අවුල් වන්නට පෙර (65)…ටයිටල් නැති කතා

ගිනිගත් හදවතින් යුතුව ගිනිතැබු නගරයට ගොඩවුණේ දවස් ගණනාවකට පසුය. කයද මනසද බොහෝ සේවිඩාවට පත්වී ඇත. මගේ නවාතැන් පොළවූ තාරුකාගේ නිවසට ගොඩවැදුනෙමි. ෂෙරුණිකාද කොළොන්නාවේ තමනිවෙස බලා ගියාය. කිසිවක් සිදු නොවූ ලෙස මහා පාළුවක්ද තනිකමක්ද දැනේ. එදා රාත්‍රියේ තවත් අපූරු සිදුවීමක්විය.

එකවරම නිවස ඉදිරිපිට පොලිස් ජීප් රථයක් නැවත්විය. මමත්, මගේ සගයාවූ ඥාති සහෝදරයාත්, තාරුකාගේ වැඩිමහල් නැගණියත් මිදුලේ සුහද කතාබහක යෙදී සිටියෙමු.  රාළහාමි ගේට්ටුවත් ඇරගෙන මිදුලට විත් මගේ සගයාගේ නමින්ම අමතා අතින් අල්ලාගෙන ජීප් රියට ගොඩවෙන්න යැයි සැරෙන් අණ කළේය. මම ජීප් රථය අසලට පැමිණි විගස, එහි වාඩිවී සිටි කාන්තා රුව හඳුනාගත්තෙමි. වැඩේ කිරිමේල් බව සහශුද්ධයෙන් පැහැදිලිය. වරදකරු මගේ සගයා බව මම හොඳින්ම දනිමි. දැන් සියල්ල තීරණය වන්නේ නීතිය ඉදිරියේ යන්න පැහැදිලිය. මවක් තම දරුවාගේ පියා සොයමින් ගමනක අවසානය දැන් රඟ දැක්වේ. මිතුරාද පටවා ගත් ජීප් රථය පිටත්විය.

තාරුකාගේ නැගණිය හඩන්නට පටන්ගති. මට නොදැනුවත්වම ඔවුන් දෙදෙනා අතර ප්‍රේම සබඳතාවයක් ගොඩනැගී ඇති බව කථාවෙන් දැනේ. එය නවතා දමන ලෙසත්, සිදුවී ඇති තත්වය පැහැදිලිකර දීමෙන් පසු, එම ගෙදරසිටි පේමසිරි නම්වූ පුද්ගලයාත් සමග මම කොහුවල පොලිසිය බලා පිටත්වුණෙමි. බනිස්, ප්ලේන්ටි සංග්‍රහයෙන්පසු අපි නීතිඥ මහතෙක් සොයමින් රාත්‍රියේ සැරිසැරුවෙමු. අවසානයේ මට අමරේ අයියා සිහිපත් විය. පහුවදා ඔහුගේ පිහිටින් හඳුනන නීතිඥයෙක් මාර්ගයෙන් පොලිස් අත් අඩංගුවෙන් මුදා ගන්නට ලැබීය. මෙම නීති ක්‍රියාමාර්ගයේ ඉදිරියට වූ දේ පිළිබඳ කිසිවක් මගේ මතකයට එන්නේ නැත. ඔහු විදෙස් රටක සැපවත්, ධනවත්ජීවිතයක් ගතකරනා බව මම දනිමි. අර උපන් දරුවාට දැන් මුහුකුරා ගිය මිනිසෙකු විය යුතුය. ඔහු තම පියා කවුද, කොහෙද යන්න දන්නවාද කියා මම නොදනිමි. කාලයේදි දරුවාගේ මව මා හමුවීමට නොයෙක් උත්සාහ ගත්බව මම දනිමි. මගහැර සිටිනවා හැරෙන්නට මට කල හැකි අන් කිසිවක් නොවීය. එය වරදකාරී ප්‍රතිචාරයක් බවමම දනිමි. නමුත් එය එසේ සිදුවිය. අප ඊට පසුකාලයේත් මිතුරුදම් පැවත්වුවත්, චෝදනාව මම ඔහුට වරින් වරමතක් කරදී ඇත්තෙමි.

මගේ මිතුරා එදිනට පසු තාරුකාගේ ගෙදරට පැමිණියේම නැත. නමුත් නැගණිය හා තිබු සම්බන්ධය නම් තව සුලුකාලයකට ගලාගිය බව මම දනිමි. තාරුකාගේ අයියා ඉහළින්ම ගෝරනාඩුවක් පැවත්විය. මෙය කෝලම් මඩුවක්නොකරගත යුතු බවත්, අවශ්‍යනම් මට රැඳීසිටිය හැකිබවත් ඔහුට දොර වසාදමන බවත් දැන්වීය. මම, තාරුකාඇතුළු ගෙදර අන් අයගේ බලවත් අකැමැත්ත මත වුවද නවාතැන මාරු කිරීමට තීරණය කෙරුවෙමි. මේ කාලයවනවිට මම ෂෙරුනිකා සමගින් පෙමින් වෙලී සිටි නිසා තාරුකාගෙ ඇසුරෙන් මිදීමට මෙයද අවස්ථාවක් කරගත්තෙමි. තාරුකාගේ අයියාත් මමත් කාලයක් යනතුරුත් මිතුරන්සේ ඇසුරු කෙරුවෙමු. මින් වසර ගණනාවකට පෙර ඔහු ජීවිතයෙන් සමුගත්තේය.

ෂෙරුනිකාගෙත් මගේත් ප්‍රේම කතාව සෙමින් සෙමින් ඉදිරියට ගලා ගෙන ගිය වෘතාන්තයකි. අප දෙදෙනා තුළ ප්‍රේමයටත් වඩා එහාගිය මහා සොඳුරු බැඳීමක් විය. අපි අප දෙදෙනාගේම නිදහසට ඉහළින් ගරු කෙරුවෙමු. අපදෙදෙනාත් අන් සියලු පෙම්වතුන්සේම එහි මනා රසයන් අත්වින්දෙමු. අපිට අපේම ලෝකයක් විය. රාත්‍රී සාදයන්ද, හෝටලයේ විනෝද චාරිකාවන්ටද අප දෙදෙනා නිරතුරුවම සහභාගි විය. දින දෙක තුනක් පිටත නවාතැන් ගන්නා, ආයතනයේ වාර්ෂික විනෝද චාරිකාවන්ට, අප දෙදෙනාව එකම කංඩායමකට ඇතුළත් කිරීමට අපේ ලොක්කෝත් උදව් කළෝය. මේ ගමන් බිමන්ද ඉතාමත් රසවත් සිදුවීම් වලින් පිරී තිබුණි. තරුණ, තරුණියන්ට මේ තරම් ආස්වාදයක් වෙන කොහේ ඇතිද කියා සිතන්නෙමි. මේ අත්දැකීම් හරහා අපි බොහෝ දේ දැක ගත්තෙමු. ඉතා හොඳ කංඩායමක් සේ  එක් වුණෙමු.

දැන් මගේ අලුත්ම නවාතැන බම්බලපිටියේ ජෝශප් ලේන් එකේ තනි කාමරයක්ය. මමත් මගේ හෝටල් සගයෙක්වූ මනිලාලුත් මෙහි නිත්‍ය සාමාජිකයන්ය. ඕන කෙනෙකුගේ අවශ්‍යතාවයකට කාමරයේ යතුර ඉල්ලාගැනීම අනිකුත් මිතුරන්ගේ පුරුද්ද විය. කිසිවෙකුටත් ගණිකාවන් කාමරයට ගෙන්වීමට ඉඩ දුන්නේ නැත. අපද ගණිකාවන් ඇසුරුකර නැත්තේ නොවේ. නමුත් අපි අන් අයට මේ කාමරයේ අයිතිය ලබා දුන්නේ නැත. තම පෙම්වතිය සමග යන්නට තැනක් නොමැතිනම්, සුවය වෙනුවෙන් අපි අපේ නිදහස අහිමි කරගෙන, පැය ගණන් අවන්හල් තුළ කාලය ගෙවා දමා ඇත්තෙමු. ඕනෑම ආදර කථාවක ඔය වැඩෙත් සිදුනොවී නැත්නම් පුදුමයකි.

බම්බලපිටියට පැමිණීමත් සමගම මගේ ජීවිතය බොහෝ සිදුවීම්, හැල හැප්පීම් රාශියකට මුහුණ දුන් යුගයක ආරම්භය විය. ෂෙරුනිකා උදය වරුවේ වැඩ මුරයටත් මම දවල් වරුවේ වැඩ මුරයටත් වෙන්කර දමා තිබුණේ ඔය සමයේය. මගේ රාජකාරී අවසන් වන්නේ රාත්‍රි දහයටය. ඇය හමුවූවත් වැඩි කතාබහට වෙලාවක් නැත.අපේමිතුරන් රාශියක් පදිංචිව සිටියේ නගරයේය. ඉතා හොඳ බස් සේවාවක් පැවති බව නම් ලියා තැබිය යුතුවේ. මහපාන්දර දක්වා ලංගම සේවය පැයකට දෙකකට වරක් හෝ දකින්නට තිබුණි. තරුණයින්වූ අපි මුලු රාත්‍රියම ගෙවාදමන්නේ බාර් තුළ හෝ වීදියේය. බම්බලපිටිය එයට තෝතැන්නක් විය. සියල්ල අතේ දුරින්ය. කෑම, බීම හෝ ලෑමඕනෑම මොහොතක සැපයීමට බම්බලපිටිය නිතර සුදානම්ය. මේ නොනිදන නගරයේ අප වැනි හෝටල්සේවකයන්ද, නොයෙකුත් මාදිලියේ තරුණයන්ද නිරතුරුව දැක ගත හැකිවිය. ගාලුපාරේ සිරිසඳ නම්වූ හෝටලයඉදිරිපිට කොට තාප්පයට කතා කල හැකිනම් බොහෝ දේ පවසනු ඇතමේ තාප්පය උඩ එදා හමුවූ මිතුරන් බොහෝ දෙනෙකු ඉහළ යැයි කියු සමාජ කොටස්වල පුතුන්ය. සමහර දූවරුන්දසිටියෝය. මුදල් හදල් ඇති පදමට තිබු ඔවුන් අතර හොඳින් අධ්‍යාපනය ලැබුවන්සේම. නොයෙකුත් හැකියාවන්ඇතිවුන්ද සිටියෝය. සංගීතයට ලොල්වූ පිරිස වැඩිය. සුදුසු කාලයේදි තාප්පයෙන් බැස ගැනීමට නොහැකිවූවෝබොහොමයකි. පසු කාලයකදීවත් ඔවුන් එයින් බැස යන්නට ඇත. එසේ නොකළානම් ඔවුන් අදටත් ජීවත්වෙනවාදැයි කියා මට ඇත්තේ සැකයකි. ඔය සිරිසඳේ තාප්පයට ලොකු ඉතිහාසයක් ඇත. ඔතන බොහෝ දේහුවමාරු විය.

