අවුල් වන්නට පෙර (57)…මිතුරෝ…අපි මිතුරෝ.

නැවත මගේ කතාවට ප්‍රවිෂ්ට විය යුතු යැයි සිතාගතිමි. අම්මා ඇතුළු අන් සියල්ලම පදිංචිව සිටි ලොකු අම්මාගේ නිවස පසුකරමින් මම විජේරාමේ නවාතැන සොයා යන්නෙමි. මේ වනවිටත් මම සේවය කරේ ඔබරෝයි හෝටලයේ බව ලිය තිබේ. පාසල් කාලය පුරාවටම මා නැවති සිටියේම පිටස්තර නවාතැන්වලම නිසා මට ගෙදරත් නවාතැන් පොළක් බඳුම හැඟුණා දැයි මට නොතේරේ. වෙහෙසකර රැකියාවකින් පසු හරිහමන් විවේකයක් ගැනීමට හැකි වටපිටාවක් නොතිබීමත්, සෑම රාත්‍රියකම තාත්තා බීමත්වී රඟනා නාට්‍යය නොදැකීමට තිබු අකැමැත්තත් නිසාම, මම ඒ අසලම විජේරාමේ නිවහනට තදින් ප්‍රිය කරෙමි. ඒවා නිදහසට කාරණා පමණක් විය හැක. මම විජේරාමේ ගෙදරට කැමති වුණේ අන් කිසිවක් නිසා නොව, මිතුරු සමාගමේ කල්ගෙවීමට තිබු බලවත් කැමත්ත නිසා බව මගේ යටිහිත දනී.

පඩි ලැබුණු දිනට අම්මාගේ අතට මුදල් දීමත්, ඉඳහිට ගෙදරට ගොඩවී අල්ලාප, සල්ලාපයේ යෙදී තාත්තා එන්නට පෙර පිටවීයෑමත් මගේ පුරුද්ද විය. තාත්තා ඉස්තෝප්පුවේ නවතාගෙන සිටි ඔහුගේ මිතුරන් දෙදෙනා නම් මා සමග ඇසුරට යම් ඇල්මක් දැක්වීය. මමත් රණසිංහ අන්කල් සමග අඩියක් පුඩියක් ගැසීමට කැමැත්තෙමි. ඔහු ඉතා හොඳින් ඉගෙනගත්, භාෂා බොහෝමයක් දත් මත්පැනට ලොල්වූ වැඩිහිටියෙකි. මම රණසිංහ අන්කල්ට හැකි විටක, තාත්තාට හොරෙන් කීයක් හෝ අතමිට මොලවා යන්නෙමි. අම්මා කියන්නෙත් ඔන්න ඔය කීයක් හරි දෙන්න ළමයෝ කියාය. අපි සියලු දෙනා සමග රණසිංහ අන්කල්ගේ හොඳ සම්බන්ධයක් විය. තාත්තාත් ඔහුත් අතිජාත මිත්‍රයන් විය. එක්තරා යුගයක ප්‍රේම සම්බන්ධතාවයක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔහු කිසිදා විවාහ නොවු බව මම අසා තිබේ. හීනියට අඩියකට සෙට්වූ විට මම මේ ගැන අසා ඇත්තෙමි. කිසිදා ඒ විස්තර මට නොකීවත් ඉංග්‍රීසියෙන් ආදරය පිළිබඳ දේශනයක් නම් ලැබෙයි. ඔහු බොහෝ දේ උගත් මිනිසෙකි. මොහුගේ දැනුමට ඔවුන්ගේ කන්තෝරුවේ ලොකු ලොක්කන්ද ගෞරව කල බව මම දනිමි. නමුත් නිදාගන්නට පැදුරත්, බෙලෙක් පිඟානට බත් ටික ලැබුණේත් අපේ අම්මාගෙන් පමණි. බේබදුකමේ අවසාන ප්‍රතිඵල කොහේ හෝ “චාටර්” වීම නොවේදැයි මම එදාත් දුටුවෙමි.

දෙදෙනා ඉස්තෝප්පුවේ සිට බීමත්ව කතාව පටන්ගන්නේ ඉංග්‍රීසියෙනි. එන්න එන්න සද්දෙත් වැඩි කලවම් භාෂාවක් ඇසෙයි. රණසිංහ අන්කල් පාලි,සංස්කෘත භාෂා පිළිබඳද අධ්‍යාපනයක් ලැබු මිනිසෙකි. රණේ තාත්තාට පාලියෙන් යමක් කියයි. “රණේ තේරෙන භාෂවකින් කියපන්..උඹේ පාලි රෝල් කරලා පුකේ ගහගනින්” එසේ කියන්නේ අපේ තාත්තාය. සමහරක් දවස්වලට මේ කතා බොහෝ දුර දිග යයි. කවදාවත් මේ දෙදෙනා තරහාවී සිටිනු බවක් අසා නැත. පහුවදා උදෙන්ම ලෑස්තිවී, එකම තැනකින් පටන් ගන්නා ගමන රාත්‍රියේදි එකම තැනකින් අවසන් කරයි. ඒ කන්තෝරුව සහ අපේ කුඩා ගෙදර ඉස්තෝප්පුව නැමති ගමනාන්ත දෙකය. අතරමග නවාතැන් කොපමණ තිබුණාද කියා දන්නේ එකට බිව් යාළුවෝ පමණය. සියල්ල කෙසේ සිදුවූවත් එක් ගමනක් පමණක් රණසිංහ අන්කල් තාත්තා අතහැර තනිවම යන්නට ගියේය. ඔහු මිය යන තෙක්ම, තාත්තා හැකි අයුරින් රෝහල් තුළත්, අන් සියලු අයුරිනුත් රනේව අතහැර නොදැමු එකම මිතුරා විය. තාත්තාට “රණේ”ගෙන් තොර ලෝකයක් නැත. රණේට “බෑඩ්”ගෙන් තොර ලෝකයක් නැත. රණසිංහ අන්කල්ගේ වියෝව තාත්තා කොහොම දරාගන්නට ඇද්ද යන්න මට තවමත් ප්‍රෙහෙලිකාවකි. මන්ද යත්, තාත්තාගේ දුක බෙදාගැනීමට තබා, ඔහු සමග වචනයක් හෝ කතාකරේ ගෙදර අයගෙන් අපේ අම්මා සහ ආච්චී පමණය. ඇති හැකි යහළුවන් සියල්ල රණේලාව, බෑඩ්ලාව අතහැර දමා තිබුණේ බොහෝ කලකට පෙරය. නමුත් මේ දුප්පත් මිතුරන් දෙදෙනා, මිය යන තෙක්ම සැබෑ මිතුරන් විය. ඒ මිත්‍රත්වයට මම අදත් ගරු කරමි. මේවා ලියවෙන්නේද ඔවුන් වෙනුවෙනි. මටත් එවැනි එක් මිත්‍රයෙක් සිටී.ඌ ඉන්නේ ඔමානයේය. අපි බොහෝදේ බෙදාහදා ගෙන ඇත්තෝය. දුකේදීත්, සැපේදීත් අප කිසිදා වෙනස් නොවූහ. එහෙව් එකෙක් හොඳටම ඇතිය.

