව්‍යාපරිකයෙකුවූ ඥාණම් මුදලාලි වැනි අයද ඔය ගොන්නේ විය. මම ඉතිරිය පසුවට ලියමි.

මගේ කතාව අකුරු කරන්නට වෙන්නේ එක් එක් තැනින් ගොඩවී නිසා මට ඇත්තේ පසුතැවිල්ලකි. ඉපදුනදා සිට මේ දක්වා ආ ගමන හිතේ තියෙනා පරිදිම ලියන්නට උවමනාවූවත් මම ඒ කතාව කොටස් පනහකට වඩා ලියා තබා නිහඬ වූවෙමි. අද ලියන්නේ අතර මැදි අවස්තාවක් වූවත්, ඒ තුල ගැබ්ව ඇත්තේ මගේ කතාවය. මා හා බද්ධවූ මගේ රටේ කතාවය.

කළු ජූලියේ විකෘතිමත්ම දිනයවූ විසිතුන්වෙනිදා රාත්‍රිය වන විට, අපේ ඔබරෝයි හෝටලයේ කාමර එකක් නෑර පිරි ගියේ දේශිය ලැඟුම ගන්නා අමුත්තන්ගෙනි. සිදුවන්නේ කුමක්දැයි වටහා ගැනීමට කාලයක් නැත. අප කාර්ය බහුල සේවයකයන් යැයි කිව යුතු නොවේ. විදේශීය සංචාරකයින්ට මෙය මහා අමුත්තක් විය. නමුත් ඒ සිදුවෙමින් පැවති අවිචාර සිදුවීම් වහ වහා දැණගැනීමට ,අද මෙන් එදා පහසුකම් නොවීය. කාමර පන්සීයකට ආසන්නවූ (මගේ මතකය නිවැරදිනම්) ඔබරෝයි හෝටලයේ නැවත ලැඟුම් ගැනීමට ඉඩකඩ නැත.

සැන් ඇන්තනීස් සමූහ ව්‍යාපාරය හිමිව තිබූ, ද්‍රවිඩ ජාතික ව්‍යාපාරකියෙක්වූ ඥාණම් මහතා, සුදු වේස්ටිය හඳිනා, කෙසඟ සිරුරකට හිමිකම් කියන්නෙක් බව මම දැණගත්තේ , ඒ ජූලි විසි තුන්වෙනිදාය. ඔහුගේ පවුලේ අය පමනක් නොව, ඔවුන්ගේ ලඟම ඥාති උදවිය සඳහාද, හෝටලයේ කාමර දහයකට පහලොවකට අධික ප්‍රමානයක් වෙන්වී තිබුණි. තවත් බොහෝ ද්‍රවිඩ ජාතික ව්‍යාපාරික ප්‍රජාවද එහි ලැඟුම් ගති. ඔවුන් නිදාගත්තා නොව, ආරක්ෂාව ලබා ගත්තා පමණක් යැයි මට දැනේ.

මුත්තුසාමි මාස්ටර්ලා, රොක්සාමි මාස්ටර්ලා වැල්ලවත්තේ, බම්බලපිටියේ හින්දු දේවස්ථානයන්හී අනාථයින් ලෙස ලැඟුම් ගද්දී, ඥානම්ලා, විවේකනාදන්ලා වැනි සුපිරි ධනවතුන් ඔබරෝයි හෝටලයට ගාල් වෙන්නේත් උපන් බිමේම අනාතයින් ලෙසය. ඒ සියල්ලන්ගේම මානසික පශ්චත්තාපය එකම දුක්ගැන්විල්ලක් මිස අන් කුමක්දැයි මම මගෙන්ම අසා ගන්නෙමි.

මේ සිදුවීම් මාලාව මෙසේ ඉක්මණින් සහ කෙටියෙන් ලියා අහවර කිරීමට නොහැකිවේ. ඥානම්ලා, සමාජ විග්‍රහයේදි ධනේශ්වර ප්‍රජාවේ මූලබීජයන් විය හැකිය. නමුත් ඔවුන් අපේ රටට එකතු කල මහා මූල්‍යමය එකතුවක්, සහ කළමනාකාරීත්ව දායකත්වයක් මෙන්ම, අනගි රැකියා සුරැකීමක්ද විය. ඒ වටහාගැනීම නැවත අධ්‍යයනය කලයුතුවේ.

රාජපක්ෂ රෙජීමය තව කාලයක් බලයේ සිටියා නම් අසූතුනට වඩා ඉතාම අභාග්‍ය සම්පන්න කාලයක් ඇතිවීමට තිබූ ඉඩකඩ බොහෝය. ඒ ගැන ලියන්නට ගිය හොත්, අද මට වැඩට යන්නට වෙන්නේ හෙලිකොප්ටරයික්න්ය. මා කියන්නේ පශ්චාත් යුධ සමය පිලිබඳවයි. ඒ බියකරු සමය අවසන් කිරීමට ඔබ සියළු දෙනා දුන් දායකත්වය අති මහත්ය. එය නැවත හැරවීමට ඉඩ නොදෙන්න.

1983 ජූලි මාසයේ විසි හතරවෙනිදා, ඥාණම් මුදලාලි මගෙන් ඇසූ එක් ප්‍රශ්නයක් ඇත. හෝටලයේ සිටි වේටර් කොලුවෙක් වූ මගෙන්, ඒ මහා ව්‍යාපාරිකයා තෙත්වූ දැස්වලින් ඉකිගසා ඇසුවේ ” පුතා….මම මේ රටට කෙරූ අපරාධය, දස දහස් ගණනකට රැකියා සැපයීමත්, රාජ්‍ය භාන්ඩාගාරයට බදු ගෙවීමත්ද” යන්නයි. ( මේ අහන ප්‍රශ්ණය පිලිබඳව ආර්ථික විද්‍යාත්මකව හෝ සමාජ විද්‍යාත්මක විග්‍රහයන් එකතු කිරීම, පාඨක ඔබ සතු අයිතියක් යැයි මම සිතමි. මම අත්දැකීම් ලියනවා මිස, මහා අධ්‍යාපනයක් ලැබූ, ලබු ගෙඩියක් නොවන බවද ලියා තබමි ). ඔහු පමනක් නොව, ඔහු වැනි බොහෝමයක් අය එදා පශ්චතාපයට පසුවුනේ ඇයි දැයි යන්න විමසා බැලීම වටී.