රාජකාරී නිමවීමෙන් පසු අප නිරතුරුවම ගොඩවෙන පළමුවෙනිම ස්ථානය නම් හෝටලයට ඉදිරිපසින් වෙන්නටමුහුද ආසන්නයෙම ඉතා විවෘත ස්ථානයක පිහිටා තිබු එවර්ලාස්ට් හෙවත් යුනයිටඩ් කල්බ් එකය. ඉන්දියානු මහකොමසාරිස් කාර්යාලයට යාබද ඉඩමේ පිහිටා තිබු මෙම ස්ථානය ඉතා සොඳුරු බොන ස්පොට් එකක්ව තිබුණි. මුහුදු සුළඟේ පහස ලබමින් බෝතල් හිස්කිරීමට මධු ලෝලියෝ මධ්‍යම රාත්‍රියටත් ගොඩවේ. බෙල්ල පාත්වෙනකම්බොන ධනපාල අයියා නම්වූ වේටර් අයියාද වෙරි මරගාතේ වුණත් ඉල්ලුමට සැපයුම ලබාදේ. මෙය අයිතිව තිබුණේ නිමල් රිචඩ් නම්වූ ධනවත් පුද්ගලයෙකුටය. සුදු සරම සහ කමිසයත්,දම්වැලක් බඳු රත්තරන් මාලයත්, බ්‍රෙස්ලට්එකත්, රොලැක්ස් ඔරලෝසුවත් පැළඳ බාර් කවුන්ටරයටවී ඔහුත් මහ රාත්‍රිය වෙනකම් බීමෙන් සප්පායම් වේ. රාජකීය විදුහල අසල පස්වැනි පටුමගේ මාලිගාවක් වැනි අලංකාර නිවසක් ඔහු සතුවිය. ඔහු චිත්‍රපට නිෂ්පාදනයේද නිරතවී සිටි බව මතකය. ඕනම දේකට ඔට්ටු චණ්ඩි සල්ලිකාරයෙකි. කවුරුන් හෝ පසු කාලයකදිමොහුව වෙඩි තබා ඝාතනය කළේය.

ඔබ කිසිවෙක් විශ්වාස නොකරනා අමුතුම පන්නයේ තැනක් ඔය බාර් එකටත්, ඉන්දියන් මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයටත් මෙහා පැත්තෙන්, රේල්පාරට නුදුරුව මුහුද අයිනට වෙන්නට තිබුණි. ගස් කොළන් වලින් ආවරණයවූ මේ කාමර දෙක, විවෘත ඉස්තෝප්පුව සහ වැසිකිළියක් සහිත නිවස අපගේ නිශාචර ජීවිතයේ තවත් නැවතුමක් විය. මෙහි නැවතී සිටියේ හෝටල් සගයන් දෙදෙනක් සහ එහි අයිතිකරුගේ ගෝල බාලයෙක්ය. අද මේකුඩා බිම් කඩේ මහා විශාල ගොඩනැගිල්ලක් සාදා තිබෙන්නට පුළුවන. මේ සියලු නවාතැන් සහ සමාජ වටපිටාවන්සමගම, මගේ ජීවිතයත් එක්තරා දිශාවකට තල්ලු වෙමින් පවතින බව එදා නොතේරෙන්නට ඇත. මේ සියල්ල ජීවිතේ කොටස් බවට මතක් කරගැනීම පමණක් ඉතුරුව තිබේ. ජීවිතය පරිස්සමින් පරිහරණය කිරීම තමන් සතු වගකීමකි. මා ඉදිරියට කියන්නට යන්නේ තුළින් මා ලැබු පාඩම්ය.

AT THE CROSSROADS OF LIFE – BY MARTY ROBBINS

Posted in Uncategorized | 28 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (64)..ඇඳිරි නීතිය..

1983 ජූලි මාසයේ විසිපස් වෙනිදා වෙනවිට කොළඹ සහ අවට ප්‍රදේශයන්හී ඇඳිරි නීතිය පනවන ලදි. එනමුත් තවමත් ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා සිදුවෙමින් පවතින බව හෝටල් පරිපාලනය මගින් අපට දැන ගන්නට ලැබිණි. ගුවන් ගමන් අවලංගු නොවූ සංචාරකයින්, කටුනායකට රැගෙන යාම ඒ ඒ ආයතන විසින් සීරුවට කරගෙන ගියමුත්, සංචාරකයින් සිටියේ තදබල අවිශ්වාසයකින් හා තැතිගැන්මකින්ය. බොහෝ සංචාරකයින් හෝටලයේම රැඳි සිටි බව මතකය.

මේ වනවිට රටේ තත්වය ඉතාම බියකරු අඩියකට පත්වී තිබුණත්, හෝටලයේ සේවකයන් අතර යම් ප්‍රීතිමත් සහ උද්‍යෝගීමත් වටපිටාවක් නිර්මාණය කිරීමට ලොක්කන් සමත්විය. නිවෙස් බලා යාමට කැමති අය හැරලවීමට සියල්ල සංවිධානය කර තිබුණත්, බොහෝ අය ස්වෙච්ඡාවෙන් නතරවී ,ආයතනයේ ගෞරවය රැකගැනීමට යුහුසුළු විය. මට මෙන් අප වැනි තරුණ තරුණියන්ට නම් මෙය එක්තරා ආකරයක විනෝදජනක සේවක එකතුවීමක් ලෙස දැනුණා නම් පුදුමයක් නොවේ. මෙහෙම එකතුවීමක් දකින්නට හෝ විඳින්නට වෙන්නේ, වාර්ෂික විනෝද චාරිකා හෝ ක්‍රීඩා උත්සවයේදි පමණය. බරපතලම ගැටලුව නම්, එක් වැඩ මුරයක් සඳහා පැමිණි සේවකයින් පිරිසක් සමගින් පමණක්, මෙතරම් කාර්ය බහුල හෝටලයක් කෙසේ පවත්වා ගෙන යා හැකිද යන්නය. අවන්හල් හය හතෙන් එකක් හෝ දෙකක් තාවකාලිකව වසා දමන්නට තීරණය විය. පිටතින් අමුත්තන් නාවත්, නැවතී ඉන්නා පිරිසටවත් අවම සේවයක් හෝ ලබාදීමට සේවක සංඛ්‍යාව ප්‍රමාණවත් නොවේ. කාමර තුන්සීයකට අධික ප්‍රමාණයක අමුත්තන්ය. වැඩේ ලෙඩේ වෙන පාටය.

ඔබරෝයි හෝටලයේ ඉහළ කළමනාකාරිත්වය පවත්වාගෙන ගියේ විදේශිකයන්ය. මෙවැනි අවස්ථාවක ඔවුනට කල හැකි දෙයක් නොවේ. අපේ අවන්හලේ ලොක්කා වැඩේ අතට ගත්තේය. හෝටල් නඩත්තු අංශයේ සිට ලොන්ඩරිය, කාමර සැකසීම, මුළුතැන්ගෙය ආදී වශයෙන් සේවා අංශ විස්සකට වඩා පවත්වාගෙන යායුතුය. කොල්ලුපිටිය පොලිසියෙන් ඇඳිරිනීති බලපත්‍ර ලබාගත් මොහු, හෝටලයේම වෑන් රථයකට අප දෙදෙනෙක්ද නංවාගෙන දැන් සේවක සේවිකාවියන්ගේ නිවෙස් කරා යන්නේ, කොහොම හරි තව පනහක් හෝ හැටක් රාජකාරියට කැන්දාගෙන ඒමටය. මේ ගමනටට සම්බන්ධවීමට ලැබීමත් මා ලැබු අනගි අත්දැකීමක් බව කියා තැබීම වටී.

මහා කලබලකාරී අවස්ථාවක ,ඇඳිරි නීතිය පවතින මොහොතේ කොළඹ නගරය පුරාත්, නුගේගොඩ, මහරගම, දෙහිවල, ගල්කිස්ස, වත්තල, ජාඇල නගර හරහා කරක් ගසමින් අවට සිදුවන්නේ කුමක්දැයි දැක බලාගැනීමට ලැබෙන්නේ හමුදා හෝ පොලිස් නිලධාරියෙකුට පමණක් විය යුතුය. රස්තියාදුවට කොහොමත් කැමති මට මෙයත් බොහො වටිනා අවස්ථාවක් විය. දකින දකින තැන කළු දුමාරයය. අතරින් පතර තවමත් කොල්ල කෑම්ය. හමුදා වාහනද එහේ මෙහේ සැරි සරයි. කිසිවක් සමථයකට පත්වී නොමැත. අප කිසිත් නොදොඩා ගමනේ යන්නෙමු. ඒ අවාසනාවන්තම සිද්ධිය අප දකින්නේ, නුගේගොඩ අනුලා විදුහල ආසන්නයේදීය. පාර අයිනක ගිනිගන්නා මිනිස් සිරුරකි. ඒ දසුන තවමත් මගේ හිත තුළ වරින් වර සක්මන් කරයි. මම ඒ ගැන තවත් නොලියන්නෙමි. ඒ දෙමළෙකුගේ විය යුතුය. 1989දී අප සිංහලුන් ගිනිගන්නා අයුරුත් දුටු මිනිසුන්ය. අපේ රටට මේ විපත් දැන්නම් හොඳටෝම ඇතිය.

අප ගොඩවැදුණු නිවෙස්වලින් ලැබුණු ප්‍රතිචාර විවිධාකාර විය. සමහරුන් ස්වෙච්ඡාවෙන්ම වාහනයට ගොඩවිය. සමහරුන් සැඟවුණු බවක් පෙනුණි. සමහරුන්ගේ ගෙදර උදවිය තම දූ දරුවන්, ස්වාමියා ගෙදරින් බැහැර කිරීමට අකැමති විය. එය ඉතා සාධාරණ බැව් කිවයුතු නොවේ. දන්නා කියනා අපේ වර්ගයේ මිත්‍රයින්ව නම් මොහාන් ද සිල්වා, වාහනයට නංවාගත්තේ හැඳ සිටි සරම හෝ කොට කලිසම පිටින්ය. ඒ මුහුණු අදත් මගේ මතකයේ තිබේ. දැන් නම් අපිට දැනෙන්නේ අප විනෝද ගමනක් යෑමට එකට එකතුවෙනවා යන හැඟීමකි. ඒ සතුට මොහොතකට අමතකව ගොස්, යළිත් සතුටක්ම බවට පත්වූයේ අප සමග සේවය කල දෙමළ ජාතිකයින් දෙදෙනෙකුගේ නිවෙස් සොයා ගැනීමෙන් පසුවය. අපේ ලොක්කා ඒ පවුලේ අයවත් වාහනයට දමාගෙන හෝටලයට රැගෙන ආවෝය. ඒ මොහොත ඉතාමත් හැඟීමබර වූ බව නිසැකය. ඒ පවුලේ අයව අප හෝටල් ලොබියේ රඳවා ගෙන කෑම බීම අවශ්‍ය අඩුම කුඩුම සම්පාදනය කළේ අපේ යුතුකම් ලෙසය. දිල්හානිගේ පියාට මම හැන්දෑවට හැන්දෑවට බියර් වීදුරුවක් ගොස් පිළිගැන්වූ විට ඒ මුහුණේ තිබු අවිහිංසක ප්‍රතිචාරය අදත් මගේ දෑසට කඳුළු එක් කරයි. ඔහු දින කීපයක් නිදාගත්තේද ලොබියේ සෝපාවකට හිස හේත්තු කරගනිමින්ය. ඒ පසුපති මහතා ගුණ යහපත් වයසක මිනිසෙකි.