අපේ ගෙදර ඉස්තෝප්පුවේ කතාව එසේ වුවත්, විජේරාමේ ඉස්තෝප්පුවේ කතාව මීට වෙනස්ය. හැන්දෑවේ හය හත වනවිට අප පස්දෙනාම ගෙදරය. අමරේ අයියා රැකියාවක් නොකෙරූ නිසා වෙනත් වැඩක් නොතිබුණොත් ඔහු ඉන්නේ සුදානම් පිටය. ඉංජිනේරුවෙක්වූ පොඩි අමරේ අයියා පදමට රත් වෙන්නට කැමතිය. ලොකු අරුණ හැන්දෑවෙ වැඩ නැත්නම් අපිත් සමගය. ජානක අයියාද එවරෙඩිය. මේ අතරින් බාලයාමවූ මම ඕනම දේකට සුදානම් වර්ගයේ කෙනෙක් විය. පොඩි අමරේ අයියාට පුදුම හිතෙන වර්ගයේ ආශාවක් විය. ඔහු පදමට රත්වූ පසු සවන්දෙන්නේ සහ මුමුනන්නේ එකම එක ගීතයකි. ඒ විතරක් නොව අපට ඇසෙන්නේද එපමණකි. ඒ මොහිදින් බෙග් මාස්ටර් ගැයු “ආදරියේ රුචි රාණනියෙ” නම් ගීතය පමණමය. ඒ කාලයේ තිබුණේ කැසට්යන්ත්‍ර සහ “කැසට් කෑලි” පමණක් බව කිව යුතු නොවේ. මෙයින් විනාඩි අනූවක කැසට් පටියක් පුරාවට පටිගත කර තිබුණේ මේ ගීතය විතරමය. එහා මෙහා පැති මාරුකරමින් අසන්නේ ඔය ටික පමණය. පමණමය. ඒ ඇයිදැයි කියා ඔහු කිසිවෙකුටවත් කියන්නේ නැත. අපි කාටත් තිබුණේ ඔය කැසට් වාදන යන්ත්‍රය විතරය. ඒකත් පොඩි අමරේ අයියාගෙ බැවින් ලෙඩක් ඇදගන්නටත් බැරිය. වරෙක අපි පොඩි අමරෙ අයියාගේ කැසට් පටියට ගේමක් දෙන්නට සිතුවත් එය වැලක්වූයේ අමරබන්දු අයියාය. කිසිවෙක් ආශාවෙන් රස විඳින දෙයක් නැතිකර දැමිම තරම් වරදක් තවත් නොමැති බව ඔහු මට කීවේය. ඒ කතාව තුළ තව බොහෝදේ ගැබ්ව තිබුණා විය යුතුය. ඔහු බොහෝ සෙමින් ඒ කියූ කතාව මට තවමත් මතක්වේ. එවන් මිහිරි කාලයක් මගේ මතකයට නැගෙන්නේ නැති තරම්ය. අමරබන්ධු රූපසිංහයන් පසුකාලයක කෙරූ යම් යම් නිර්මාණයන්හී වැරදි, නිවැරදි කර ගැනීම්, කටහඬ හසුරුවා ගැනීම් වැනි කටයුතු නිවසේදි කරගත්තේ ඔය කැසට් යන්ත්‍රයේ පිහිටෙනි. ඔහුට එය ඉතා කටුක කාලයක් වෙන්නට ඇත.

සමහරක් සතිඅන්ත නිවාඩු දිනයන්හී මේ අය ගම්බිම් බලා යන අවස්ථාවන්ද වේ. මේ හැමෝටම නිවෙස්බලා යන ගමනට මාවද එක්කර ගැනීමට තදබල උනන්දුවක් විය. පොඩි අමරේ අයියා බදුල්ලේ නිසා බදුලු ගමනට මාවද කැටුව යයි. ඒ නිවසේ මම සමහර සති අන්තයන් ගෙවා ඇත්තෙමි. ඒ නිවැසියන්ගෙන් මට හරි සැලකිලිය. පොඩි අමරෙ අයියා පසුකාලයක අපේ ඥාතියෙක් බවට පත්වීය. ලොකු අරුණ මා කැටුව ඔවුන්ගේ කඩවැද්දුව නිවසට රැගෙන යයි. ඒ යටියන ප්‍රදේශයේය. ඒ නිවසද ඉතා සොඳුරු මිනිසුන්ගෙන් පිරි නිවසක් විය. අරුණගේ පියා සෝම ගුණරත්න මහතා ගමේ මිනිසුන්ට බොහො හිතවත් මිනිසෙකි. අරුණ දැන් පළාත් සභාවේය. ඔහු මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ ඉතාමත් ළඟ ඥාතියෙකි. ඒ කාලයේ බැසිල් රාජපක්ෂ වැඩ කරේ ගාමිණි දිසානායකගේ අමාත්‍යාංශයේ බව මතකය. අරුණ සමග මම එවන් ගමන්ද ගොස් ඇත්තෙමි. අරුණ මට අවසන්වරට හමුවන්නේ මින් බොහෝ කාලයකට පෙර දෙවිනුවර ප්‍රාදේශීය සභාවේ සභාපතිව සිටි යුගයකය.

ජානක අයියා ගෙදර යෑමට එතරම් උනන්දුවක් නොවේ. ජානකට වෙන රාජකාරී බොහෝ විය. මාස දෙක තුනකට වරක් වත් ඔහු යන්නේ නම්, මා ගමනට එක් කරගැනීම පුරුද්දක් විය. ඒ සුන්දර දියතලාව නගරයේත්, ඒ අවට පරිසරයේත් මමත් ජානකත් ඇති පදම් පිස්සු කෙළියෝ වෙමු. නැන්දලා කියන්නේ ගෙදර ආවාට ඉන්නේ පිට නිසා නෑවිත් හිටියාට කමක් නැති බවය. ජානකගේ දියතලාවේ, බණ්ඩාරවෙල මිතුරන් කොළඹ පැමිණිවිටත් ඔය ආනිසංශයම අනිත් අතට සිදුවේ. අපේ කංඩායමේ සිටි ලකී ඒ කාලයේ සේවය කළේ හම්බන්තොටය. ලකී ගෙදරවිත් නැවත යනවිට මම නිවාඩු සුදානම් කරගත යුතුය. ඒ හම්බන්තොට යන්නටය. යන්නේ ලේක් හවුස් පත්තර බස් එකේ හෝ ඔහුගේ මොරිස් මයිනර් එකේය. ලකීට මයිනර් කිහිපයක් විය. ලකී හම්බන්තොට ගෙව්වේ අපූරු සුන්දර ජීවිතයකි. පසු කාලයක ලකී සොයාදුන් නිසා මම හම්බන්තොට රැකියාවකද යෙදුණේය. හිතහොඳ මිතුරෙක්වූ ලකී ගැන ඉදිරියට ලියවේ. අමරබන්දු අයියා පවුලෙන් දුරස්වූ ජීවිතයක් ගතකළ හෙයින් ඔහු මා කැටුව යන්නේ අපූරු තැන්වලට බව මම කියා ඇත්තෙමි. අමරෙ අයියා සමග ගමන් සුන්දරය. මිහිරිය. අමරේ අයියා නිතර ගොඩවූ නිවසක් වූයේ රාජගිරියේ කේමදාස මාස්ටර්ගේ නිවසය. මමද මොහු සමග එහේ ගොඩවී පසෙක පුටුවටවී වරු ගණන් මේ ලොක්කන්ගේ කතා බහද, පුහුණුවීම්ද , විහිළු තහළුද තනියෙන්ම රස විඳ ඇත්තෙමි. කේමදාස මාස්ටර්ගේ සොඳුරු කම එළියට පේන්නේ නැත. ඔහු ඉදිරියේ බොහෝ අය එක්තරා වෙනස් විදිහකට හැසිරෙනවා දෝ සිතුණු අවස්ථාද විය. සියල්ල අවසානයේ සියල්ලෝම මහ හඬින් සිනාසෙමින්,ප්‍රීතිවෙනවා දකිද්දී හිතෙන්නේ මේ අර කේමදාසමද යන්නය. කේමදාස මහතා ඉතාමත් අපූරු සුන්දර, හිතහොඳ මිනිසෙක් බව අමරේ අයියා මට කියාදී තිබේ. වචනයකට දෙකකට හෝ වඩා මම කතා කර නොමැත. ඇත්තටම මට ඔහු පිළිබඳ ළංවිය නොහැකි බියක් විය. ඒ මගේ ගොංකම විය යුතුය. මම කේමදාසයන්ගේ බොහෝ වේදිකා නිර්මාණ දැක බලා රස විඳ ඇත්තෙමි. ඒ සමහරක් මහජන ප්‍රදර්ශනයටත් පෙරවීම මහඟු අවස්ථාවකි. ඒ අමරබන්දුට පින් සිදුවන්නටය.