ඒ කාල පරිච්ඡේදය ගැන, මගේ අත්දැකීම් පසුවට ලියන්නට වෙන්නේ මට කාලය මදි නිසාමය. පසුව ලියන්නෙම් යැයි කියා අත හැරිනු කතා රාශියකි. ඒ ගැන බොහෝ අය මට සුන්දර චෝදනාද ඉදිරිපත් කරති. දෙන්න සමා…කකුල් නමා!!!////////

Posted in Uncategorized | 54 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (හැට දෙකට පසු 63නොවේ. )

මේ සියලු විනාශකාරී සිදුවීම් සියල්ලෙන් පසු මම අරලිය ගහ මන්දිරය ඉදිරිපිට බස් නැවතුමෙන් බැස හෝටලයට ගොඩවුණෙමි. කිසිම හා හූවක් නැත. කාර්ඩ් එක පන්ච් කර ලොකර් රූම් එකට ගොස් ශුද්ධ පවිත්‍රවී , යුනිෆෝම් රාජයාගෙන්ද සැරසී, මැනේජර් මහතාට වාර්තා කෙරුවෙමි. ඒ කාලයේ, ඔබරෝයි හෝටලයේ අවන්හල් සේවකයින් වැඩ මුරයක් ආරම්භ කිරීමට පෙර, එම අවන්හලේ මැනේජර් ලොක්කා විසින් පවත්වන අනිවාර්‍ය හමුවීමක් තිබේ. මෙය briefing යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබීය. විනාඩි පහළොවක් හෝ වැඩි කාලයක් ගතවේ. හමුදා පෙරෙට්ටුවක් හා සමාන වේ. යුනිෆෝමය, නේම් බැජ් එකේ දිස්නය, සපත්තු, මේස්, පෑන , ලයිටරය, රැවුල, කොණ්ඩය යන අංග පමණක් නොවේ, දැනුමද පරීක්ෂා වේ. ඒ දිනයේ හෝටලයේ ඉන්නා රෙසිඩන්ට්ස්ලා ගණන, අද දවසේ අපේ ටාර්ගට් එක, මේ වෙනතුරු accumulation , අද දවසේ මෙනු පතේ non -availability මොනවාද යන්න, soup of the day, wine of the day එක මොකක්ද, රෙගියුලර් කස්ටමර්ස්ලාගේ අවශ්‍යතාවන් මොනවාද, නයිට් ක්ලබ් එකේ අද ගහන බැන්ඩ් එක මොකක්ද, ඔවුන් මොන රටේ අයද, ගහන්නේ මොන වර්ගයේ මියුසික්ද, මහා ප්‍රශ්න විචාරාත්මක වැඩ පිළිවෙළකි. අපේ අවන්හලේ පමනක් තිබු 150කට වඩා කෑම වර්ග, ඒවා සාදන පිලිවෙල පිලිබඳ අවම පැහැදිලි කිරීමක් තමන් සතුව තිබිය යුතුවේ. වයින් ලිස්ට් එකේ වර්ග තිහකින්, රට, පලාත, මිදි වර්ගය පිලිබඳ අතරින් පතර විමසනු ලැබේ. අදටත් මේවා සිදුවෙනවා නම් නොඳය. එදා අප සමග සිටි වේටර්ලා, අද ජීවිතයට යම් අරුතක් සපයාගෙන ඇත්තේ මේ ඉගැන්වීම් නිසා බව ආඩම්බරයෙන් කියමි.ඉන් කාලයකට පසුව වුනත් රජ සහ රජ කුමරුන්ටත් මගේ සේවය ලැබුනේ මේ ආභාශය නිසාය. එදා ඔබරෝයි හෝටලය, මට නම් ශාන්ති නිකේතනයකි. ගුරුවරුන් සහ මගේ සගයින්ට බොක්කෙන්ම තැන්ක්ස්ය!! මම අදටත් මේ ඉගැනුමෙන් පල ලබන්නෙමි. යමක් කරන්නට, පෙර සුදානමක් තිබිය යුතුය. වේටරයා යනු අපේ කාලයේ නිකම්ම, නිකම් වේටර්යකු නොවීම පිළිබඳ අදත් මම සතුටුවෙමි. තල වපුරන්නේ, තල නෙලීමට මිස වල් නෙලීමට නොවන බව මම ඔබරෝයි හෝටලයෙන් ඉගෙන ගත්තෙමි.

සඳුදා වෙන තෙක් අප නිවසින් පිටව සිටිනා නිසා, මේ ලියා තැබුයේ කැත ජූලියේ ඉතිරි භාගයට ප්‍රවිශ්ටයක් පමණි. මට සමාවෙන්න.මම අද සිට ඉරිදා වෙන තෙක් ඩෝප් වීමට නියමිත බැව් මිතුරෙක් පැවසීය. ඉතිරිය සඳුදාට හෝ ඉන් පසුවට ඉතිරි කරමි. මේ අවුල් කථාවේ හැට තුන නොව, හැට දෙකට අන්දපු පොඩි ජොකෙක් පමණය.

Posted in Uncategorized | 32 Comments