යම් යම් සුලු අඩුපාඩු සහිතව හෝ හෝටලයේ දැති රෝද දැන් සක්‍රීයව කැරකෙන්නට පටන් ගති. දිනපතා රැගෙන එන අලුත් මාළු, පලතුරු, එළවළු ලොරි නම් පෙනෙන්නට නැත. ඒවා අපට අදාළ නොවේ. ඒවා ලොක්කන්ගේ වැඩය. විවාහ උත්සව සහ අනිකුත් උත්සව ඩිනර් ඩාන්ස් සියල්ල අවලංගු වේ. ඒ කාලයේ ලංකාවේ තිබු හොඳම සහ වැඩි ප්‍රමාණයක් රඳවාගත හැකි උත්සව ශාලාව වූයේ ඔබරෝයි හෝටලයේ, ගෝල්ඩන් බෝල් රූම් නම්වූ ශාලාවය. අද ඒ ශාලාව කොටස් දෙකකට වෙනකර දෙතුන්සීයක් පමණවූ අපගේ නිදන ශාලාව වී හමාරය. කොටසක කෙල්ලෝය. කොටසක අපිය. විනෝද සාගරයකි. පොඩි පොඩි කොටු පැනීම් නොවුණාද නොවේ.

සිටිනා සේවක ප්‍රමාණය වැඩ මුර තුනකට බෙදා, සියලුම අංශ මනාව හසුරුවා ගෙන යාමට කළමනාකරුවෝ අති දක්ෂයෝ විය. සේවක ආපනශාලාව පැය විසිහතරේම විවෘතය. කවදත් ඉස්තරම් සහ රසවත් ආහාර පානයෙන් සේවකයන්ට සැලකු ඔබරෝයි හෝටලය, මේ කලබල අස්සේත් එය පෙර සේම පවත්වා ගෙන ගියේය. එදා ලංකාවේ හෝටලයක් සතුව තිබු විශාලතම ලොන්ඩරිය සියලු දේ පිරිසිඳු කරදෙමින් අනගි සේවාවක් ඉටු කළේය. ලොන්ඩරි කළමනාකරුව සිටියේ ඉන්දියාවේ ඔබරෝයි හෝටල් පාසලෙන් පුහුණුව ලැබු ප්‍රභාකරන් නම් ද්‍රවිඩ ජාතික තරුණ මහතෙකි. මමත් ශෙරුණිකාත් එක වැඩ මුරයක සේවය කෙරුවෙමු. අප රාත්‍රී දහය, එකොළහ වන විට සේවය අවසන් කර , කෙල්ලෝ සහ කොල්ලන්ගේ විනෝද සාගරයට එකතු වන්නෙමු. මට කෙල්ලෝ හෝ ශෙරුණිකා පිළිබඳ මහා උනන්දුවක් නොවීය. නමුත් මම ඇය පිළිබඳ සොයා බැලුවෙමි. අපේ ගැන්සිය සෙට් වෙන්නේ ඔබරෝයි ටෙනිස් කෝට් එකේ හෝ කාර් පාක් එකේය. එය ඉතාම සුන්දර දින කිහිපයකි. නමුත් රටම ගිනි ජාලාවකි.

අපේ ගැන්සියේ පහළොවකට වැඩි ප්‍රමාණයක් විය. කෑමට, බීමට, විනෝදයට ඇබ්බහිවු සෙට් එකක් යැයි කීවාට වරදක් නැත. හෝටලයේ අනිත් අංශවල සේවකයින්ට නොලැබුණු වාසියක් අවන්හල් සේවකයාට තිබුණි. එය කාටත් හොරෙන් කරගත යුතුව තිබුණි. ඒ නම් බියර්, විස්කි, බ්‍රැන්ඩි, වයින් වරප්‍රසාදයයි. එය කරගන්නා සැටි අප දැන සිටියෙමු. මේ සියල්ලද කර පින්නාගෙන, මුළුතැන්ගෙයි මිතුරන් අපටම විශේෂයෙන් හදාගන්නා, සුද්දන්ටවත් නොලැබෙනා බයිට්ද හදාගෙන හඳපානේ සෙට් වෙන්නෙමු. ලෝකයේ තිබු බොහෝ බීම වර්ගත්, කෑම වර්ගත් රස විඳින්නට හැකිවූයේ හෝටල් සේවකයෙක් නිසා බව කිව යුතුවේ.

මොහාන් ද සිල්වා නම්වූ අපේ ලොක්කාගෙන්ද අපට ඇති පදමට බියර් සැපයුමක් ඔය දිනවල ලැබුණේය. අප පිස්සු කෙළියත්, පිළිවෙළට වැඩේ කරනා අය බව ඔහු දැන සිටියේය. අපේ සෙට් එකේ දක්ෂ ගිටාර් වාදකයෙක් සිටියේය. සේනක නම්වූ ඔහු අද ජීවතුන් අතර නැත. ගාල්ලෙ පොරක්වූ ඔහු අපි සමග දෙහිවල වළේ බෝඩිම්වී සිටියේය. මේ කෑම, බීම, සංගීතය කෙසේ සපයාගත්තත්, ගංජා සුරුට්ටුවක් හෙවත් ජොයින්ට් එකක් ගැසිමේ තදබල උවමනාවක් සහ පුරුද්දක් අපිට එකල තිබුණි. හෝටලයට හිරවී සිටිනා නිසා, කොම්පඤ්ඤ වීදියට යාගන්නත් බැරිය. අපි ගාලුපාරටත්, කොම්පඤ්ඤවීදියටත් මැදිව බලා සිටිනෙම්මු.

ගාලුපාරේ ඔබරෝයි හෝටලය අසලම ඇති කුඩා පාලම යටින් දිවෙන්නේ රේල් පාරය. පාලම අසලින් රූටාගෙන පහළට බැස්සොත් රේල් පාර දිගේ කොම්පඤ්ඤවීදියට යා ගත හැකිවේ.ඔය පාලම අසලම මුහුද පැත්තට වෙන්නට ඒ කාලයේත් මාසාජ් පාලර් එකක් තිබුනා මතකය. වෙන මසාජ් පාලර්වලට ගොස් තිබුනත් මම ඔතනට නම් ගොස් නැත. ගිය අය දන්නවා ඇත. අප දෙදෙනෙක් මේ ඇඳිරි නීතිය අස්සේ ඔතනින් බඩගා ගෙන ගොස් “ඔපරේෂන් ස්ලේව් අයිලන්ඩ්” ජය ගත්තෙමි. ඒ කාලයේ කොළඹ මත්ද්‍රව්‍ය වෙළඳපොළේ තිබුණේ ගංජා, අබිං සහ ඉතා සුලු වශයෙන් හෂිශ් නම් මත්ද්‍රව්‍යත් පමණි. ඉහළ පෙළේ උදවිය අතරේ LSD වැනි ඉතාමත් විරල මත්ද්‍රව්‍ය තිබු බව අසා ඇත්තෙමි. නමුත් ඒ කාලයේ දැක තිබුණේ නැත. ගඟ අයින වත්තේ ගංජා විකුණු හාදයා කිව්වේ කර්ෆිව් නිසා බඩු නොමැතිබවය. හිස් අතින් යන්නටත් බැරිය. අපි මොහුව හොඳින් දන්නා එකෙකි. පින්සෙන්ඩු වීමෙන් අනතුරුව මොහු අපිට ඕන නම් අබිං දෙන්නම් යැයි පැවසීය. අබිං සිරිල් නම් වයසක බුවා අප හඳුනාගත්තේ එදාය. අබිං ගුලි දෙකක්ද මිලදී ගෙන අප රේල් පාර දිගේ ගිය පාරෙන්ම නැවතත් හෝටලයට ගොඩ වුණෙමු. ඒ ගිය ගමනින් පසු අප කිහිප දෙනෙක් ජීවිතේ පළමු වතාවට අබිං වැළඳුවෙමු. එය තවත් අවාසනාවන්ත පරිච්ඡේදයක ආරම්භය විය. ඒ මිතුරන්ගෙන් එකෙක් හෝ දෙදෙනෙක් හැර අන් අය බොහෝමයක් යුරෝපයේ, ඇමරිකාවේ හෝ ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජීවත්වෙන බව මම දනිමි.

එදා අප තරුණ කාලයේ පවත්වාගෙන ගිය ඒ කිසිම නරක පුරුද්දක් ප්‍රවර්ධනය කිරීම හෝ උලුප්පා දැක්වීම මගේ අරමුණ නොවන බව වටහාගන්න. ඔබ එවන් කුඩා මනසකින් හෙබි අතදරුවන් නොවන බව මගේ විශ්වාසයයි. මේ මගේ කතාවයි. මම එය හෙමින් සීරුවේ ලියන්නෙමි.

එදා 1983 කළු ජූලියේදි අප හා සමගම තම කාලය, ශ්‍රමය කැප කෙරු අපේ සහෘද සේවකයන් වෙනුවෙන් නිකුත්වු සහතිකයක සටහන්වු වාක්‍යය කිහිපයකින් කොටසක් ගෙන මේ සටහන අවසන් කරන්නෙමි.

“May I add that without your wholehearted support,it would not have been possible for the Hotel to have maintained the high standards of service it is renowned for the world-over. The generous compliments received from guests only go to emphasise the excellent team spirit and performance you and your colleagues put in during this period. The Lanka Oberoi is proud of you!!”

Posted in Uncategorized | 70 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (63)..කැත ජූලියේ ඉතුරු ටික

ජීවිතය තුළ මිනිසුන් අන්ත අසරණ තත්වයන්ට පත්වෙන අවස්ථා මම දැක ඇත්තෙමි. අසා ඇත්තෙමි. කියවා ඇත්තෙමි. එපමණක් නොව මම විඳවා ඇත්තෙමි. ඒ මට පමණක් නොව, ඔබ සැමටමද පොදුවේ. නමුත් ජීවිත කාලයක ඉතුරුකර ගත් දෙයින්, සොඳුරු නිවාඩුවක් ගත කර ගැනීමට තවත් රටකට පැමිණි සංචාරකයින් , මෙවන් අපහසුතාවයකට පත්වීම, මා දුටුවේ පළමුවරටය. මම ඒ පිළිබඳ දැන් ලියන්නෙමි.