විජේරාමේ කට්ටිය කිසිවෙකු නිවසේ නැති රාත්‍රියක මම හුදකලාවේ හාන්සියක් දාගෙන සිටියෙමි. මහා පාළුය. කිසිවෙකු දොර ඇරීමට උත්සාහ ගන්නා බව දැනී. මම ඉදිරියට ගොස් දොර විවෘත කෙරුවෙමි. අප්පට හුඩු..අමරේ අයියා සහ ගුණදාස කපුගේයන් මා ඉදිරිපිටය. ඉන්නේ බඹර පදමේ බව සද්සුදක් සේ පැහැදිලිය.ගෙට කැන්දවා වාඩිකරවා, මමද වාඩිවුණෙමි. මේ දෙදෙනාම ගමන් බිමන් යනවිට කාර්යාල හම්බෑග් රැගෙන යයි. දෙදෙනාම කලිසම්, කමිස පමණක් නොව සරම කමිසයද හැඳ ගමනේ බිමනේ යයි. අද දෙදෙනාම කලිසම් කමිසය. අතේ හම් බැග්ය. කපුගේ අමරේට වඩා මදක් උස වුවත් යම් තාක් දුරට එක වගේය. දිගැටි මුහුණුය. පදමට සූර්වී සිටි නිසාදෝ මන්දා අයියායි, මල්ලියි සේ මට පෙනුණා වගේය. මට පුදුම සතුටකි. කපුගේ අපේ බෝඩිමේය. තේ එකක් හදන්නද යැයි ඇසූවිට අමරේ අයියා කිව්වේ, එපා..අඩියක් ගහමු, නමුත් කාසි හිඟ බවය. ඒ අමරේ අයියාගේ හැටිය. මට විජේරාම හන්දියේ තේ කඩේ උඩ බාර් එකේ එකවුන්ට් එකට බඩු ගන්න හැකිය. මාසේ අන්තිමට කලට වේලාවට ඒවා පියවන බව අයිතිකරු දනී. කොළඹ හෝටල්වල් වැඩකරන එවුන්ට කොහොමත් පොඩි සැලකිල්ලක් එදා තිබුණේ ලෝස් නැතුව වියදම් කෙරූ නිසාවෙන් විය යුතුය.

මට දැන් ඉවසිල්ලක් නැත. මම දඩිබිඩියේ හන්දියට ගොස් අඩුම, කුඩුම, සිගරට්, ගෝදම්බ, මස් කරිත් උස්සාගෙන එනවිට දෙන්නා පුටු දෙකේ ගොරවමින් නිදිය. ඇහරවා වීදුරු දෙකක් අතටදී සියල්ල දිග හැර දුන් පසු, දඩිබිඩියේ කටට හලා ගත් පසු, බයිට් එකක් දෙන්න හැදුවිට, මුකුත් එපා ළමයා අපේ බිල කීයද අසා, මෙන්න මේක තියාගන්නවා කියා කීයක්ද අතටදී, අඩුපාඩු හෙට බලාගමු යැයි කියා පිටටත් තට්ටුවක් දමා ඩබලම යන්නට ගියෝය. මට මාර හොල්මන්ය. ආපහු එන පාටක් නැත. මමද හොරෙන් පසුපසින් ගොස් හයිලෙවල් පාරට වී බලා සිටියෙමු. බස් රථයකට ගොඩවූ මේ දෙන්නා නුගේගොඩ පැත්තට ගියෝය. දුකේ බැරිය.මම සමාජයේ බොහෝ ඉහළ යැයි කියනා මිනිසුන්ට වේටර් වැඩය කර තිබේ. ඒ සමහරුන් දකින්නට ලැබෙන්නේ මාධ්‍යයෙ පමනි.. ඒත් ගුණදාස කපුගේ නම්වූ ඒ මිහිරි, රසැති,සුන්දර මිනිසාට විනාඩි පහකටවත් වේටර් වැඩේ කිරීමට ලැබීම පිලිබඳ මට ඇත්තේ රජ කුමාරයකුට ඒ වැඩේ කරාටත් වඩා මහා ආඩම්බරයකි. ආඩම්බරයකටත් වඩා එහා ගිය වින්දනාත්මක හැඟීමකි. සත්තය.

පසුදිනයක මම මොකද වුණේ යැයි අමරේ අයියාගෙන් ඇසුවෙමි. දෙන්නටම මුකුත් මතක නැති බවත්, කොහෙදෝ ගොස් නිදාගත් බවත් පැවසීය.දැන් කවුරු මොනවා කීවත් මොවුන් නම් මට ඇත්ත මිනිසුන්ය.

ගායනය : ගුණදාස කපුගේ
පද රචනය : රන්බණ්ඩා සෙනෙවිරත්න
සංගීතය : සේන වීරසේකර

Posted in Uncategorized | 60 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (56) ගලන ගඟකි ජීවිතේ…

කුමන හේතුවක් මත වුණත්, මට හිතෙන්නේම ජීවිතය යනු ගලායන දිය පහරක් ලෙසය. එය කාණුවක්, ඇළක් හෝ ගඟක් නොවේ නම් මොන බඩකඩුත්තුවක් හෝ විය හැක. නමුත් එය දිය දහරාවකි. මේ තුළ නොයෙකුත් පන්නයේ ජීවීන් හමුවේ. සාරි ගප්පි,බුලත්හපයෝ,දණ්ඩි වැනි ලස්සන අහිංසකයෝද, ලූලෝ, මගුරෝ වැනි කැමට රස එව්වෝද, හුංගෝ, මගුරෝ වැනි නපුරෝද, ලිස්සා යන ආඳෝද බොහෝ වේ. දිය කූඩැල්ලන්ද, දිය බෙල්ලන්ද, දැක්කාම අප්පිරිය හිතෙන ජීවින්ද වේ. ශාකද අපමණය.

මේ ගලායන දිය දහර තුළ ඔරු පදින්නන්, වැලි ගොඩදමන්නන්, මැණික් හාරන්නන්ද වේ. බීමට ජලයත්, නෑමට වතුරත්,පුක හේදීමට වෝටර් දෙන්නෙත් මේ ගඟමය. විටෙක ගඟ ,වැසි මද හෙයින් ඔහේ ගලා යයි. වරක වියලී යයි. තරහෙන් මෙන් පිටාර ගලා ගොස් මහා අනතුරු ඇති කරයි. මට හිතෙන්නේම ජීවිතය ගඟක් කියාය. කොහෙන් ගලා ආවත්, කොහෙන් බෙදී ගියත්, අවසානයේ එක් තැනකදී, මගේ කොටස අවසන් යැයි කියා මහා සාගරයට මේ සියල්ල මුදවා හරී. මේ ජීවිත සත්‍යය අප වටහා ගත යුතුය. එපමණක් නොව අප එය රස විඳිය යුතුය.

මේ ලියනා මේ මොහොතේ මා සිටින්නේ කැමර්ටන් නම් ඉතාම කුඩා ග්‍රාමයක ගඟක් ආශ්‍රිත පෙදෙසක,නිවසක එළිපත්තේය. පට්ට සීතලය. දැන් මට එය මිහිරකි. අපි මේ සිටින්නේ අපේ දුවගේ නිවසේය. අපේ ගෙවල්වල මෙන්ම මේ ගෙදරත්, ආගන්තුක සංග්‍රහ සහ විවෘතභාවය ඉතා පුළුල්ය. මටත්, මගේ සුදු හාමිනේටත් මාර ෆිට්ය. මේ මිනිසුන් ගැනත් වෙලාවක ලියමි.

මීට බොහෝ කාලයකට පෙර අප ජීවත්වු ඉහළ තල්දූව නම්වූ අතිශය ග්‍රාමීය පරිසරය මට කිචිකවයි. කැමර්ටන් එවැනි පරිසරයකි. මට ඉහළ තල්දූවේ, සීතාවක ගඟේ බල්ටි ගැසු අපේ තාත්තා මතක්වේ. (මැක්කා වගේ මාත් එතනටමයි යන්නේ : D) අද නිකං අමුතුම විදිහකට ලියවෙන්නේ වයින් වීදුරුවයි, තෙලොවට අධිපතියි දෙකම එක තැන හින්දද මන්දා. මොනවා වුනත් මම හිනාවෙලා ඉන්න ආසයි.

Posted in Uncategorized | 55 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (55)…බෑඩ් නම්වු අපේ තාත්තා

සැබැවින්ම මම මේ ලියන්නේ ලියන්නට සිතා සිටි සටහනක් නොවේ. නමුත් මේ මිනිසා ගැන මා දන්නා, කවුරුත්නොදන්නා යම්යම් දේ මා මියදෙන්නට පෙර ලියා තැබිය යුතුවේ. බව මට හිතුණේ අපේ මල්ලීගේ සටහන් නිසාබැව් ඇත්තය. එසේ නොකළහොත් අපේ තාත්තා මියගිය දිනෙක ඔහු කවුදයැයි නිවැරදිව හඳුනාගන්නට අපේමුනුබුරු, මිනිබිරියන්ටවත් සාක්කි නොමැතිවේ.

අපේ තාත්තා බියගම ආචාරිගේ දයාරත්න පෙරේරා නම්වු මහා දඩබ්බරයාය. එනම් B.A.D. පෙරේරාය. තාත්තා දැන්වියපත් මිනිසෙකි. ඔහුගේ ජීවිත කතාව ඉතා රසවත්ය. මේ කවදාවත් ඔහු මට කියා දුන් දේ නොව, ඔහුගේ දෙවැනිමව වූ ලිලි ආච්චි මට කියා දුන් විස්තරය. ලිලි ආච්චි තාත්තාට කුඩම්මා වෙන්නේ, රෝසි ආච්චි නම් ඔහුගේ මව ,තාත්තා ඉපදී සති කිහිපයකින් ඇය මියගිය නිසා බව කවුරුත් දනී. මරණයට හේතුවහැන්දෑවේ නාන්නට ගොස්යකා ගැසීමය“. මේ මා ඇසු කථාය.

රෝසි ආච්චි ඉතාමත් රූමත් කාන්තාවක් බව මම අසා ඇත්තෙමි. සීයාද රෙද්ද බැනියම හැඳි මහා කඩවසම්පිරිමියෙක් විය. අපේ තාත්තාද මේ දෙදෙනාගේ මිශ්‍රණයක් බව මට රාජ් කපූර්ලා දැකීමෙන් සිහිපත්වේ. ඇය සතුමහා දේපලක් වැල්ලවත්තේ තිබූ බවත් අසා ඇත්තෙමි. සියල්ල අපේ බෑඩ් තාත්තා පසුකාලයක කුඩුකර දමාඇත. මමත් දන්නා හෝ දැක ඇති අවසාන භෞතික දේපලය නම් වැල්ලවත්තේ සරෝජිනි පෙදෙසේ තිබු දෙමහල්ගොඩනැගිල්ලකි. විතරක් නොව නුගේගොඩ දෙල්කඳ අපේ අම්මාගේ මහ ගෙදරත් විකිණීමේ කතාවට අයත්වේ. මම මහා ගෙදර ඇති දැඩි වූවෙක්මි. මේ සියල්ල ඔහු අන්සතු කරේ, ඔහුගේ දේශපාලන ජීවිතයත්, මිතුරුඇසුරත්, සමාජ ක්‍රියා කාරීත්වයේ තිබූ දුර දක්නා නුවන අඩුවේ තිබු අඩුපාඩු නිසා විය යුතුවේ. ඔහු සැබෑදඩබ්බරයෙක් බැව් මම සිතන්නෙමි. නමුත් ඔහු කිසි දිනක දඩයම්කරුවෙක් නොවූ බව මට ඉතා ප්‍රත්‍යක්ෂය.

මට අපේ තාත්තා ගැන සොඳුරු මතකයන් මෙන්ම, මහා අප්‍රසන්න මතකයන්ද රාශියකි. ඒ සියළු දේ අප මෙන්ම ඔහුද මතක් කරමින් හෝ අමතක කරමින් ඒ ජීවිතය ගත කරනු ලැබේ. මේවා මැජික් නොවේ. තාත්තලා යනු මැජික් කාරයන් නොවේ. ඔවුනුත් අප, නුඹලා මෙන්ම කෑමට, බීමට, ලෑමට සිත් තිබු සාමාන්‍ය මිනිසුන්ය. අපේ තාත්තා බීමට ලොල් වූවාට, කිසි දින පිටස්තර ලෑමට ලොල්වූ සෙවලයෙක් නොවන බව මම මගේ අත්දැකීම් තුල සිතමි. ඒ බව මම මෙලස සිතන්නේ අම්මා ඔහු වෙනුවෙන් අදටත් ඇති ආදරය නිසාවෙනි. මම දික්කසාද වෙනවා දයාරත්න කියා අම්මා කේන්තියෙන් කිව්වොත් තාත්තා කිව්වේ එදාට මම මැරෙනවා කියාය. නැත්නම් කිව්වේ, “නඩු දාපන්..මම නඩු කාරයා ලඟ දනින් වැටි , එහෙම කරොත් මම උසාවියේ සිය දිවි නසා ගන්නා” බවය. මේ දෙන්නා උත්තම ගනයේ ප්‍රේමවන්තයෝය. අපේ පවුලේ දරුවෝ හත්දෙනෙක් ඉන්නේ ඒ නිසාමය. තාත්තා බීලා වැඩිවී කාණු පල්ලක නිදා සිටියා යැයි කිසිවෙකු කීවිට අම්මා එය පිලිගත්තත්, ඔහු තව ගැහැණියකගෙ බඩ උඩ නිදාගත් බව කවුරුන් හෝ කීවත්, අපේ දයාරත්න එහෙම කෙනෙක් නොවන බව අම්මා කියන්නේ සිනහ සෙමිනි. මේ සහතික ඇත්තය. අපේ තාත්තා බඩු කාරයෙක් නොවී, බේබද්දෙක් වීම පිලිබඳ මට ඇත්තේ අප්‍රමාන සතුටකි. මේ ලියන තාත්තාගේ ලොකු පුතාත්, තමන්ගේ බිරිඳට අතිශයෙන්ම පෙම් කරනා මිනිසෙකි. මට මගේ තාත්තා මහ ලොකු මිනිසෙකි. අපේ දුවට ඇයගේ සීයා “ලූනු සීයාමය”.  එදා ඇයට සීයා හදා දුන් වෙසක් කූඩු වෙනුවට ඇය කීවේ වෙසක් ලූනු කියාය. විසිහත් හැවිරිදි ඇය තවමත් ඔහු අමතන්නේ ලූනි සීයා කියා බව  මතක් වෙන විටත් මේ ලියනා මගේ දෑස තෙත්වීම වලකනු නොහැකිය. අපි මිනිසුන්ගේ ඇති මහා වැරදි උලුප්පනවාට වඩා, ඒ මිනිසුන්ගේ කුඩා සුන්දරකම් කතා කිරීම වඩා යහපත් බව මම සිතන්නෙමි. මේ සෝමා හෙට්ටිආරච්චිගෙන් මා උගත් හොඳම පාඩමය. ඇය කවුදැයි අපි පසුව කතා කරමු. මේ ඡේදය ලියවුනේ සංවේදිවය. ඉතිරි ටික රියැලිටියමය. (මේ මොහොත වෙන විට සුබස වැඩ නොකරන නිසා…මගේ අකුරු හකුරු විය හැක.)