ඔබරෝයි හෝටලයේ ලොබියට ගොඩවි සිටී නේවාසික අමුත්තන් මහා අකරතැබ්බයකට ලක්වී ඇති බව, ඒ මුහුණුවලින් පෙනේ. මුහුණු සහ මුහුණු පොත යනු එකක් නොව දෙකක් බව තරයේ මතක තබා ගත යුතු බව නම් කිව යුතු නොවේ. ෆේස් බුක්, ලෙග් බුක්, අහවල් බුක් කියා කිසිත් නැත. එහෙම තිබුණා නම්, වැඩේ මීට වඩා ලෙඩක් වීමට ඉඩ තිබු බව, අද මගේ විශ්වාසයයි. සමාජ ජාලා සමග අපේ වෛරයක් නැත. කන, බොන දේ සමග පවා අද ඇත්තේ ෆේස් බුක් තරඟයකි. එය ඉණෙන් පහළට රැගෙන නොයෑම ඔබේ යුතුකමකි. සැබෑ ෆේස් එක සහ සැබෑ පොත එළියට එන්නේ එදාටය. එතනට නොයන්න යැයි කියා සිටිමි.

මා මීට කලින් ලියු සටහනට අනුව, අප “සේවය පෙරට” තබා වැඩට සුදානම්ය. අපේ කොෆි ෂොප් මැනේජර් කිව්වේ, වැඩේ අප්සෙට් බවත්, කොල්ලනේ සහ කෙල්ලනේ, අපි අපේ වැඩේ කරමු යැයි යන්නය. මේ රෙද්දෙන් ගැලවී ගෙදර යාමට, මටත් නොසිතුණා නොවේ. මම රැඳුනෙමි. මා පමණක් නොව. අපේ අවන්හලේ බොහෝ දෙනෙක් වැඩේට බැස්සෙමු. මම සෙරුනිකාටත් ඉන්න යැයි කිව්වෙමි. අපේ මැනේජර්ව සිටියේ මොහාන් ද සිල්වා නම්, ජොලිබර මිනිස් පරානයකි. යට ඉඳන් උඩට ආ ඔහු වැනි මිනිසුන් අද විරලය. ඔහු අද අප අතරින් වියෝව ගියත්, ඔහු කියු බොහෝ දේ මට මතකයේ ඇත. “අද මේ හෝටලයේ ඉන්නේ, අපට ආදයම ගෙන එන සුද්දන්ය. අපි ඔවුන්ට නිසි සේවයක් ලබා දිය යුතුවේ. ඇඳිරි නීතිය මොහොතකින් පනවයි. යන්න ඕන එවුන් පලයන්. අනිත් එවුන් මට නම සහ ලිපිනය දීපන් ” යනුවෙනි. මේ මොහාන් ඩි සිල්වාගේ භාෂා විලාසයයි. සුද්දන් කියා ලිව්වෙත් හේතුවකටය. එදා අපේ රටට පැමිණි සංචාරකයන් සියල්ලක්ක්ම බටහිර යුරෝපීයන්වේ. එයින් බොහෝ දෙනා බටහිර ජර්මානුවන්ය. ප්‍රංශ, ඉතාලි, බ්‍රිතාන්‍ය, ඩෙන්මාර්ක සංචාරකයෝද වැඩි වශයෙන් සිටි බව මතකය. අපි වැඩට බැස්සෙමු. එදා මොහාන් නොසිටින්නට, මේ කතාව ලියන්නට වෙන්නේ වෙනත් ආකාරයෙන්ය. මට කතාවක් ඉතිරිකල මොහාන් ද සිල්වාටත්, මා නිසාම හෝටලයේ රැඳි සිටීමට, තීරණය කෙරු සෙරුනිකාටත් මගේ ආචාරය පුදමි. එදා මෙන් අදත් ඇය මා ඇසුරේ මා සමීපයේමය. මගේ සමනල එපිසෝඩ් එක පසුවට තබමි. අපේ ලොක්කා කෙල්ලන්ගේ ගෙවල්වලින් අවසර ලබා ගෙන තිබුණේය. මේ බව දැනගත්,අපට සිගරට් පවා රැගෙන දුන් රෙක්ස් කොඩිප්පිලි නම් ඒ ජනප්‍රිය නළුවාද, හෝටලයට පැමිණියේ, ඔහුගේ දුව රොශාන්තිත්, සෙරුනිකා සමග හෝටලයේ රැඳී සිටින්නියක් වූ නිසා විය යුතුය. කොල්ලන්ට ඕවා කිසි ගණනක් නැත. අප බලන්නට එකෙක් නොමැත. ඒදා හෝටල් ක්ෂේත්‍රයේ හැඩතල එසේය. නමුත් අප සියල්ලෝම හෝටලයේ සිටිනා බව, අපේ අයගෙ නිවෙස් සොයා ගෙන ගොස්, පණිවිඩ දුන්නේ ඔය මොහාන් ඩි සිල්වාය. මටත් ඒ ගමන් සඳහා සහභාගි වීමට සිදුවිය. ඒ මම වළේ පොර නිසාය. තව අයද සිටියෝය.

මේ පහතින් උපුටා දක්වන්නේ, මා විසින් වෙන ස්ථානයක මීට පෙර කාලයක ලියා තැබු සටහනකි. ඒ කොටසට එකතුවිය යුතු දේ බොහෝය. නමුත් කිසිම වෙනස් කිරීමකින් තොරව එය මෙහි ඇත. එදා කතාවේ, කැත ජූලිය මෙතනින් අවසන් කර, ලබන කොටසේ සිට, මගේ ජීවිත කතාව ඇදගෙන යමි. ඒ කැත ජූලිය…එතරම් කැතය. එතරම් කළුය.

//////සක්කිලි රාජාගේ සිට, කේ. වෙන්කට්, මුත්තුසාමි මාස්ටර්, රොක්සාමි මාස්ටර් වැනි නිර්ව්‍යාජ කලාකරුවන් දක්වා, අනේකුත් වධ බන්ධනයන්ට ලක්වූ පුරවැසියන් ප්‍රමාණය අති මහත්ය. අති මහත් මුදල් සම්බාරයක් හිමිව තිබු සුපිරි ද්‍රවිඩ ජාතික ධනපතියන්ට ඒ තරමට පීඩා විඳින්නට සිදු නොවූයේ, ඔවුන් හැකි ඉක්මනින්ම තරු පහේ හෝටල්වල ලැඟුම් ගත් නිසාවෙනි. කොපමන මුදල් තිබුනත්, කොතරම් පහසුකම් තිබුනත්, ඔවුන්ගේ හැසිරීම් රටාවන් සහ ඔවුන් සමග දොඩමළු වීමේදි මා දුටු, ඔවුන්ගේ කළකිරීම නම් ඉතා දුක්බරය. එදා සිටි සුපිරි ව්‍යාපරිකයෙකුවූ ඥාණම් මුදලාලි වැනි අයද ඔය ගොන්නේ විය. මම ඉතිරිය පසුවට ලියමි.

මගේ කතාව අකුරු කරන්නට වෙන්නේ එක් එක් තැනින් ගොඩවී නිසා මට ඇත්තේ පසුතැවිල්ලකි. ඉපදුනදා සිට මේ දක්වා ආ ගමන හිතේ තියෙනා පරිදිම ලියන්නට උවමනාවූවත් මම ඒ කතාව කොටස් පනහකට වඩා ලියා තබා නිහඬ වූවෙමි. අද ලියන්නේ අතර මැදි අවස්තාවක් වූවත්, ඒ තුල ගැබ්ව ඇත්තේ මගේ කතාවය. මා හා බද්ධවූ මගේ රටේ කතාවය.

කළු ජූලියේ විකෘතිමත්ම දිනයවූ විසිතුන්වෙනිදා රාත්‍රිය වන විට, අපේ ඔබරෝයි හෝටලයේ කාමර එකක් නෑර පිරි ගියේ දේශිය ලැඟුම ගන්නා අමුත්තන්ගෙනි. සිදුවන්නේ කුමක්දැයි වටහා ගැනීමට කාලයක් නැත. අප කාර්ය බහුල සේවයකයන් යැයි කිව යුතු නොවේ. විදේශීය සංචාරකයින්ට මෙය මහා අමුත්තක් විය. නමුත් ඒ සිදුවෙමින් පැවති අවිචාර සිදුවීම් වහ වහා දැණගැනීමට ,අද මෙන් එදා පහසුකම් නොවීය. කාමර පන්සීයකට ආසන්නවූ (මගේ මතකය නිවැරදිනම්) ඔබරෝයි හෝටලයේ නැවත ලැඟුම් ගැනීමට ඉඩකඩ නැත.

සැන් ඇන්තනීස් සමූහ ව්‍යාපාරය හිමිව තිබූ, ද්‍රවිඩ ජාතික ව්‍යාපාරකියෙක්වූ ඥාණම් මහතා, සුදු වේස්ටිය හඳිනා, කෙසඟ සිරුරකට හිමිකම් කියන්නෙක් බව මම දැණගත්තේ , ඒ ජූලි විසි තුන්වෙනිදාය. ඔහුගේ පවුලේ අය පමනක් නොව, ඔවුන්ගේ ලඟම ඥාති උදවිය සඳහාද, හෝටලයේ කාමර දහයකට පහලොවකට අධික ප්‍රමානයක් වෙන්වී තිබුණි. තවත් බොහෝ ද්‍රවිඩ ජාතික ව්‍යාපාරික ප්‍රජාවද එහි ලැඟුම් ගති. ඔවුන් නිදාගත්තා නොව, ආරක්ෂාව ලබා ගත්තා පමණක් යැයි මට දැනේ.

මුත්තුසාමි මාස්ටර්ලා, රොක්සාමි මාස්ටර්ලා වැල්ලවත්තේ, බම්බලපිටියේ හින්දු දේවස්ථානයන්හී අනාථයින් ලෙස ලැඟුම් ගද්දී, ඥානම්ලා, විවේකනාදන්ලා වැනි සුපිරි ධනවතුන් ඔබරෝයි හෝටලයට ගාල් වෙන්නේත් උපන් බිමේම අනාතයින් ලෙසය. ඒ සියල්ලන්ගේම මානසික පශ්චත්තාපය එකම දුක්ගැන්විල්ලක් මිස අන් කුමක්දැයි මම මගෙන්ම අසා ගන්නෙමි.

මේ සිදුවීම් මාලාව මෙසේ ඉක්මණින් සහ කෙටියෙන් ලියා අහවර කිරීමට නොහැකිවේ. ඥානම්ලා, සමාජ විග්‍රහයේදි ධනේශ්වර ප්‍රජාවේ මූලබීජයන් විය හැකිය. නමුත් ඔවුන් අපේ රටට එකතු කල මහා මූල්‍යමය එකතුවක්, සහ කළමනාකාරීත්ව දායකත්වයක් මෙන්ම, අනගි රැකියා සුරැකීමක්ද විය. ඒ වටහාගැනීම නැවත අධ්‍යයනය කලයුතුවේ.