 

ඒ කෙසේ වෙතත් අපේ තාත්තා මූලික අධ්‍යාපනය ලබා ඇත්තේ කළු අග්ගල ශාන්ත ජෝන් බොස්කෝ විදුහලේය. ඒ ඔවුන් හංවැල්ල, පහත්ගම නම් සොඳුරු ගම්මානයේ මිනිසුන් නිසා විය යුතුය. තාත්තා පසුව බොහෝ කාලයක් මොරටුව ප්‍රින්ස් ඔෆ් වේල්ස් විදුහලේ ඉගෙනුම ලබා ඇත. ඔහු ඉගෙනගෙන ඇත්තේ ඉංග්‍රීසී භාශාවෙනි. කවදාවත් ගෙදර කා සමගවත් ඒ භාශාවෙන් කතා කරනවා කිසි දිනෙක අසා නැත. අපේ අම්මාටද යම තරමකට සුද්දාගේ භාශාවේ හැකියාවක් තිබුනි. අද ඇය කිසිම භාශාවක් කතා නොකරයි. මම පමනක් නොව අප  පවුලේ සියල්ලෝම මේ සොඳුරු ගැහැනිය පිලිබඳව මහත් ආඩම්බරයෙන් කතා කරයි. ඒත් අදටත් මේ අමුතු මිනිසා ගැන මතකය අලුත් කරන්නේ මා පමනක්දැයි මට විමතියක් තිබේ. තාත්තාගේ පිස්සු ගැන සීයා නම් කිව්වේ, ඔය පකිරෙන්තුවා ජීවිතේට හැදෙන එකෙක් නොවෙයි කියාය. තාත්තාගේ කුඩම්මා ලිලි ආච්චිත්, ලිලි ආච්චිගේ අම්මා බබා ආච්චි  තාත්තාට කතා කරේ “අපේ දයාරත්න නැත්නම්..අපෙ කොලුවා” කියාය. මම මේ සියල්ල දැක ඇත්තෙමි. සීයා ,මෙහෙ වරෙන් දයාරත්න කියා තාත්තාට පතබාන්නේ, මේ හාදයා මහ රාත්‍රිය වෙනකම් ගමේ යාළුවන් සමග නොනවතින “වල බැහීමේ” කප්පිත්තෙක් නිසා මිස අන් කවරකටවත් නොවේ. මේ තාත්තාගේ ලොකු පුතා මම මේ සියල්ල ඇසින් දුටුවෙක්මි. මේ මගේ තාත්තා, සීයගෙන් බේරාගන්නේ ලිලි ආච්චීය.  අපෙ තාත්තාගෙත් ආච්චිවූ බබා ආච්චි ,අපේ සීයට බනින්නේ, ආපහු අත තිබ්බොත් විලියොං උඹේ අත කඩනවා කියමිනි. කුඩම්මා කෙනෙක් සහ කුඩච්චි කෙනෙක් මෙතරම් ආදරය කෙරූ කෙනෙක් ඔබ අසා ඇද්ද? අපේ තාත්තා ලිලිආච්චිට පන මෙන් ආදරය කරේය. හැමදාම කිව්වේ ඒ මගේ අම්මා කියාය. අපේ අම්මාගේ අම්මා හෙවත් අපේ ආච්චි, ඩෝරාච්චිට අපේ තාත්තා මේ සියල්ලටම වඩා ආදරය කරේය. අවසන් කාලයේත් ඩෝරාච්චිව නෑව්වේ, සුද්ධ පවිත්‍ර කෙරූ අය අතර ඔය බෑඩ් ප්‍රමුඛයෙක් විය. මගේ බිරිඳත් ඒ අතර සිටි තවත් මූලිකයෙකි. මගේ තාත්තා වෙන අයට තාත්තා වෙන්න පෙර මට තාත්තා විය. මම ඔහුගේ බීමත් කමට හැර අන් සියල්ලටම ගරු කරමි. මම තාත්තා ගැන ලියන්නට පටන් ගත්තා පමනි. තව ලිවිය යුතු දේ බොහෝය. මොකා මොනවා කීවත් බෑඩ් මගේ තාත්තය. ඒ දඩබ්බරයාට මම ආදරේය. මම විතරක් නෙමේ අපේ අම්මාත් මේ හාදයාට පන මෙන් ආදරේය. මම ඊළඟ කොටසත් තාත්තා ගැන ලියන්නම්. මට සමාවෙන්න. ලිව්වේ මහා අමුතු මිනිහෙක් ගැන අමුතු වේදනාවකින්. සත්තයි ලිව්වා නෙමේ ලියවුනා. අම්මෙක්ගේ අගය ඔහුගේ කුඩම්මා ලිලිආච්චි තාත්තාට  පෙන්නු බව සැබෑය. තාත්තෙක්ගේ අගය පෙන්නන කුඩප්පලා ඉන්න බවත් මම බ්ලොග් කතා තුල දකින්නෙමි. ඒ කුඩප්පලා සහ මහප්පලාටත් මගේ අතිශය ගෞරවය!! මම අපේ බේබදු තාත්තා ගැණ ලියා ඉවර නැත. තාත්තේ ඔබ තවත් ජීවත් වෙන්න.

Posted in Uncategorized | 78 Comments

අවුල්වන්නට පෙර (54)..හෙඩිමක් නැති කතාවක්.

මින් වසර දෙකකට අධික කාලයකට පෙර මගේ කතාව ලිවීම අමතක කර දැමුවෙමි. නමුත් මේ අවුල දැන්වත් ලිහාදැමිය යුතුවේ. මම නැවතුණේ විජේරාමේ හන්දියේ නිවසට අමරබන්දුගේ ආගමනය සිදුවූ අවධියෙන්ය. අමරේ අයියා බලාසිටින්නේ මම වැඩ නිමවී ගෙදර එනතෙක්ය. එකක් කොහේ හෝ යන තැනකට මාවත් කැටුව යාමටය.ඔහු අත මුදල් හදල් නොගැවසුන බැවින් අතරමග වියදම් දැරීමට මට සිදුවේ. එය ඔහු කෙළින්ම කියයි. මේ ගමන්බිමන් මගේ ජීවිතයේ බොහෝ වෙනස් කම් ඇතිකෙරූ ඉතා රසවත් දිනයන්ම විය. නිසා මට වියදමෙන් සිදුවු ලාභ මිස පාඩු නැත. ලාභ පාඩු බලමින් විනෝද වීමට නොහැකි බව මම හොඳින් දන්නෙමි. අමරේ අයියාට යන්නට මුදල් නොතිබුණාට ගමන් අවසන්වී නැවත පැමිණෙන විට නම් ඔහුගේ මිතුරන් ගෙන් යම්කිසි මුදලක් ලැබේ. බීම සහ කෑමත් ඔවුන්ගෙන්ම ලැබෙන මුත්, කවුරුන්වත් වියදම් කරන තෙක් නොසිට අමරේ අයියා නම් මේ සොඳුරුමිනිසාගේතැනරැකගැනීමට මම ස්වෙච්ඡාවෙන් බිල් ගෙවීමේ කොටස් කරුවෙක් වූවෙමි. මම එය මගේයුතුකමක් සේ සැලකුවෙමි.

මොහු මා කැටිව යන්නේ නාට්‍යය පෙර පුහුණුවක් සිදුවෙන තැනකට , නාට්‍යය ශාලාවකට හෝ ඔහුගේ මිතුරන් අඩියකට පුඩියකට සෙට්වෙන අමුතුම රස ගුලාවන් තුළටය. මෙහිදී හමුවන්නේ එකල ක්ෂේත්‍රයේ පතාකයන් බඳු මිනිසුන්ය. රංජිත් ධර්මකීර්ති, සුගතපාල සිල්වා, ආර්.ආර්.සමරකෝන්, රංජිත් යායින්න, ජේ.එච්.ජයවර්ධන,නිශ්ශංක දිද්දෙනිය වැනි ප්‍රබල නාට්‍යකරුවෝ වැනි උදවියත්, කරුණරත්න අමරසිංහ,බණ්ඩාර කේ විජේතුංග,ප්‍රේමකීර්ති අල්විස්, ගුණදාස කපුගේ වැනි ගුවන් විදුලියේ විශිෂ්ටයන්ද, අජිත් සමරනායක, දයාසේන ගුණසිංහ,සුනිල් මාධව, කිත්සිරි නිමල් ශාන්ත වැනි අතිදක්ෂ මාධ්‍ය කරුවෝද මේ ලැයිස්තුවේ සිටී. ප්‍රේමසිරි කේමදාසයන්ගේ රාජගිරියේ නිවසද අමරේ අයියාගේ එක් සොඳුරු නැවතුම් පොළකි. ජයලත් මනෝරත්නයන් මොවුන්ට වඩා කණිෂ්ඨයෙක් විය. ජැක්සන්ලා, මහේන්ද්‍රලා, ශ්‍රියන්තලා කාලයේ මා වැනිම තරුණයින්ය. ඔවුන් වේදිකාවේ යම්ස්ථාවරයක් සදා ගනිමින් සිටි කාලයයි. දිනක් හොදින් පදම්වූ අමරේ අයියා විජේරාමේ නවාතැනට පැමිණියේ කපුගේ සමගය. එය වෙනම ලිවිය යුතුවේ.

 

මේ මොන වැඩකට ඔහු පසුපසින් ගියත් වැඩේ අවසන් වෙන්නේ නුගේගොඩ පැත්තේ බාර් එකකින්ය. මොවුන් වාඩිලාගත් හැම විටකම බොහෝ සුන්දර මෙන්ම වැදගත් දේ කතිකාවේ. එකෙකුට එකෙක් නොදෙවෙනි වේ. මේවා අසා සිටිනවා මිසක් ඔවුන්ගේ කථාවන්ට අලගු තබන්නටවත් හැකියාවක් හෝ දැනුමක් මට නොවීය. නමුත් ඒ සොඳුරු මිනිසුන් මා නොසලකා හැරියේ නැතිය. මේ කතා බහ තුළින් මමත් හොඳ නාට්‍යයක්, චිත්‍රපටයක්, ගීතයක්,පොතක් රස විඳින්නට ඉගෙන ගත්තෙමි. මේ අමරෙ අයියා පමණටත් වඩා මත්පැන් බිව් කාලයක් දැයි මට සිතේ.ඔහු බොහෝ සේ විඩාවට පත්වූ පුද්ගලයෙක්ව සිටි බව මට සිහිවේ. මහ රෑ එන ගමනේ බස් එකේ මහා හයියෙන් කවි කියයි. ඉක්මනින් කෝපයට පත්වෙයි. මොන කෙහෙම්මලක් වූවත් මම අමරේ අයියාට කරදරයක් වෙන්නටනොදී නැවත නවාතැනට වත්තං කරන් එන්නෙමි. ගුවන් විදුලියේ සේවය කරන යුගයේ ඉංග්‍රීසි පිටපත බලාගෙන සිංහලෙන් ප්‍රවෘත්ති කියවූ මේ මහා මිනිසා පිළිබඳ මට දුකක් ඇතිවේ. මේ ප්‍රවෘත්ති කතාව මෑතකදි ප්‍රවීණ මාධ්‍යවේදී අශෝක තිලකරත්නයන් පුවත් පතකටත් පවසා තිබෙනු මම දුටිමි. මෛත්‍රීපාල ජනාධිපති තුමාද අමරේඅයියා බීමතින් සිරිමාවෝ අගමැතිනියගේ සාරියට වමනය දාපු කතාවක් කියනවා මම අසා ඇත්තෙමි. අමරේ අයියා නම් මරු පොරකි. ඔහු පිළිබඳ මා සතු මතකයන් ලියා නිම කල නොහැක.

 

රංජිත් ධර්මකීර්ති යනු ලේඛකයෙක්, නාට්‍යකරුවෙක් පමණක් නොව ගුවන් විදුලියටත් සම්බන්ධව සිටි කෙනෙකි.ඔහු දක්ෂ පරිපාලකයෙක් බවත් මම අසා ඇත්තෙමි. ඔහු බොහොම සෙමින් කතාකරනා චාම් ගති පැවතුම් ඇත්තෙකි. මමත්, ඔහුත්, අමරෙ අයියාත් වරෙක නුගේගොඩ තිබු අප්සරා අවන්හලේ මධුවිත තොලගාමින් බොහෝ දේ කතාකළා මට මතකය. එදා මම අමරේ අයියා ගෙදර එක්කන් ආවේ කරෙන්ය. වරෙක අමරේ අයියා මා කැටුව කැලණි පාලම නාට්‍ය නැරඹීමට ගියා මතකය. විවේකය වේලාවේ ජේ.එච්.ජයවර්ධනයන් අමරෙට අතින් සංඥා කොට වේදිකාව පිටුපසට කැඳවිය. මැම්බර් සූට් එක පිටින්ම සිගරට් එකක් දල්වාගෙන හරිම දාඩියැයි කියමින් බඩ පෙනෙන්නට කමිසය ඔසවාගෙන විහිළු තහළු කරමින් කාලය ගෙව් හැටි තවමත් මතක්වේ. ජේ.එච්.කතාබහ කරන්නේත් නාට්ටියක රඟපානා අයුරින්මය. ඔහු බොහෝ සුන්දර මිනිසෙකි. මා දුටු විගස ඔහු අසන්නේ කොල්ලෝ උඹ අද ජේවීපි මීටිම බලන්න ගියේ නැද්ද අසමින් මටත් හොරා අමරේ අයියාට ඇසක් ගසමිනි. උඹලට ඉතින් හැම රැස්වීමකටම ඉන්නේ එකම ක්‍රවුඩ් එකනේ කියා බඩ උඩ දමමින් හිනාවෙයි. එද මට තිබු දේශපාලන උණ ගැන ඔවුන් බයිට් කළේ එසේයදයා අල්විස්, චින්තන ජයසේන අමරේ අයියාගේ මිතුරු සමාජයේ සාමාජිකයෝ වූහ. චින්තනට ඒ කාලේ තඩි මෝටර් රථයක් තිබුනි. ඔහු අමරේ අයියා හමුවීමට නවාතැනට පැමිනෙයි. මොහුත් අමරේ අයියාත් ඒ කාලයේ පත්තරයකටත් සම්බන්දව සිටි බව මතකය. චින්තන ජයසේනයන්ද නොම්බර එකේ පොරකි. ලඟ ඉන්නවා නම් රස කතා රාශියකි. උපහාස කතා මරුවෙකි. ඒවා මතකයේ නොමැති වුවත් බොහෝ රසවත් බව නම් මතකය.