රාජපක්ෂ රෙජීමය තව කාලයක් බලයේ සිටියා නම් අසූතුනට වඩා ඉතාම අභාග්‍ය සම්පන්න කාලයක් ඇතිවීමට තිබූ ඉඩකඩ බොහෝය. ඒ ගැන ලියන්නට ගිය හොත්, අද මට වැඩට යන්නට වෙන්නේ හෙලිකොප්ටරයික්න්ය. මා කියන්නේ පශ්චාත් යුධ සමය පිලිබඳවයි. ඒ බියකරු සමය අවසන් කිරීමට ඔබ සියළු දෙනා දුන් දායකත්වය අති මහත්ය. එය නැවත හැරවීමට ඉඩ නොදෙන්න.

1983 ජූලි මාසයේ විසි හතරවෙනිදා, ඥාණම් මුදලාලි මගෙන් ඇසූ එක් ප්‍රශ්නයක් ඇත. හෝටලයේ සිටි වේටර් කොලුවෙක් වූ මගෙන්, ඒ මහා ව්‍යාපාරිකයා තෙත්වූ දැස්වලින් ඉකිගසා ඇසුවේ ” පුතා….මම මේ රටට කෙරූ අපරාධය, දස දහස් ගණනකට රැකියා සැපයීමත්, රාජ්‍ය භාන්ඩාගාරයට බදු ගෙවීමත්ද” යන්නයි. ( මේ අහන ප්‍රශ්ණය පිලිබඳව ආර්ථික විද්‍යාත්මකව හෝ සමාජ විද්‍යාත්මක විග්‍රහයන් එකතු කිරීම, පාඨක ඔබ සතු අයිතියක් යැයි මම සිතමි. මම අත්දැකීම් ලියනවා මිස, මහා අධ්‍යාපනයක් ලැබූ, ලබු ගෙඩියක් නොවන බවද ලියා තබමි ). ඔහු පමනක් නොව, ඔහු වැනි බොහෝමයක් අය එදා පශ්චතාපයට පසුවුනේ ඇයි දැයි යන්න විමසා බැලීම වටී.

ඒ කාල පරිච්ඡේදය ගැන, මගේ අත්දැකීම් පසුවට ලියන්නට වෙන්නේ මට කාලය මදි නිසාමය. පසුව ලියන්නෙම් යැයි කියා අත හැරිනු කතා රාශියකි. ඒ ගැන බොහෝ අය මට සුන්දර චෝදනාද ඉදිරිපත් කරති. දෙන්න සමා…කකුල් නමා!!!////////

Posted in Uncategorized | 54 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (හැට දෙකට පසු 63නොවේ. )

මේ සියලු විනාශකාරී සිදුවීම් සියල්ලෙන් පසු මම අරලිය ගහ මන්දිරය ඉදිරිපිට බස් නැවතුමෙන් බැස හෝටලයට ගොඩවුණෙමි. කිසිම හා හූවක් නැත. කාර්ඩ් එක පන්ච් කර ලොකර් රූම් එකට ගොස් ශුද්ධ පවිත්‍රවී , යුනිෆෝම් රාජයාගෙන්ද සැරසී, මැනේජර් මහතාට වාර්තා කෙරුවෙමි. ඒ කාලයේ, ඔබරෝයි හෝටලයේ අවන්හල් සේවකයින් වැඩ මුරයක් ආරම්භ කිරීමට පෙර, එම අවන්හලේ මැනේජර් ලොක්කා විසින් පවත්වන අනිවාර්‍ය හමුවීමක් තිබේ. මෙය briefing යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබීය. විනාඩි පහළොවක් හෝ වැඩි කාලයක් ගතවේ. හමුදා පෙරෙට්ටුවක් හා සමාන වේ. යුනිෆෝමය, නේම් බැජ් එකේ දිස්නය, සපත්තු, මේස්, පෑන , ලයිටරය, රැවුල, කොණ්ඩය යන අංග පමණක් නොවේ, දැනුමද පරීක්ෂා වේ. ඒ දිනයේ හෝටලයේ ඉන්නා රෙසිඩන්ට්ස්ලා ගණන, අද දවසේ අපේ ටාර්ගට් එක, මේ වෙනතුරු accumulation , අද දවසේ මෙනු පතේ non -availability මොනවාද යන්න, soup of the day, wine of the day එක මොකක්ද, රෙගියුලර් කස්ටමර්ස්ලාගේ අවශ්‍යතාවන් මොනවාද, නයිට් ක්ලබ් එකේ අද ගහන බැන්ඩ් එක මොකක්ද, ඔවුන් මොන රටේ අයද, ගහන්නේ මොන වර්ගයේ මියුසික්ද, මහා ප්‍රශ්න විචාරාත්මක වැඩ පිළිවෙළකි. අපේ අවන්හලේ පමනක් තිබු 150කට වඩා කෑම වර්ග, ඒවා සාදන පිලිවෙල පිලිබඳ අවම පැහැදිලි කිරීමක් තමන් සතුව තිබිය යුතුවේ. වයින් ලිස්ට් එකේ වර්ග තිහකින්, රට, පලාත, මිදි වර්ගය පිලිබඳ අතරින් පතර විමසනු ලැබේ. අදටත් මේවා සිදුවෙනවා නම් නොඳය. එදා අප සමග සිටි වේටර්ලා, අද ජීවිතයට යම් අරුතක් සපයාගෙන ඇත්තේ මේ ඉගැන්වීම් නිසා බව ආඩම්බරයෙන් කියමි.ඉන් කාලයකට පසුව වුනත් රජ සහ රජ කුමරුන්ටත් මගේ සේවය ලැබුනේ මේ ආභාශය නිසාය. එදා ඔබරෝයි හෝටලය, මට නම් ශාන්ති නිකේතනයකි. ගුරුවරුන් සහ මගේ සගයින්ට බොක්කෙන්ම තැන්ක්ස්ය!! මම අදටත් මේ ඉගැනුමෙන් පල ලබන්නෙමි. යමක් කරන්නට, පෙර සුදානමක් තිබිය යුතුය. වේටරයා යනු අපේ කාලයේ නිකම්ම, නිකම් වේටර්යකු නොවීම පිළිබඳ අදත් මම සතුටුවෙමි. තල වපුරන්නේ, තල නෙලීමට මිස වල් නෙලීමට නොවන බව මම ඔබරෝයි හෝටලයෙන් ඉගෙන ගත්තෙමි.

සඳුදා වෙන තෙක් අප නිවසින් පිටව සිටිනා නිසා, මේ ලියා තැබුයේ කැත ජූලියේ ඉතිරි භාගයට ප්‍රවිශ්ටයක් පමණි. මට සමාවෙන්න.මම අද සිට ඉරිදා වෙන තෙක් ඩෝප් වීමට නියමිත බැව් මිතුරෙක් පැවසීය. ඉතිරිය සඳුදාට හෝ ඉන් පසුවට ඉතිරි කරමි. මේ අවුල් කථාවේ හැට තුන නොව, හැට දෙකට අන්දපු පොඩි ජොකෙක් පමණය.

Posted in Uncategorized | 32 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (62)…අසූ තුනේ කැත ජූලියෙන් බාගයක්..

මගේ කථාවේ මේ පසුවන්නේ එක්දාස් නවසිය අසූතුන වසරයි. මම තවමත් ඔබරෝයි හෝටලයේ සේවකයෙක්මි. මගේ ආදරණීය මිතුරිය ෂෙරුනිකාද තවමත් එහි සේවය කරමින් සිටියි. පසුගිය සටහන අවසන් කෙරුණේ, මම සහ ෂෙරුනිකා අතින් අල්ලාගෙන ගිය පළමුවැනි ගමන පිළිබඳවය. ඒ තව සමුදීමක් සිත්හී තබාගෙන බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. තාරුකා සහ පවුලේ අය ෂෙරුනිකාට ඉතා හොඳින් සංග්‍රහ කෙරුවා පමණක් නොව, එම නැගණියන් ඇය හා ඉතා ඉක්මනින් මිතුරු විය. ඔවුන්ද ඇයගේ පාසලට නුදුරු පාසලක සිසුවියන් වීම, මේ මිතුදම තවත් පහසු කරවීය. මොවුන් බොහෝ කාලයක් හොඳම මිතුරියන් බවටද පත්වසිටි යුගයක් මට මතකය. මේ මිතුදම් නිසා මට සිදුවූ වාසි මෙන්ම පාඩුද නැතුවා නොවේ. තාරුකා සහ මා අතර කිසිවක් සිදු නොවූ සහ අප පෙම්වතුන්ව සිටියා දැයි නොසිතෙනා අයුරින් තාරුකා හැසිරේ. නමුත් ඇය මා හා දොඩමළු වීමට උත්සුකවන බවක් නම් පෙනේ. මම නැවතී සිටින්නේ ඒ නිවසේමය. ඕනෑම මොහොතක ඒ කතාබහ කරගත හැකිවේ. අප ඔවුන්ට සමුදී එතනින් පිටත් වුණෙමි.

ප්‍රේම සබඳතා කෙසේ වෙතත්, ඒවා අවුට් ඔෆ් ද ට්‍රැක් නොවී පවත්වාගෙන යෑම එතරම් පහසු කටයුත්තක් නොවන බව කවුරුත් දනී. මම දැන් ඉන්නේ හමුවීමක් සහ සමුදීමක් අතර සංක්‍රාන්ති සමයකය. සමුදීම් එතරම් පහසු නොවේ. අතහැර දැමීම් ඒ තරම්වත් පහසු නොවේ. හිත යට සිටිනා ගිජු තනිකඩ තරුණයා, ඒ අතහැර දැමීමට එතරම් කැමත්තක් නැති බවත් හැඟේ. පසුකාලීනව මේ සම්බන්ධතා වෙනත් මගක් ගති.

මම ෂෙරුනිකාට මගේ සියලු විස්තර පවසා තිබුණි. ඇය දවසක් අපේ අම්මා දකින්නට අවශ්‍යය යැයි කීමුත් මම ඉක්මන් නොවූයෙමි. නමුත් ඇයට අප අම්මා ගැන යම්කිසි හැඟීමක් හිතේ තිබෙන්නට ඇත. ගෙදර මොනවා වෙනවා දැයි මම නොදනිමි. ගෙදර යැවෙන්නේ “සර්විස් චාර්ජ්” නම් පඩිපත අතට හමුවෙන දවසට පමණී. අම්මා අතට ඒ මුදලම පවරා, පිටත්වෙන මම ආපසු එන්නේ තව මාසයකින්ය. මම කෙමෙන් කෙමෙන් මගේම ලෝකයකට කොටු වෙමින් සිටින්නේය. නොසිතූ දිනෙක, නොසිතූ මොහොතක, අප දෙදෙනාට අම්මා මුණ ගැසුණේ නුගේගොඩ හන්දියේදීය. බඩු මල්ලක්ද අතැතිව සිටි ඇයගේ විඩාබර මුහුණත්, ඇය හැඳ සිටි සාරියත්, ඒ කබල් සෙරෙප්පු දෙකත් මට අදත් මැවී මැවී පෙනේ.

තාත්තා මොහොතකටවත් වෙනස්වී නොමැති බවත්, තවමත් යහළුවන් අතරේම තම බීමත් ජීවිතය ගෙවා දමනා බවත්, රැකියාවට යෑම පවා ඉඳහිට අතපසු කරගන්නා බවත් පැවසීය. අම්මාටත් මටත් නිදහසේ කතාකිරීමට ඉඩදී,ෂෙරුනිකා අප වාඩිවී සිටි කූල් ස්පොට් එකෙන් මොහොතකට ඉවත්ව යාමට අර අඳී. මම ඇයව බලෙන් නවත්වාගතිමි. අප දෙදෙනා අතර මහා ආදර කතාවක් ගොඩ නැගී නොතිබුණත්, අප දෙදෙනා අතර මහා විශාල විශ්වාසයක් තිබූ බව නම් සහතිකය.එදා මා අත මුදල් තිබූ දවසක් නොවේ. කෑම බීම බිල්පත් ගෙවූ ෂෙරුනිකා, පසුම්බියේ බස් ගාස්තු පමණක් ඉතිරිකර ගෙන, අන් සියලුම මුදල් අම්මා අත තැබීය. එදා අම්මා සමග මිත්‍රවූ ඇය, අදටත් ඒ මිත්‍රත්වය ඉතා තදින්ම පවත්වා ගෙන යන්නීය. ඇයගේ මවත්, මගේ අම්මාත් ඉතා සමීප යෙහෙළියන් බවට පත්විය. ඇයගේ මවගේ වියෝවෙන් පසු,මේ මිතුදම වඩ වඩාත් සමීප විය. ඒ බව කවුරුත් දනී. ඇය අපේ අම්මා කෙරෙහි දක්වන දයාව යමෙකු වටහා ගනීවිදැයි මට සැකය. එය ඒ තරම් බලගතුය. අම්මාගේ වචනවලින් කියනවා නම් ඇය අම්මාගේ ලොකු දියණියය. මේවා කියමින් අපේ ගෙදර නංගිලා සිනහවේ.

රට තොට නොයෙකුත් කතා බහ ඇතිවේ. උතුරේ යම් යම් සිද්ධීන් වාර්තාවේ. යාපනයේ හමුදාවේ සේවයේ නියුතු අම්මාගේ මල්ලීද (පුදුම ජොලි චරිතයක් අපේ තාත්තගේ හොඳම බෙබේ සගයෙක් ) මේ බැව් පැවසූ බවක් අම්මා කියයි. මිනීමරු කොටි සංවිධානය විසින් උතුරේ හමුදා සොල්දාදුවන් දහතුන් දෙනෙකු ඝාතනය කල පුවත උණුසුම් ලෙස ප්‍රචාරය වේ. එය සිදුවූයේ 1983 ජූලි මස විසිතුන් වෙනිදා යාපනයේ තිරුණෙලිවේලිහීදි බෝම්බයක් පුපුරුවා හැරීමෙන්ය. අවමගුල් කටයුතු සිදුකළේ ඊට පසුදින බොරැල්ල කනත්තේදීය. මෙය මහා ව්‍යසනයක ආරම්භයක් විය. ඒ පිළිබඳ බොහෝ දේ ලියවී ඇති නිසා මම මගේ දෑසින් දුටු දේ පමණක් ලියා තබන්නෙමි. මහා කළු වලාවකින් වැසීගිය 1983 ජූලි මාසය පිලිබඳව නැවත මතක් කරදීමට සිදුවීමත් මහා අභාග්‍යයක් නොවේදැයි සිතේ. ඒ පරිච්ඡේදය එතරම්ම අමිහිරිය.

විජේරාමේ මිතුරන් සමග රාත්‍රියක් ගත කෙරූ මම,පසුදා උදය වරුවේ විජේරාම හංදියෙන් 112 මහරගම සිට කොටුව දක්වා ධාවනය වෙන ලංගමට අයත් ඩබල් ඩෙකර් බසයට ගොඩවුණේ රැකියාව සඳහා ඔබරෝයි හෝටලයට යෑමේ උවමනාවටය. බස් රථයේ උඩ තට්ටුවේ අසුන් ගත් මට, නුගේගොඩ පසුවනවාත් සමගම දක්නට ලැබුණේ කළු දුමාරයකි. අවට නොසන්සුන්ය. බසය දිගටම ධාවනය වේ. උඩ තට්ටුවේ සිටි සමහරක් මහතුන් ජනෙල්වලින් හිස එළියට දමා පර දෙමළුන් මරාපියව් යනුවෙන් මොර දෙන්නට විය.බස් රථයේ සමහරුන් තුෂ්ණිම්භූතව අවට බලමින් සිටී. සමහරුන් හුරේ දමනවාය. වෙන්නේ කුමක්දැයි පැහැදිලි නැත. මොහොතකින් මට වැටහී ගියේ ඒ කෑගසන්නේ මහත්වරුන් නොව ජාතිවාදයෙන් හිස පුපුරවාගත් අමනයින් රැළක් බවය. ඒ මා දුටු අවාසනාවන්ත යුගයේ පළමු දසුන් පෙළය. පාසල් සමයේ අඩු මුදලින් ,බඩගින්නට කුස පුරවා ගත් නුගේගොඩ අශෝකා සයිවර් කඩය ගිනි ගනී. දෙල්කඳ හංදියේ ඇල අසල බිම එළාගත් ගෝනි පඩංගුවේ වාඩිවී සපත්තු මැසූ සිවා නම්වූ ඒ තඩි උස මහත මිනිසාත්, ඒ අවට පදිංචිව සිටි නිවැසියන්ගේ වැසිකිළි වළවල් ඉතිරී යන කාලයට ඒවා ගොඩ දමා නැවත අපේ එවුන්ට බඩ ශුද්ධ කරගන්නට කක්කුස්සිය විවර කෙරූ තංගම්මාත්, ඇයගේ ස්වාමියා වූ සක්කිලි රාජා යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හැඳින්වූ රාජන් නම් වයෝවෘද්ධ මිනිසාත් වල පල්ලට යවා තිබූ බව මම පසුව දැන ගතිමි. ජාතිය ජන්මය අහවල් රෙද්දක් වූවත්, මේවා මනුශ්‍යත්වයට කිසිසේත් නොගැලපෙන පාහර ක්‍රියාදාමයන්ය.

සක්කිලියන් කවුදැයි වටහා ගැනීමට මේ නිදසුන ප්‍රමාණවත් යැයි මම සිතමි. ඉතාමත් අව්‍යාජ මිනිසෙක්වූ මගේ තාත්තා හැම මාසයකම පඩි දවසට, දෙල්කඳ හංදියෙන් බැස, අරක්කු බෝතලයක් සිවාට සහ සක්කිලි රාජාට මිලදී ගෙන දෙන බවත් මම බොහෝ කාලයකට පෙර දැන් සිටියෙමි. එය ඔවුන් නැවත විකුණා දමා, අඩු වියදමින් කසිප්පු ගහනා බවත් අපේ තාත්තා කියනු මම අසා තිබේ.. තාත්තා ඔවුන් සමග ඉඳ හිට හෝ අඩියක් ගසන්නේ අපේ වැසිකිළි වල ශුද්ධ කිරීමට ඔවුන් පැමිණි දිනයටය. අපේ ආච්චි තාත්තාට බැණ වැදුණේ සක්කිලියන් එක්ක එකට බොනවා යැයි කියමිනි. ඔවුන් මරා දැමූ බව දැනගත් පසු අපේ ආච්චි හඬා වැටුණු බවත්, මම අසා ඇත්තෙමි. ඒ දෙල්කඳ ග්‍රාමයේ බොහෝ කාලයක සිට විසූ අහිංසක, අසරණ දෙමළ ජාතිකයන්වේ. ඔවුන්ට ජාතිවාදය, ත්‍රස්තවාදයට වඩා තිබුණේ කුසගින්න හා අරගලයක් බව ගමම දනී.

බස් රථයේ රියදුරාද අවට සිරි නරඹමින් ඉදිරියට ඇදේ. නුගේගොඩ ගිනි ගනී. දැන් කිරුළපොන, තිඹිරිස්යායධ කියා වෙනසක් නැත. පළවෙනි ඉලක්කයන්වී ඇත්තේ ද්‍රවිඩ ජාතිකයන්ගේ ව්‍යාපාරික ස්ථානයන් බව පැහැදිලිය. එය එතනින් නතර නොවී මිනිස් ජීවිත අමු අමුවේ විනාශකිරීම දක්වා ව්‍යාප්ත වෙමින් පවතී. බසය කොල්ලුපිටියේ නතරවිය. ජාතිප්‍රේමීන් අරක්කු, බ්‍රැන්ඩි, බියර් කේස් පිටින් කරගහගෙන දේශප්‍රේමය රටට පෙන්වා දෙති. කොල්ලුපිටියේ වික්ටෝරියා වයින් ස්ටෝර්ස් එක කුඩේ කුඩුය. ජාතියට ගිලන්පස නොමිලේය. බසයට ගොඩවු අපතයෝ රියදුරුටත් සද්දයක් දමා, බසය ධාවනය කිරීමට අණ කරති.

ඔබරෝයි හෝටලයේ රාජකාරී සඳහා ඇතුල්වීමට අප බසයෙන් ගොඩ බසින්නේ, අරලිය ගහ මන්දිරය ඉදිරිපිට තිබූ බස් නැවතුමෙන්ය. 1983 ඒ අවාසනාවන්ත දිනයේ හෝටලයට ගොඩවූ මා නැවත ගෙදර පැමිණියේ තව සති දෙකකින් හෝ තුනකින් බව මට මතකය. එදා රැකියාවට නොපැමිනියා නම් හොඳ යැයි මට සිතෙන්නට ඇත. නමුත් ඒ අත්දැකීමත් එක්තරා සුවිශේෂි සිදුවීම් මාලාවක් විය. මේ අවාසනාවන්ත කළු ජූලිය සම්බන්ධව ඔබ බොහෝ දේ කියවා ඇතයි මම සිතමි. ඒ කතා සියල්ල ඇතුළේ ඔබ නොකියවූ එක් කතාවක් ඇත.එනම්, එදා මහා ධනවතුන්වූ, ප්‍රභූ පැළැන්තියේ නාගරික ද්‍රවිඩ පවුල්, තරු පහේ හෝටල් තුළ අනාථයින් වීමේ කතා පුවතයි. අනාථ කඳවුරු තුළ කතා පසෙකින් තැබුවත්, ඔබරෝයි හෝටලයත්, මුදල් අයකරමින් අනාථ කඳවුරක් පවත්වා ගෙන ගියා කිව්වොත් එය නිවැරදිය. මුදල් එදා බලු විය. අප හැකි පමණින්, අපේ ද්‍රවිඩ සේවක සගයින්ගේ දෙමව්පියන්ද කෙසේ හෝ රැගෙන විත් මේ කඳවුරේම, කාටත් රහසේම බලා ගත්තෙමු. එය තවත් පැතිකඩක් යැයි මම විශ්වාස කරමි. ඒ නම් සති දෙක තුනකට පමණ කාලයක්, ඉතා දුෂ්කර කාල පරිච්ඡේදයක් ගත කරමින්, සේවාදායකයාට අති මහත් සේවයක් කල, කොළඹ තරු පහේ හෝටල් සේවක සේවිකාවන්ගේ කතාවයි. එය ලියා තැබිය යුතුය. මන්ද යත් ඒ ගැන නිසි ඇගයීමක් නොවූ නිසාවෙන්ය. ඒ කතා රසවත්ය. එලෙසින්ම ඉතා කනගාටුදායකය. ඒ සේවය වෙනුවෙන්, අපේ සේවා ස්ථානය පිරිනැමූ වටිනා සහතිකයක් අදටත් මා සතුව තිබේ. නමුත් මට ලියා තැබීමට අවශ්‍ය කතා පෙළක් ඇත. එය සෙමින් ලියා තබන්නෙමි.