 

මේ කී නොකී බොහෝ දෙනා අතර වු සිරුරෙන් කුඩාවූද, මහා විශාල හදවතක් සතු අහිංසක මිනිසා ප්‍රේම්කීර්ති අල්විස් බව කිව යුතුම වේ. ප්‍රේම් සහ අමරේ අයියා මේ කාලයේදි අතිශය පෞද්ගලික කාරණයක් නිසා එතරම්සුහද ඇසුරක් නොවීය. නමුත් දුටු ඕනෑම අවස්ථාවකදි දොඩමළු වේ. ප්‍රේම්කීර්ති පිළිබඳවත් මට බොහෝ මතකයන්ඇත. ඔහුද කාලයේ තම පවුලෙන් ඈත්ව මහා හිස් ජීවිතයක් ගෙව්වේ දෙල්කඳ හංදියෙ මහල් ගොඩනැගිල්ලකඋඩ තට්ටුවේය. ඉතාමත් තදින් මීවිතට පෙම් කල යුගයක් බව මම දැක ඇත්තෙමි. දිනෙක අපසෙට්වූ නුගේගොඩඅවටආර්ට් සර්කල්නම් අවන්හලේදී අමරෙ අයියාත්, ප්‍රේමුත් හොඳ පදම්ය. දෙල්කඳ හංදියෙන් බසයෙන් බැස මේදෙදෙනාම වත්තං කරගනිමින් ප්‍රේම්ගේ නවාතැනට පැමිණියෙමු. පඩි පෙළ නැග කාමරයට යාගන්නට බැරි නිසාමම ඔහු ඔසවාගෙන මහා පඩි පෙළ තරණය කෙරුවෙමි. ඉන් පසු අමරෙ අයියාවද අතින් අල්ලන් විජේරාමේට බඩගෑ හැටි දැනුත් මතකය. ඊට පසුදින දෙල්කඳ හංදියේ රිය අනතුරකින් බයිසිකල් කරුවෙක් මිය ගියේය. උදෑසනවැඩට යමින් සිටි අහිංසකයෙකි. ඔහුගේ බත් මුල සී සීකඩ විසිර ගොසින්ය. සම්බෝලයක් සහ පරිප්පුවක් සමගබත්මුල පාර අයිනේය. මම මේ සිද්ධිය දෑසින් දුටුවෙමි. පසුදා දිනපතා පුවත්පතක ප්‍රේම්ගේ නමින් කුඩා කවියක්පළවී තිබුණි. එහි මහා ශෝක රසයක් විය. එහි ගැබ්ව තිබුණේ මේ පුවතය. මට එය දැන් අමතකය. ප්‍රේමකීර්තිටඑතරම් නිර්මාණශීලිත්වයක් තිබු මිනිසෙක් විය. බණ්ඩාර කේ විජේතුංගයන්ද එවන් මිනිසෙකි. ඔහුද කාලයක්විජේරාම අවට පදිංචිව සිටියේය. බණ්ඩාරයන් මධුවිතෙන් මිදී ටික කලකට පසුව මිය ගියේය. ප්‍රේම්කීර්ති අල්විශ්ව ඝාතනය කළේය. අමරබන්දු රූපසිංහයන් මියගියේ හෘදයාබාධයකින් විය යුතුය. මේ තිදෙනා හොඳමිතුරන් විය. මොවුන් තිදෙනාම වැඩි කාලයක් අප අතරේ ජීවත් නොසිට ලොවෙන් සමුගත්තෝය.

මගේ ජීවිතයේ තවත් රසවත් නවාතැනක්වූ බ්ලොම් එක නම්වූ වෛද්‍ය සිසු නේවාසිකාගාරය පිළිබඳවත් ලියාතැබිය යුතු මුත්..ඊට පෙර ලියන්නටත් බොහෝ දේ තිබේ.

බණ්ඩාරයන් ලියු කුඩා කවි දෙකකින් අදට නවතමි.

මමයි දුම්රිය
ඇයි ඔබ පිපුණේ
රේල් පීල්ල උඩ..
බණ්ඩාර කේ. විජයතුංග

චිත්‍රානි
පෙරුම්පුරා බස් නැවතුමට
ආ සඳ
‘එකසිය දොළහ’ ඔබ ගිලගෙන.
බණ්ඩාර කේ. විජයතුංග

ජේ.එච්.ජයවර්ධනයන්ගේ අවසාන කාලය පිලිබඳ මේ වීඩියෝව නරඹන්න. ඒ ප්‍රතාපවත් චරිතය වයසත් සමගම දිරාපත්ව මියගිය බව මතක්වෙන විට, මගේ හදවත තුල බොහෝ දේ කැකෑරෙමින් එලියට එන්නට දඟලයි. මම කඳුළකින් එය වසා ගන්නෙමි.

Posted in Uncategorized | 74 Comments

මම චූන් වුනා..

ඇත්තටම මට ආපහු ලියන්න හිතුනා. ඒ ඇයිද කියලා හිතුනොත් “මට හිතෙන හැටි” බ්ලොග් එකේ ආදරය පිස්සුවක් හෝ විහිළුවක් කියා හිතෙන බව ලියා ඇති නිසාමය. මම ආදරය කිරීමට පටන් ගත්තේ මම අවසන්වරට ලියූ අවුල්වූ “අරූලා සහ අමරෙලා” කතාවේ මැද භාගයේ සිටය. මගේ ආදර කතා බොහෝය. ඒවා සුජීව ප්‍රසන්න ආරච්චිගේලාගේ කතා තරම් අරුමෝසම් නැත. මම සැබෑ ප්‍රේමවන්තයෙක් තරමටම, සැබෑ විනෝදකාමියෙක්ද විය. මා අතපත ගෑ සහ, මාව අතපත ගෑ ස්ත්‍රී ශරීර බොහොමයක් අතරින්, මා හදවත අතපත ගෑ බොහෝ අය විය. මේ සියළු දේ පිලිබඳ මගේ චූටි කිරිල්ලිය හොඳින් දණී. ඒ නිසා සැඟවීමට කිසිත් නොමැත.

ප්‍රේම කතා සියල්ල අතරේ මගේ ජීවිතයේ ඉතා සුන්දර මෙන්ම බිහිසුනු, අප්‍රසන්න අත්දැකීම්ද අති විශාලවේ. ඒවා යම් තාක් දුරට සමාජ විශ්ලේෂනාත්මක අරුතින් සහ ඕනෑම අයුරකින් කතා කිරීමට වැඩිහිටියෙක් සේ මම කැමැත්තෙමි. එදා කීව සේ අදත් කියන්නේ මේ මගේම කතාව ලෙස නොව, එදා සමාජයේ කතාවක පැතිකඩක් ලෙස කියවා වටහාගන්න ලෙසය. මෙය අතිශය විවෘත සංවාදයකි.

මේ අවුල දිග හැර දමන්න යැයි මට බොහෝ ඉල්ලීම් විය. මම මහා අලසයෙක්මි. නමුත් මා අවදිකල බොහෝ අය අතරට “මට හිතෙන හැටි ” බ්ලොගය කික් එකක් විය. ඒ වෙනම් අරුතකිනි.

මේ සියල්ල අතරේ, බ්ලොග් සහෘද්ධයන් රාශියක් විය. ඒ ඔවුන් සියල්ලන්ගේ කිතිකැවීම් තුල මමද කිචි කවා ගත්තෙමි. මම ලියන්නෙමි. ඔබ කියවන්න. මගේ අකුරු හකුරු වගේ බව ඔබ මෙන්ම මමද දනිමි. මට සමා වෙන්න. මට මාතලන් වරක කියා දුන් පරිදි සුබස ලොන්ඩරියේ දමා ඒවා ශුද්ධ කර ගැනීමට බලාපොරොත්තු වෙමි.
අතහැර දැමු නවාතැනක් මම හෙමින් හෙමින් අස්පස් කරගැනීමට සිතා ගන්නෙමි.

ඇනෝ ආකාරයෙන් පැමින “මයුරවිළ” නමින් සටහන් තැබු එක් කමෙන්ට් කරුවෙක් තැබු සටහනක් තුලින් මට නැවත ලියන්නට සිතුනු බවත් දැනට ලියා තබමි. මම ඔහුවත්, ඔහු මම වත් නොදන්නා බව කියා සිටිමි. මට ලියන්නට සිතුනේ මේ කමෙන්ට් එක නිසාම නොවේ. මෙයත් එක් උත්තේජනයක් විය. මේ අජිත් පැරකුම් ජයසිංහගේ බ්ලොගයේ ඔහු තැබු සටහනක්ය. මෙයින් මම උද්දාමයට පත් නොවුනත්, මට මා ගැන හිතන්නට බලපෑවේය. හෙමින් ලියන්නෙමි. හදවතින් කතා කරමු.