මෙවන් සිදුවීමක් සහ ඒ කාලය මාතෘකා කරගත් සංවේදනීය නවකතා පොතක් මම කියවා තිබේ. ඒ JULY by Karen Roberts ය.

චන්ද්‍රා වාකිෂ්ඨ ලියූ ගුණදාස කපුගේ හඬින් ජාතියට එක්වුණු මේ ගීතය අදටත්, හෙටටත් වලංගුය. උතුරත්, දකුණත් මෙය වටහා ගන්නේ කවදාද…

උතුරු කොණේ නුඹ හිනැහෙන් නඩරාජා මල්ලියේ
දකුණු කොණේ නුඹ හිනැහෙන් සෙනෙහෙලතා නංගියේ……

Posted in Uncategorized | 109 Comments

අවුල් වන්නට පෙර (61)..ඈ මට හමුවූවා..

මම මේ ජීවිත පොත ලියමින් සිටිනා අතරේ මගේ ආදර කතා පරිච්ඡේදයන්ට ගොඩවන්නට වූයේ,ජීවිතය ඇදීගිය මාවත සහ කාලය අනුව කතාව ගොඩ නගා ගතයුතු උවමනාවෙන්ය. මේ සටහන් කියවන බස්සා, මේ ප්‍රේම කතා පරිච්ඡේදයන් හැඳින්වූයේ සමනල සීරිස් එක කියාය. ඇත්තටම මේ යුගය නම් සමනල යුගයක්ම විය. නොයෙකුත් අවස්ථාවන් පසුකරමින් සැහැල්ලුවෙන් ගතකරනා මේ කාලය සමනලයෙකුගෙ මෙන්ම විය. මොකෙක්ගේ හෝ ගොඳුරක් වේ දැයි කියාවත්, මොකෙක් හෝ ඒ වර්ණවත් තටු අත පතගා විනාශ කර දමාවී යැයි කියාවත් මට සිතෙන්නට නොමැත.දළඹුවෙක්ව සිටියාදැයි මතකයේත් නොමැත. ඒ නමුදු, මමත් සමනලයෙක්මි. ඒ සමනල යෞවනයයි. ඒ සමනළිය නම් ෂෙරුණිය. අලුතෙන්ම රැකියාවකට ආ ඒ උස, හීන්දෑරි ගැටිස්සිය ෂෙරුණිය. මම ඇයගේ රුව සිතෙහි සටහන් කර ගත්තෙමි. අදත් ඒ මතකය මට මිහිරක්ම ගෙනදේ. සොඳුරු මිනිසෙක්ගේ පළමු හමුවීම කිසිවෙකුට කිසිදාකවත් අමතක නොවේ. ඒ ඔබටත්, මටත්,අප කාටත් පොදු සත්‍යයකි. මෙයට සමනල සීරිස් එක කිව් බස්සාට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නේ අවුල්ය. මට කොහොමත් අවුල්ය. ඒ නිසා මෙය අවුල් කතාවකි.

ඒ කාලයේදී සංචාරක හෝටල් ක්ෂේත්‍රයට පිවුසුණු බොහෝ දෙනා, වැඩිදුරටත් උසස් අධ්‍යාපනයේ යෙදුණු තරුණියන් හෝ තරුණයන් නොවේ. මා එසේ ලියන්නේ කිසිවෙකු අපහසුතාවයකට පත් කිරීමේ අරමුණකින් නොවේ. මගේ යුගයේ යථාර්ථය එයම විය. බොහෝ දෙනා උසස් පෙළ විභාගය අසමත් වූවන් හෝ එහි ප්‍රතිඵල නිකුත්වන තෙක්, යම් ආදායමක් හෝ සුදුසුකමක් අපේක්ෂාවෙන් හෝටල් ක්ෂේත්‍රය තෝරාගත් වුන්ය. මුදල් ඇති හෝ නැති බොහෝ නාගරික තරුණයාගේ හොඳම තෝරාගැනීම මෙය විය. ඒ යුගයේ සමාජ නැඹුරුව මේ වන්නට ඇත. මමද එවැන්නෙක්මි. ඇයද එලෙසමය. මේ ගැටවරයන්ටත්, ගැටිස්සියන්ටත් ජීවිතය හෝ සමාජය පිළිබඳ මනා අවබෝධයක්වත් බරපතලකමක්වත් නැති බව ඒ චර්යාවන් තුළින් වැටහේ. එතරම් සැහැල්ලුය. ශ්‍රීලාංකීය සමාජය තුළට පිවිසෙන ඕනෑම යොවුන් විලාසිතාවක්, හොඳ හෝ නරක පුරුද්දක්, වේගයෙන් ගලා ආවේත්, යුහුසුළුව වැළඳ ගත්තේත් සංචාරක ක්ෂේත්‍රයේ සිටි අප වගේ නොපැසුණු උදවිය බව අතීතය මතක් කරනා විට සිහියට එක්වේ. තරුණයන් අතරේ දිනපතා සෙට්වීම් වලට අමතරව, මාසයකට වරක් හෝ දෙවරක් අප අංශයේ කාගේ හෝ උපන්දින පාටිය. නැත්නම් විවාහ උත්සවයක්ය. ඒ සියල්ලටම වඩා වැදගත් වූයේ හෝටලය විසින් වසරක් පාසා සංවිධානය කරන දින දෙක තුනේ විනෝද චාරිකාය. නිමක් නැති සෙට්වීම්ය. මේවා මහ අපූරු කතන්දරය. අදත් මම රසවිඳින්නෙමි. වර්තමානයේ තත්වය මීට වඩා වෙනස්දෝ යැයි මම නොදනිමි.

ඔබරෝයි හෝටලය තුළ,මගේ ක්ෂේත්‍රයේ සිටි සියලුම සේවකයින් වරින් වර පවත්වන වෘත්තිය පුහුණු වැඩ සටහන් සහ ලිඛිත, ප්‍රායෝගික විභාගයන්ට සහභාගීවීම අනිවාර්ය විය. පාසල් සමයේ එක්තරා කාලයක දීප්තිමත් සිසුවෙක්ව සිටි මම, ඉන් බැහැරව අයාලේ ගිය කතාව පසෙකට තැබුවත්, මට ඉගෙනීම අරහං වූවෙක් නොවේ. ඒ නිසාම හෝටලය තුළත් මම යම්කිසි අයුරකින් බුද්ධිමත් සේවකයෙක් විමි. උසස්වීමකින් පසු කංඩායම් නායකයෙක් වැනි කුඩාම කුඩා ලොක්කෙකි. තම පුහුණු කාලය අවසන් කල ෂෙරුනිව සහ ඒ කංඩායම අදාළ අංශවලට අනුයුක්ත කරන ලදි. ඇයට සේවය කිරීමට සිදුවූයේ මා සමගය. අප රටේ හෝටල් ක්ෂෙත්‍රය තුළ බිහිවූ හොඳම පුහුණු කළමනාකරු යැයි බය නැතුව කිව හැකි රුවන් පුංචිහේවා නොහොත් පුංචා, මට කීවේ ඇයව හොඳින් බලාගන්නා ලෙස සහ පුහුණු කරන ලෙසත්ය. මම ඇයව හොඳින් “පුහුණු” කෙරුවෙමි. සත්තකින්ම ආදරයෙන් රැක බලා ගත්තෙමි. අඩ සියවසකටත් එහා ගිය මේ ජීවන ගමනේ, අප දෙදෙනා මේ සංසාර ගමන මෙතරම් දුරක්, බොහෝ බාධක, කටු පඳුරු මැදින් මෙන්ම, මහා විනෝද සාගරයක් මැදින්ද මෙතරම් දුරක් ඇදගෙන යමින් සාර්ථක අවසානයක් කරා ගමන් කරාවි යැයි, ඇය හෝ මමවත් එදා කිසිසේත් නොසිතන්නට ඇතිය. විවාහය දක්වා අපේ ආදර කතාව එතරම්ම සොඳුරු නැත. ඒ බොහෝමයකට වගකිව යුත්තේ මගේ අවිචාරවත් ජීවන පැවතුම්ය. ඒ අතර තවත් නොයෙක් පෙම් සබඳතාද විය. අදත් අප ඒවා ගැන කතා කරමින් අප අපටම සිනා සෙන්නෙමු. ඒ අතීතය මම සෙමින් සෙමින් ලියන්නෙමි. ෂෙරුණි නම් ඒ උතුම්, සොඳුරු ලලනාවිය නොසිටින්නට අද අරුණයෙක් නොමැත. ඒ බැව් නිතර මට මතක් කර දෙන්නේ මගේ අම්මා, තාත්තා ඇතුළු අපේ පවුලේ උදවියම වීම මහත් භාග්‍යයකි. (ලියවෙනවා සීරියස් වැඩිද මන්දා. ඒත් හිතට එන්නේ මෙහෙමය )

ඒ වන විට ඇයට වයස අවුරුදු 19ක් පමණ ඇත. මම ඇයට වඩා වසර දෙකක් වැඩිමහල්ය. සෙරුණිගේ උපන් ගම මදුරාසිය වුවත්, ඔවුන් කොළොන්නාවේ මුල් වැසියෝය. කොළඹ ආනන්ද බාලිකාවේ ආදි සිසුවියක්ය. පවුලේ අයියා,අක්කා සහ මල්ලීය. පියා ඒ සමයේ රැකියාව කරේ දිල්ලියේ හෝ මදුරාසියේ ශ්‍රීලංකා මහ කොමසාරිස් කාර්යාලට අනුයුක්තව විදෙස් සේවයේය. මව රැකියාවක් කළේ නැත. සෝමා ඇන්ටී නම්වූ මේ “අම්මා” ගැන ලිවීමට බොහෝ දේ ඇත. අපේ අම්මාට නොදෙවෙනි පුණ්‍ය මාතාවක්ය. පසු කාලයන්හීදි ඇය අප බොහෝ දෙනෙකුගේ ජීවිතවලට මහඟු පාඩම් කියා දී තිබේ. ඒවා පාඩම් නොව, ආදර්ශයන්ය. පාඩම් සහ ආදර්ශයන් යනු දෙකක් බව මම ඇගෙන් ඉගෙනගෙන ඇත්තෙමි. මේ උතුම් මිනිසුන් දෙදෙනා අද ජීවතුන් අතර නොමැතිවීම, අපේ පවුලටත්, ඇයගේ පවුලටත් දැරිය නොහැකි පාඩුවකි. මල්ලි වැඩිපුර අධ්‍යාපනය සඳහා ඉන්දියාවේ ගොසින්ය. අක්කා එවකට විවාහකද කියා මට මතක නැත. අයියා රැකියාව කරේ සවුදි රාජ්‍යයේය. මුලින් මුලින් මමත් සෙරුණිත් දොඩමළු වූයේ ඔවැනි දේ පිළිබඳවය . ඒ හොරගල් අහුලන “වෙන්ඩ” පෙම්වතුන්ගේ, කතාවට අල්ලා ගැනීම් බව ඔබ දන්නවා විය යුතුය. තම “වෙන්ඩ” පෙම්වතියගේ පියා සහ සහෝදරයින් රටෙන් පිටව ජීවත්වීම තරම් සතුටක් තරුන පෙම්වතෙකුට තිබේද යන්න මට නොදැණුනාද නොවේ. විශේෂයෙන් පියා සහ වැඩිමල් සොහොයුරන්. මං අයියලාට බයයි නංගියේ…. පින් මන්ද රංග භූමියේ….

අපේ මේ සියලු හමුවීම් සහ දොඩමළු වීම්, රාජකාරී වේලාවන් තුළට පමණක් සීමාවීම මට ඉවසාගත නොහැකිවිය. මට පාදයක් පෙරට තැබීමේ බලගතු උවමනාවක් වේ. නමුත් ප්‍රේමය නම් ක්‍රීඩාව ඉදිරියේ, බොහෝ විට පාදයක් පසුපසට ගෙන පහරදීම මගේ උපන් ගති ලක්ෂණයක් වේ යැයි මම සිතමි. ඒ නිසාම මට මග හැරීගිය හයේ සහ හතරේ පහරවල්ද බොහෝ බව මතකයට නැංවේ. සෙරුණිත් මමත් සෙමින් සෙමින් හොඳ මිතුරන් බවට පත්වුණෙමි. අලුතෙන් කංඩායමක් පැමිණිවිට ,ඒ තරුණියන් හා මිතුරුවීමට හා සම්බන්ධතා ගොඩ නගා ගැනීමට ඕනෑම තරුණයෙක් තුළ ඇත්තේ නොයෙක් ආකාරයේ ප්‍රදර්ශනාත්මක හැසිරීම් බව රහසක් නොවේ. මේ ආකාරයේ සංදර්ශනකරුවෙන්ගෙන් ඇය බේරාගෙන, මගේම කර ගැනීමේ අවශ්‍යතාවය හිතට මහා වදයක්වේ. ඒ මදිවාට, රාජකාරි අහවරවූ සැණින් දිනපතා වල බැසීමට මම ගොඩවෙන, හෝටලය ඉදිරියෙන් පිහිටා තිබු යුනයිටඩ් ක්ලබ් හෙවත් එවර්ලාස්ට් ක්ලබ් එක ගැනත්, කවුරුන් හෝ ඇයට පවසා ඇත. එවැනි කේලම්කරුවෝද නැත්තේ නොවේ. උන්ට අපි ඒ දවස්වල කිව්වේ නිවිච්ච ටෝස්ට් කෑලී කියාය. නිවුණාට පසු කන්නත් නොහැකිය. ඒත් ඕවා එකතුකර මැෂිමක දමා කුඩුකර බ්‍රෙඩ් ක්‍රම්බ්ස් බවට පත්කරනු ලැබේ. මේ වගේ ටෝස්ට් කෑලි අදත් සමාජයේ බහුලය. කුඩු කර නැවත සාදාගන්නවා මිසක්, කුණු ගොඩට දැමීමද අපරාධයකි. මම ඇයට මගේ බීමවත්, දුම් පානයවත් රහසක් ලෙස තබා ගත්තේ නැත. ඇය මගෙන් ඕවා ගැන මහ ලොකුවට ඇසුවේත් නැත. මට සඟවන්නට උවමනාවකුත් නොවීය.

මම තාරුකා පිළිබඳ ඇයට කීවෙමි. ඇගේ ඉරියව්හී වෙනසක් නොවීය. ඇයගේ පරණ පෙම් කථාවක පොඩි කොටසක්ද මට පැවසුවාය. මම එයට උනන්දුවෙන් ඇහුන්කම් නොදුන්නෙමි. මට ඒ පැවති හෝ පවතින ආදර කතාවක්ද යන්නවත් වැදගත් නොවීය. ඔහු පසු කලෙක අප දෙදෙනා සමග එකම ආයතනයක සේවයද කළේය. පසුව ඔහු මගේ මිතුරෙකුද විය. වල බැසීමේ ශූරයෙක්ද වූ ඔහු හිත හොඳ පොරක්ය.

පරාජිත ප්‍රේමයක් අත්විඳිමින් සිටී මා, ෂෙරුණිගේ ආශ්‍රය නිසා නැවත ජීවයක් ලබමින් සිටී. ඒත් අප තවමත් ඉතාමත් හොඳ මිතුරන් පමණය. නිවාඩු දිනයක අප දෙදෙනා කොහේ හෝ යමු යැයි කතිකා විය. ඇය බැහැ කීවේ නැත.ඇය එදත් අදත් ලස්සනට හැඳ පළඳින්නට ශූරය. කැමතිය. ජැන්ඩියට හැඳ පැළඳගත් මම නුගේගොඩ හන්දියේදි ඇය හමුවුණෙමි.

කොහේ යනවාදැ‍යි, කුමකට යනවා දැයි කිසිම තීරණයක නොසිටි මම එකවරම , අපි තාරුකාලාගේ ගෙදර යමු යැයි කීවෙමි. ඇය කිසිත් කීවේ නැත. ඒවන විටත් මම නැවතී සිටියේ කොහුවල තාරුකාලාගේ නිවසේය. අපි කොහුවල ගියෙමු. නිවසට ගොඩවීමට පෙර මම ඇයගේ අතින් අල්ලාගත්තා මතකය. එය නිකම්ම නිකම් අල්ලා ගැනීමක් නොවන බව ෂෙරුණි වටහාගන්නට ඇත. අපි ගෙට වැදුනෙමු. තාරුකාගෙත් මගේත් ඇස් එක තැනක නතරවන්නට ඇත. මම පළමුව ෂෙරුනිව හඳුන්වා දුන්නෙමි. ඉතිරිය පසුවට..

එදා මම ආදරයෙන් අල්ලා ගත් ඇයගේ දෑත්වලින්, ඇය එදටත් වඩා දැඩිව සහ ශක්තිමත්ව මගේ දෑත් අල්ලාගෙන සිටිමින් මට රැකවරණය දෙන්නේය. නමුත් අප දිනෙක මේ අල්ලාගෙන සිටිනා දෑත් වලින් මිදී යා යුතුවේ. ජීවිතයේ මැදිවිය පසුකරන කාලයේදී, මේ ලෝක සත්‍යය වඩ වඩාත් නිවැරදිව පසක් කල ගතයුතු බව කවුරුත් දනී. ඒ වෙන්ව යාමේ ගමනේ, පළමුවන්නා මා විය යුතු යැයි මම නිතර සිතන්නෙමි. ඒ නම්, ඇය නැති දිනෙක, ඒ ශෝකය දරා ගැනීමේ ශක්තියක් නොමැති කම නිසාම ඇතිවෙන බොළඳ සිතුවිල්ලක්ම යැයි කියා අපි දෙදෙනා සිනාසෙන්නෙමු. නමුත් එය තීරණය වෙන්නේ ජීවත්වෙන අප දෙදෙනාට රිසි අයුරින් නොවන බව අප දෙදෙනාම දනිමු. මේ ලෝක සත්‍යතාවය අප කාටත් පොදු අවසානයක්ම වේ.

එදා අපි අතින් අල්ලා ගෙන හමුවුයෙමු.

ගායනය – සනත් නන්දසිරි පද – විමලධර්ම ජයවීර තනුව – සනත් නන්දසිරි …

ඇවිලුනු ගිනිදැල් නිවි නිවි යද්දී,
ඈ මට හමුවූවා
සුපිපුණු වනමල් සුවඳ හමද්දී,
ඈ මට හමුවූවා
රන්කේඳි දහරින් පෙරි පෙරි ඉතිරී
හිරු අවරට ඇදුනා..
පාළුව තනිකම රජයන විටදී
ඈ මට හමුවූවා
සුසිනිඳු සළුවක් සුළඟට ඇඹරී
රහසක් මට කීවා..
සුදු-මුදු වැල්ලේ සිටියදී තනිවී
ඈ මට හමුවූව

https://www.shazam.com/track/130594706/awilunu-ginidal

Posted in Uncategorized | 93 Comments

අද අවුල් නැත

පොඩි මල්ලිලා ලොකු වැඩ කරන කොට එහි උපරිම සතුට හද පත්ලෙන්ම විඳින්නේ අයියලා බව ඕනම අයියෙක් දනී. මටත් ඇත්තේ එවන් සතුටකි.

“මට හිතෙන හැටි” බ්ලොගය ලියාගෙන යන අප පවුලේ බඩ පිස්සා වන ඉන්දික පෙරේරා විසින් රචිත ෆීදෙල් නම්වූ කෘතිය ජනවාරි මස දහසය වෙනිදා,පස්වරු තුනයි තිහට, කොළඹ හත, පුස්තකාල සහ ප්‍රලේඛන සේවා මණ්ඩල ශ්‍රවනාගාරයේදි එළි දැක්වීමට නියමිතය.

ශ්‍රීලංකා දේශපාලන පක්ෂ පුවත්පත් ඉතිහාසයේ ඉදිරිගාමි පුවත්පතක්වූ “ඇත්ත පත්තරේ”ට ඔහු විසින් ලියූ ලිපි ඇසුරෙන් මෙය ග්‍රන්ථයක් ලෙස දොරට වඩී. ඉන්දික මීට පෙරද එක් පොතක් ලියා පළකර තිබේ.

ඔබට හැකිනම් එදාට එතනට ගොඩ වදින්න. මම හිටියා නම් “සෙට්වීම” ෂුවර්ය.

වැඩි විස්තර මෙතනින්. https://matahithenahatiblogger.blogspot.co.uk/2017/01/16.html එතනත් මහ විස්තරයක් නැත. අවුල හෙට අනිද්දා නැවත ලියමි.

පොත විකුණාගැනීමේ වාණිජ පරමාර්ථයෙන් මේ සටහන පළකළා යැයි නොසිතන්න. සහෝදර ප්‍රේමය ඊට වඩා ඉතා ප්‍රබලය.

Posted in Uncategorized | 44 Comments