මේ පීකොක් ලේක්ගේ කමෙන්ටුවයි. මයුරයා එය ලියන්නට ඇත්තේ කින්ඩියට විය හැක. නමුත් ඒ කින්ඩිය මට චූන් එකක් විය.

Thanks Aruna,

I will try. But my dear friend in bolg, at first you must complete your “අවුල්වන්නට පෙර”. Otherwise it is a crime.

Truly it is a kind of “thera gathaa” (ථේර ගාථා). I saw some of the comments you made on Raj’s blog and I was really astonished the fact that how can this Aruna fellow reveals his very personal inward notions and experiences, like turning a pillowcase outward.

Once Tilan Athur perceived you to be one of the best men he ever met in sinhalese blogs. Once again I repeat the same without any hesitation.

Aruna we are from the same college and this is not a mutual attempt to scratch each other’s back. We both learnt of “books and men” but not the way to scratching backs.

– peacock lake

මචං මයුරවිල ගැන නොහිතා අමරදේවගේ මේ සින්දුව අහපන්.

https://www.youtube.com/watch?v=kqEFWEeL4-Y  ////

Posted in Uncategorized | 74 Comments

යටත් බ්ලොග්කරණය…නව යටත් බ්ලොග්කරණය නොහොත් වරෙව් මහතුනේ කුණු කය වලඳන්න!!!

යටත් විජිතකරණය සහ නව යටත් විජිතකරණය යනු කුමක්දැයි බොහෝ දෙනා දන්නා කරුණක් බව මම සිතමි. මේ ලිපිය සමහරුන්ගේ සිත රිදීමකට භාජනය විය හැකි මුත් මම එය මෙසේම ලියා තබන්නේයයි සිතා ගතිමි. පළමුව මේ ගීතයට සවන් දෙන්න.

පද රචනය…පූර්ණ ජයශ්‍රී
ගායනය…..ප්‍රදීපා ධර්මදාස
සංගීතය….රෝහණ වීරසිංහ

කණට කොහොඹ මිරිකුවත් මම ඇත්ත ලියන්නට පසුබට නොවෙ

Posted in Uncategorized | 58 Comments

ගෝනියේ සියඹලා තිබුණෙම නැද්ද?

නෙළුම් යායේ නෙළුම් තිබුනෙම නැද්ද කියා අහනවාට වඩා, සියඹලා ගැන ඇහුවේ, හොද්දට සියඹලා නැතීවුණොත් අප්සට් නිසාමය. නැත්නම් අහන්නේ නෙළුම් පිපුනේම නැද්ද කියා විය යුතුය. යාන්තමින් හෝ වෙලාවක් තියෙන්නේ බොග දාන එවුන් දිහා බලන් ඉන්නවා මිස, බොග දැමීමට නොවේ. බොග නොදැමීමත් මාරාන්තිකය. බොග නොදමන පුකක් මොකටද කියාත් සිතේ. නමුත් කාලය බොග දැමීමටවත් ඉඩ නොදේ.

ඒ මක්ක වුණත්, පහුගිය ටිකේ නෙළුම් යාය නිසාම බොග දාපු හැම බොගක්ම කියෙව්වෙමි. ඒ හැම බොගකම ගඳ සහ සුවඳ අඩු වැඩි වශයෙන් දැක්ක නිසා, අරූටත් බොග චාජ් විය. නෙළුම් යායත් බොග දැමීමට උත්තේජනයක් වීම සතුටකි.

කියවන්නට හැකිවූ සමහරක් පෝස්ට් ඉතාම සාධනීය කරුණු මතුකර තිබුණේ constructive මනසකින් යැයි හිතමි. එය එසේ ලිවිය යුතුමය. සමහරක් කාරණා නම් තමන්ගේ පෞද්ගලික උවමනා යටපත් වීම නිසාම ලියවුණා දැයි සිතේ. ඒ මනුෂ්‍ය ස්වභාවයයි. එසේ ලිවීමත් ඉතා වැදගත් යැයි මම සිතමි. පුරවැසි මාධ්‍යකරනය යනු එයම බව මම නැවතත් පසක් කර ගන්නෙමි. බ්ලොග්ස් යනු කාගේවත් උවමනාවට ලියවෙන භාවිතාවක් නොවන බව අපි දන්නා නිසා, ඒ භාවිතාව කෙසේ විය යුතුදැයි නැවත ලිවිය යුතු නොවේ. ඒ ගැන අවශ්‍ය නම් බ්ලොග් ඔස්තාර්ලාට ලියා තැබිය හැක. මම නම් අලුත රෙන්න නැත්නම් බොග දාන්න පටන් ගත්ත එකෙක් නිසා පරවේණි උරුමකම් නැත. බොගට ලයිසන් හෝ ඔප්පු තිරප්පු නැති බව හිතා ගැනීම වටී. ඒ නිසාම ලංකා නිව්ස් වෙබ් ප්‍රමුඛ ලෝටස් යාය හෙළා දැකීම සිදුකළ යුතු නොවේ. ඔවුන්ව දිරිමත් කරන්න. ඒ බොග දාන එවුන්ට සහ බොග දැමීමට බලන් ඉන්න එවුන්ට අත්වැලක් වීම නියත නිසාවෙනි.

වැරදීම් ඇති බව කිව යුතු නොවේ. ඒවා නිවැරදි කිරීම සහ වැරදි පෙන්වාදීම අගය කිරීම සංවිධායකයින් සතුය. අජියා ඒ සිදුකරමින් යන බව ඉතාමත්ම පැහැදිලිය. නමුත් අජියා, චමින්ද ඇතුළු ඒ කංඩායම අවතක්සේරුවට ලක්කිරීම දරාගත නොහැක්කේ, ඔවුන් දැරු ඒ වෙහෙස මා පෞද්ගලිකවම දුටු බැවිනි. විනිශ්චයන් සම්බන්ධව ගැටලු ඇත. ඒවා නිවැරදි වීම ඉදිරියේ සිදුවේ යැයි අපේක්ෂා කරමි. අජියාට වැරදුණේ සංවිධාන අපහසුතා මිස, චේතනාවේ වැරැද්දක් නිසා නොවන බව ලියා තැබිය යුතුය. උන්ගේ කංඩායම කාපු කට්ට මම දන්නෙමි.

කමියා ලියා තිබුණා සේ නොව, අරූ මේ වෙනුවෙන් කල දායකත්වය ඉතාම, ඉතාම, ඉතාම අල්පය. මම ඒ ගැන මගේ පශ්චත්තාපය නෙළුම් යායට, නිර්ව්‍යාජව ඉදිරිපත් කරන්නෙමි. උඹලා සොඳුරු මිනිසුන්ය. උඹලා මා වැනි අලසයින් නොවන බවත් දන්නෙමි. ලියන්නට බොහෝ දේ ඇත. වෙලාව රුදුරුය. නමුත් එක දෙයක් අවසාන වශයෙන් ලියමි. අලවත්තගේ පල රහිත දේශනාව, බොගටත් වඩා ගඳය. අල කුණුවුණාම එන්නෙත් ඔය ගඳය. අලවත්තලා ලියන දෙයක් ලියාගෙන පාඩුවේ හිටියාට වරදක් නැත. බොග දාන හෙවත් රෙන මිනිසුන්ට රෙන්න කියාදීම හෙවත් බොග දැමීමට උපදෙස් මයික් කටා අර්ථයෙන් පැවසීම අවැසි නොවේ. අපි ලියන්නේ මුදලට නොව, කැමැත්තටය. කටින් බොග දැමීමයි, සයිබරයේ බොග දැමීමයි එකක් නොව දෙකකි.

බොග් දාන එවුන්ගේ පුක් පළල් වේවා!! ඒ දෙන්නට නොව, රෙන්නට හෙවත් බොග දැමීමට බවත් මතක තිබේවා!!!

Posted in Uncategorized | 94 Comments